نمایی زیبا از خیابان #ولیعصر از داخل #اتوبوسهای تهران/طراح
Forwarded from عباس وریج کاظمی
🔹چرا باید دانشگاه ها بخشی از فضای عمومی شهر باشند؟🔹
عباس کاظمی
@varijkazemi
1) فردا روز بازگشایی دانشگاه است، امید که روزی دربهای دانشگاه برای عموم مردم بازگشایی شود. منظورم از بازگشایی برای عموم به معنای دعوت همه مردم برای درس خواندن و مدرک گرفتن نیست( این امر که الان هم به مدد تجاریسازی محقق شده است) بلکه منظور این است که دانشگاه باید بخشی از فضای عمومی شهر باشد. در بسیاری از شهرها، دانشگاهها یکی از قدیمی ترین مکانهاییاند که میتوانند تاریخی بودن شهر را معنا کنند، ساختمان دانشگاه ها بخشی از هویت شهر محسوب میشوند. اما متاسفانه در ایران ، این ساختمانها و فضاهایی که دانشگاهها دارند همیشه به عنوان فضای بسته و خصوصی درک شده اند، دانشگاه جایی صرفا برای ورود دانشجویان و استادان همان دانشگاه است. حتی وقتی استادی اگر بخواهد وارد دانشگاهی دیگر شود باید احراز هویت شود. من همیشه وقتی که وارد دانشگاه تربیت مدرس می شوم حتی وقتی که به عنوان استاد مدعو در آنجا درس می دهم توسط نگاهبانان درب ورودی مورد پرسش قرار می گیرم. من از اینکه وارد پردیس اصلی دانشگاه تهران میشوم با اینکه روزگاری هیئت علمی آنجا بودم باید به نگهبانان نشان دهم برای چه کاری آنجا آمدهام. بسیاری از استادان زن و دانشجویان دختر برای ورود به دانشگاه دچار محدودیتهایی هستند ( گویا دانشگاه جایی کاملا مجزا از خیابان و زندگی روزمره است) مگر دانشگاه چه چیزی جز کتابخانه، کلاس و استادان و دانشجویانش دارد؟ چرا باید دانشگاه ملکی خصوصی به مثابه یک برج تلقی شود که تنها ساکنان آن حق استفاده از آنها را داشته باشند؟ چرا درب دانشگاهها به اندازه کافی حتی برای سایر پژوهشگران، دانشجویان و علاقمندان گشوده نیست؟
این در حالی است که چند دهه است فضاهای دانشگاه برای تاجران و دلالان باز شده است و به سادگی جایی برای اجاره دادن تالارها و کلاسها شده است. کنکوری ها برای نشستن در صندلی های دانشگاه، دانشگاه را تجربه کرده اند و سایر افراد برای شرکت در کنفرانسها و برنامه های بیرون از دانشگاه، فضای سالنهای اجاره ای دانشگاهی را تجربه کرده اند، اینها هیچکدامشان نشانه باز بودن فضای دانشگاه نیست، چرا که هیچ گاه خود دانشگاه موضوع توجه نبوده است. متاسفانه مردم عادی از حضور در دانشگاه منع شدهاند، دانشگاه نه تنها جایی برای مردم معمولی نیست بلکه سایر محققان و علاقمندان به آن نیز برای ورود بدان محدودیتهایی دارند. دانشگاه بدین ترتیب به مثابه فضای بسته عمل میکند، و درست به همین دلیل رابطهاش را با زندگی روزمره، با نیازهای عملی مردم و مسایل و مشکلاتشان گسسته شده است.
ایده عمومی کردن دانشگاهها نباید صرفا به گشودن درب دانشگاهها برای سایر محققان و دانشجویان تقلیل یابد بلکه باید دانشگاه جایی برای عموم باشد، برای آدمهایی که از سر کنجکاوی بخواهند درست مانند میدان شهر، یا سایر فضاهای شهری آن را ببینند. دانشگاه میتواند به فضای باز عمومی تبدیل شود، به جایی برای توریست ها، به جایی برای بازنمایی هویت شهری، جایی برای ثبت خاطرات جدید، جایی برای دیدن و بازنمایی رویاهای جوانان ایرانی.
