از من که گذشت، خدا به مریضاشون صبر بده دکترایی رو که نمی‌تونن یه اکانت ساده بسازن.

تفاوتِ پین کردن و میوت و آرشیو کردن، تفاوت رفتار آدم‌ها در گذر زمانه، تفاوت شعار و عمل.
چی؟ 🟫 نخورم؟ باشه 🚶🏻‍♀️

آدم‌هایی که حافظه‌شون خوبه و همه چیزو راحت حفظ میشن برنده اند، آلردی در همهٔ زمینه‌ها، فاکینگ همهٔ زمینه‌ها برنده اند. به هیچ توانایی‌ای بیشتر از این حسودیم نمیشه.

چون که این آدما (و دو تای دیگه‌شون که بعدتر رسیدن و عکاس دلبندم)، دلگرمی این روزهای سرد شروع ترم پنج اند و خدا رو شکر برای بودنشون.

تماشا کردن دوست‌هام، دوست‌های غیر مشترکم، در کنار هم، تماشا کردن صحبت‌های دوستانه‌شون با هم، به من لبخند میده، حتا اگه برای نمود ظاهریش زیادی خسته باشم، روحم پر از لبخند میشه.

Pick your battles!

Sometimes love means taking a step back.
[-delete?
+delete.]

یکی از جملات مکالمهٔ یک ساعت و نیمهٔ امروز این بود:
“آدما باید یاد بگیرن همو همون‌طور که هستن بپذیرن، دست از تلاش برای جا دادن همدیگه توی قالبای خودشون بردارن.”

استاد سر کلاس گفت: “....یا مثلا بعضیا توی جمع‌های شلوغ عصبی میشن.” و من با تمام قدرت سرمو تکون دادم.

امیدوارم هیچ وقت به “امتحان از کجاست؟/ برای امتحان چی بخونیم؟” ِ کلاس تبدیل نشید.
دلم میخواد همه‌شونو بلاک، ریپورت، و میخ آویز کنم.

دلم میخواد سرش داد بزنم که، بی‌جنبه! بیشعور! نفهم! جوگیر! اگه کاریو بلد نیستی راجع‌بهش حرف نزن. کلا حرف نزن! کلا چند وقت ساکت باش.

مهسا یه بار توی کانالش گفته بود که بعضی وقتا دلم میخواد اینجا بیام غر بزنم و ریکشنی از خواننده‌ها نگیرم. متاسفانه فکر کنم پستو پاک کرده.
حالا، همون!

And at the end my darling, all you need is closure.

نوشته بود:
أيحق لي أن أزعجك عندما أشتاق اليک؟

آیا حق اینو دارم که وقتی دلم برات تنگ میشه؛ مزاحمت بشم؟

#instrumental
#گوش
@bendilsiz

هر روز یه راه جدید برا وقت هدر دادن پیدا میکنم

تمام اینا برای فرار از فکر کردنه.
تمام اینا برای فرار از فکر کردنه.
تمام اینا برای فرار از فکر کردنه.
تمام اینا برای فرار از فکر کردنه.
تمام اینا برای فرار از فکر کردنه.

چرا نمیریم بیرون؟ چرا انقدر نمیریم بیرون که من وقت می‌کنم گایتون بخونم؟ چرا فاکینگ نمیریم بیرون؟؟

اما این یازده نفر، آخ از این یازده نفر که اگر ویروس کرونا نبود هر روز بغلشون می‌کردم. (البته بعید میدونم یکیشون اجازه میداد، بس که خجالتیه! اونو هفته‌ای یه بار، بقیه‌شونو هر روز!)
خدا رو شکر که هستن، خدا رو شکر که با همیم.
#twelve

سوالم اینه که چرا آدما کمک بقیه رو نمیپذیرن؟ چرا فکر می‌کنن کمک، لطفه؟ چرا اجازه نمیدن میزو با هم بلند کنیم و دیسک هیشکی بیرون نزنه و دست هیشکی درد نگیره؟