دربارهٔ دیروز

I don’t like it when things are over and we have to say goodbye. I hate goodbyes.

برنامه های ما الان میشه 'دارم میرم به تهران' پخش کردن و چمدون چیدن.
| ۱۳ دسامبر ۲۰۱۹ |

And I consider today as a grreat day!
(Yup, with two Rs!)

+آقا تو چه خوبی!
-صبر کن! حالا اولشه!
#conversations

- After 2 years and 8 months?
- After 2 years and 8 months.

حالم بده، هفت ثانیه با مینا نشستیم وسط خیابون سرد و خالی دانشگاه و حالم بهتره.
چرا هفت ثانیه؟ چون ماشین اومد!

واقعا چرا؟
#conversations

امید نعمتی با دلبری تمام می‌خونه: من که اون برق نگات یادم نمیره! و من به برق نگاهش فکر می‌کنم و دلم گرم میشه.

استاد آناتومی عملی: شما دانشجوها هر کدومتون یه قِر و افاده‌ای واسه خودتون دارین!
پریناز: اتفاقا ما هم در مورد استادا همین نظرو داریم!

منم میگم که اگه این دو دقیقه، شفاف‌ترین و راهگشاترین بیانیه‌ی قرن نیست، در معنا کردن شفافیت و راهگشایی به بیراهه رفتیم :)))

در باب این روزها، این هفته‌ها، در باب این پاییز عجیب!

چون ما آدم‌هایی بودیم که فکر می‌کردیم اگر یه کاری بهمون محول میشه، یا انجامش نمیدیم یا درست انجامش میدیم و ۲۹ تیر، تصمیم گرفتیم که درست انجام دادنو انتخاب بکنیم. چون ما انتخابمون درست بود و الان “شرایط” ما رو مجبور کرده که گزینهٔ اول رو انتخاب کنیم. چون توی این جهان، “شرایط” حرف اولو میزنه.

همهٔ یلدا یه طرف، تبریکاش یه طرف.

And you loved her anyway

چشماش خندید.. بس بود!

باز نامجو بخونه و تو زار بزنی.
چقدر نامجو بخونه و تو زار بزنی دنیا دست از سرت برمیداره؟

So we’re gonna wait...

این بمونه یادگاری از کارگاه آشنایی با پژوهشمون، تا سر فرصت بیام تعریف کنم.