تلقی دانشگاه به مثابه فضای باز عمومی، برای بسیاری از دانشگاههای بزرگ مانند دانشگاه تهران، دانشگاه شریف و یا امیرکبیر یا دانشگاههای مطرح در شهرستانها بیشتر از همه صدق می کند، جایی که ساختمانها از معماری و هویت خاص خود برخورداند، جایی که تاریخ دارند، جایی که ادمها از وجب به وجبشان خاطره دارند. دانشگاههای بزرگ باید از چنین استراتژی استقبال کنند، و وزارت علوم میتواند پیش رو تقویت چنین سیاست گذاری باشد تا سایر وزارتخانه ها در عمومی کردن برخی از مهمترین فضاهای تاریخی و مهم شان پیش قدم شوند.
@varijkazemi
مردم حق دارند تا دانشگاههای بزرگشان را ببنند، مردم حق دارند که در دانشگاه چیزهای مختلفی از زندگی را تجربه کنند، تجربه در کتابخانه ها، کافه ها و فضای سبز و سایر فضاهای مهم شان از حقوق شهروندی است. حضور عموم و در دسترس قرار گرفتن دانشگاه برای مردم بخشی از عدالت فضایی است که ما باید برای شهرهای مان درنظر بگیرم.
ادامه دارد🔻
عباس کاظمی
@varijkazemi
1) فردا روز بازگشایی دانشگاه است، امید که روزی دربهای دانشگاه برای عموم مردم بازگشایی شود. منظورم از بازگشایی برای عموم به معنای دعوت همه مردم برای درس خواندن و مدرک گرفتن نیست( این امر که الان هم به مدد تجاریسازی محقق شده است) بلکه منظور این است که دانشگاه باید بخشی از فضای عمومی شهر باشد. در بسیاری از شهرها، دانشگاهها یکی از قدیمی ترین مکانهاییاند که میتوانند تاریخی بودن شهر را معنا کنند، ساختمان دانشگاه ها بخشی از هویت شهر محسوب میشوند. اما متاسفانه در ایران ، این ساختمانها و فضاهایی که دانشگاهها دارند همیشه به عنوان فضای بسته و خصوصی درک شده اند، دانشگاه جایی صرفا برای ورود دانشجویان و استادان همان دانشگاه است. حتی وقتی استادی اگر بخواهد وارد دانشگاهی دیگر شود باید احراز هویت شود. من همیشه وقتی که وارد دانشگاه تربیت مدرس می شوم حتی وقتی که به عنوان استاد مدعو در آنجا درس می دهم توسط نگاهبانان درب ورودی مورد پرسش قرار می گیرم. من از اینکه وارد پردیس اصلی دانشگاه تهران میشوم با اینکه روزگاری هیئت علمی آنجا بودم باید به نگهبانان نشان دهم برای چه کاری آنجا آمدهام. بسیاری از استادان زن و دانشجویان دختر برای ورود به دانشگاه دچار محدودیتهایی هستند ( گویا دانشگاه جایی کاملا مجزا از خیابان و زندگی روزمره است) مگر دانشگاه چه چیزی جز کتابخانه، کلاس و استادان و دانشجویانش دارد؟ چرا باید دانشگاه ملکی خصوصی به مثابه یک برج تلقی شود که تنها ساکنان آن حق استفاده از آنها را داشته باشند؟ چرا درب دانشگاهها به اندازه کافی حتی برای سایر پژوهشگران، دانشجویان و علاقمندان گشوده نیست؟
این در حالی است که چند دهه است فضاهای دانشگاه برای تاجران و دلالان باز شده است و به سادگی جایی برای اجاره دادن تالارها و کلاسها شده است. کنکوری ها برای نشستن در صندلی های دانشگاه، دانشگاه را تجربه کرده اند و سایر افراد برای شرکت در کنفرانسها و برنامه های بیرون از دانشگاه، فضای سالنهای اجاره ای دانشگاهی را تجربه کرده اند، اینها هیچکدامشان نشانه باز بودن فضای دانشگاه نیست، چرا که هیچ گاه خود دانشگاه موضوع توجه نبوده است. متاسفانه مردم عادی از حضور در دانشگاه منع شدهاند، دانشگاه نه تنها جایی برای مردم معمولی نیست بلکه سایر محققان و علاقمندان به آن نیز برای ورود بدان محدودیتهایی دارند. دانشگاه بدین ترتیب به مثابه فضای بسته عمل میکند، و درست به همین دلیل رابطهاش را با زندگی روزمره، با نیازهای عملی مردم و مسایل و مشکلاتشان گسسته شده است.
ایده عمومی کردن دانشگاهها نباید صرفا به گشودن درب دانشگاهها برای سایر محققان و دانشجویان تقلیل یابد بلکه باید دانشگاه جایی برای عموم باشد، برای آدمهایی که از سر کنجکاوی بخواهند درست مانند میدان شهر، یا سایر فضاهای شهری آن را ببینند. دانشگاه میتواند به فضای باز عمومی تبدیل شود، به جایی برای توریست ها، به جایی برای بازنمایی هویت شهری، جایی برای ثبت خاطرات جدید، جایی برای دیدن و بازنمایی رویاهای جوانان ایرانی.
تلقی دانشگاه به مثابه فضای باز عمومی، برای بسیاری از دانشگاههای بزرگ مانند دانشگاه تهران، دانشگاه شریف و یا امیرکبیر یا دانشگاههای مطرح در شهرستانها بیشتر از همه صدق می کند، جایی که ساختمانها از معماری و هویت خاص خود برخورداند، جایی که تاریخ دارند، جایی که ادمها از وجب به وجبشان خاطره دارند. دانشگاههای بزرگ باید از چنین استراتژی استقبال کنند، و وزارت علوم میتواند پیش رو تقویت چنین سیاست گذاری باشد تا سایر وزارتخانه ها در عمومی کردن برخی از مهمترین فضاهای تاریخی و مهم شان پیش قدم شوند.
@varijkazemi
مردم حق دارند تا دانشگاههای بزرگشان را ببنند، مردم حق دارند که در دانشگاه چیزهای مختلفی از زندگی را تجربه کنند، تجربه در کتابخانه ها، کافه ها و فضای سبز و سایر فضاهای مهم شان از حقوق شهروندی است. حضور عموم و در دسترس قرار گرفتن دانشگاه برای مردم بخشی از عدالت فضایی است که ما باید برای شهرهای مان درنظر بگیرم.
ادامه دارد🔻
Forwarded from عباس وریج کاظمی
2) در بسیاری از کشورهای دنیا به خصوص در دانشگاههای امریکایی، بازدید از دانشگاه ( همان طور که بازدید از فضاهای سیاسی مهم مانند پارلمان ) به سادگی ممکن است. شما به سادگی میتوانید از پردیس دانشگاه کلمبیا یا دانشگاه نیویورک دیدن کنید. اتوبوسهای توریستی به سادگی شما را به دانشگاه هاروراد یا ام آی تی در بوستون می برند، یا اینکه شما به عنوان توریست میتوانید یک روزتان را در پردیس دانشگاه ییل در نیوهون بگذرانید، از ساختمانهایش دیدن کنید، با دانشجویانش ارتباط بگیرید، استادانش را ببینید. بخشی از این دسترسی با برداشتن دیوارهای دانشگاه ممکن شده است. دیوارهای دانشگاه در ایران فقط دیوار به معنای ساده آن نیست. این دیوارها مرز بین جامعه و آنچه آن را علم نامیده اند هستند. درواقع این دیوارها مرز بین واقعیت و جهانی تخیلی اند که ما آن را دانشگاه مینامیم. دانشگاه، جهان در خود فروبستهای است که از موضوعات موهوم سخن میگوید بدون انکه برایش مهم باشد جامعه به چه چیزهایی نیاز دارد. دانشگاههای ایرانی برای خودشان است که موضوعیت دارند: دانشگاه برای دانشگاه!
اگر دیوارهای دانشگاهها برداشته شود مسایل دانشگاه هم تغییر خواهد کرد، شور زندگی بدان باز خواهد گشت، مردم عادی هر روز از درون آن بدان سمت خیابان عبور می کنند، شاید هم لختی در آن استراحت کنند، دانشجویان خود را ایزوله نخواهند کرد و استادان که صرفا بین فضای بسته خانه و فضای بسته محل کارشان تردد میکنند نیز شاید با جامعه آشتی کنند.
کاش اول مهری بیاید تا دانشگاه به روی عموم باز شود، نه برای تجارت و کسب مدرک بلکه برای دیدن و استفاده از آن فضا، حس گرفتن در آن و ملحق کردن آن به سایر بخشهای زندگی روزمره ما.
عباس کاظمی
@varijkazemi
این مطلب به دلیل محدودیت صفحه تلگرامی در دو تکه آمده است اما ذیل یک موضوع تعریف شده است. انتشار آن با ذکر منبع بلامانع است.
اگر دیوارهای دانشگاهها برداشته شود مسایل دانشگاه هم تغییر خواهد کرد، شور زندگی بدان باز خواهد گشت، مردم عادی هر روز از درون آن بدان سمت خیابان عبور می کنند، شاید هم لختی در آن استراحت کنند، دانشجویان خود را ایزوله نخواهند کرد و استادان که صرفا بین فضای بسته خانه و فضای بسته محل کارشان تردد میکنند نیز شاید با جامعه آشتی کنند.
کاش اول مهری بیاید تا دانشگاه به روی عموم باز شود، نه برای تجارت و کسب مدرک بلکه برای دیدن و استفاده از آن فضا، حس گرفتن در آن و ملحق کردن آن به سایر بخشهای زندگی روزمره ما.
عباس کاظمی
@varijkazemi
این مطلب به دلیل محدودیت صفحه تلگرامی در دو تکه آمده است اما ذیل یک موضوع تعریف شده است. انتشار آن با ذکر منبع بلامانع است.
کاربرد_ابزارهای_اقتصادی_برای_حفاظت.pdf
4.3 MB
کاربرد #ابزارهای #اقتصادی برای
#حفاظت از #محیط_زیست
معاونت برنامه ریزی و نظارت راهبردی ریاست جمهوری
دفتر امور آمایش و توسعه منطقه ای
خرداد ماه 1393
#حفاظت از #محیط_زیست
معاونت برنامه ریزی و نظارت راهبردی ریاست جمهوری
دفتر امور آمایش و توسعه منطقه ای
خرداد ماه 1393
☘️☘️ابهام آینده و اخلاقی زیستن
🔹در دهۀ ۱۹۶۰ تعدادی از روانشناسان اجتماعی فرانسوی با همكاری یك مؤسسۀ تحقیقاتی بزرگ، در اروپا یك مركز شبانه روزی تأسیس كردند. در این مركز، نوجوانان ۱۲تا ۱۹سال آموزش میدیدند و زندگی میكردند. مدّت یك سال همه چیز به صورت عادی جریان داشت و آزمایشهای مختلف كمی و كیفی بر روی آنان انجام گرفت. در طول این یك سال، هر نوجوان سه وعدۀ غذایی روزانه با احتساب میان وعدهها، ۸۰۰گرم غذا میخورد. پس از یك سال به تدریج و آگاهانه شایعه كردند به علت وضعیت اقتصادی نابسامان شبانهروزی، ممكن است غذا به لحاظ كمی و كیفی جیرهبندی شود. شش ماه بعد از این شایعه، میزان غذای مصرفی روزانه هر فرد از ۸۰۰گرم به ۱۲۰۰گرم افزایش یافت. هنگامی كه عملاً جیرهبندی را آغاز كردند، مصرف غذا از ۱۲۰۰گرم به 1500گرم رسید و حتی در اواخر این دورۀ چهارساله، نوجوانانی بودند كه در شبانه روز بیش از ۵كیلوگرم غذا میخوردند. دلیل افزایش مصرف این بود كه نوجوانان آیندۀ خود را مبهم میدیدند.
🔹هنگامی كه مركز شبانهروزی در وضع عادی قرار داشت، افراد غذای خود را به یكدیگر تعارف میكردند و نسبت به یكدیگر رابطهای مبتنی بر نیكوكاری، شفقت و نوعی از خودگذشتگی داشتند. امّا هنگامی كه شایعۀ كمبود غذا مطرح شد، تعارفات، رعایت ادب و رفتارهای مهربانانه، نسبت به یكدیگر كمتر شد. در واقع به دلیل مبهم بودن آینده، اخلاقی زیستن بر پایۀ عدالت، احسان، رعایت ادب و.. به مرور زمان كمرنگ گشت.
🔹آتیۀ مبهم افراد از نظر مالی، شغلی و.. آستانۀ اخلاقی را كاهش میدهد. به طور مثال، در جامعهای كه همۀ افراد با هر تخصصی میتوانند شغلی داشته باشند، كارشكنی، حسادت، تهمت، سخنچینی، چاپلوسی و.. كمتر است. به طور كلی در جامعهای كه نیازهای اساسی انسانها در آن تأمین میشود، افراد بر پایۀ موازین اخلاقی زندگی میكنند.
🍎مصطفی ملکیان،سخنرانی «اخلاق و آسیبهای اجتماعی» بهمن ماه ۱۳۸۷
@mostafamalekian
🔹در دهۀ ۱۹۶۰ تعدادی از روانشناسان اجتماعی فرانسوی با همكاری یك مؤسسۀ تحقیقاتی بزرگ، در اروپا یك مركز شبانه روزی تأسیس كردند. در این مركز، نوجوانان ۱۲تا ۱۹سال آموزش میدیدند و زندگی میكردند. مدّت یك سال همه چیز به صورت عادی جریان داشت و آزمایشهای مختلف كمی و كیفی بر روی آنان انجام گرفت. در طول این یك سال، هر نوجوان سه وعدۀ غذایی روزانه با احتساب میان وعدهها، ۸۰۰گرم غذا میخورد. پس از یك سال به تدریج و آگاهانه شایعه كردند به علت وضعیت اقتصادی نابسامان شبانهروزی، ممكن است غذا به لحاظ كمی و كیفی جیرهبندی شود. شش ماه بعد از این شایعه، میزان غذای مصرفی روزانه هر فرد از ۸۰۰گرم به ۱۲۰۰گرم افزایش یافت. هنگامی كه عملاً جیرهبندی را آغاز كردند، مصرف غذا از ۱۲۰۰گرم به 1500گرم رسید و حتی در اواخر این دورۀ چهارساله، نوجوانانی بودند كه در شبانه روز بیش از ۵كیلوگرم غذا میخوردند. دلیل افزایش مصرف این بود كه نوجوانان آیندۀ خود را مبهم میدیدند.
🔹هنگامی كه مركز شبانهروزی در وضع عادی قرار داشت، افراد غذای خود را به یكدیگر تعارف میكردند و نسبت به یكدیگر رابطهای مبتنی بر نیكوكاری، شفقت و نوعی از خودگذشتگی داشتند. امّا هنگامی كه شایعۀ كمبود غذا مطرح شد، تعارفات، رعایت ادب و رفتارهای مهربانانه، نسبت به یكدیگر كمتر شد. در واقع به دلیل مبهم بودن آینده، اخلاقی زیستن بر پایۀ عدالت، احسان، رعایت ادب و.. به مرور زمان كمرنگ گشت.
🔹آتیۀ مبهم افراد از نظر مالی، شغلی و.. آستانۀ اخلاقی را كاهش میدهد. به طور مثال، در جامعهای كه همۀ افراد با هر تخصصی میتوانند شغلی داشته باشند، كارشكنی، حسادت، تهمت، سخنچینی، چاپلوسی و.. كمتر است. به طور كلی در جامعهای كه نیازهای اساسی انسانها در آن تأمین میشود، افراد بر پایۀ موازین اخلاقی زندگی میكنند.
🍎مصطفی ملکیان،سخنرانی «اخلاق و آسیبهای اجتماعی» بهمن ماه ۱۳۸۷
@mostafamalekian
گروه #سنجش_از_دور و #GIS دانشگاه #تربیت_مدرس با همکاری سنجش از دور و GIS #ایران برگزار می کند.
#سلسه_نشست_های_علمی
محور نشست: ظهور #سنجنده_های #فضایی با #قدرت_تفکیک #مکانی بالا
#پروفسور #جان_تریندر
#سلسه_نشست_های_علمی
محور نشست: ظهور #سنجنده_های #فضایی با #قدرت_تفکیک #مکانی بالا
#پروفسور #جان_تریندر
برنامه ریزی آمایش سرزمین دانشگاه تربیت مدرس
گروه #سنجش_از_دور و #GIS دانشگاه #تربیت_مدرس با همکاری سنجش از دور و GIS #ایران برگزار می کند. #سلسه_نشست_های_علمی محور نشست: ظهور #سنجنده_های #فضایی با #قدرت_تفکیک #مکانی بالا #پروفسور #جان_تریندر
نشست فوق در تاریخ:روز شنبه 15مهرماه ساعت 15-13
مکان- دانشگاه تربیت مدرس-دانشکده علوم انسانی- طبقه چهار- سالن دکتر میر حسنی
شرکت در سخنرانی #رایگان می باشد و برای عموم آزاد
جهت ثبت نام به ادرس زیر ایمیل بزنید : RSGIS@Modares.ac.ir
مکان- دانشگاه تربیت مدرس-دانشکده علوم انسانی- طبقه چهار- سالن دکتر میر حسنی
شرکت در سخنرانی #رایگان می باشد و برای عموم آزاد
جهت ثبت نام به ادرس زیر ایمیل بزنید : RSGIS@Modares.ac.ir
اسکان نيوز : اطلاعات مرکز آمار ایران حاکی از آن است که از ۹ میلیون و ۴۸۳ هزار و ۲۸ نفر بیسواد در کشور ۶ میلیون و ۲۵هزار و ۹۶۵ نفر را زنان تشکیل دادند. به عبارت دیگر دو سوم بیسوادی در کشور متوجه زنان است و این در حالی است که وضعیت بیسوادی زنان در ۴۰ شهر نگرانکننده است.
به گزارش خبرنگار اسکان نيوز ، این ۴۰ شهر که بیشترین زنان بیسواد را در خود جای دادهاست در ۱۴ استان واقع شده و به نظر ميرسد هنوز آموزش و پرورش برای این ۴۰ شهر برنامه مشخصی ندارد.
این در حالی است که بنابراطلاعات موجود ۹۰درصد از بودجه آموزش و پرورش صرف حقوق و دستمزد پرسنل میشود و عملاً بودجهای برای توسعه فضای آموزشی یا بهبود وضعیت آموزشی باقی نمیماند.
شاید به دلیل همین وضعیت نامناسب زنان در ۴۰ شهرکشور و وضعیت دختران بازمانده از تحصیل بود که در سال ۱۳۹۴ تفاهمنامهای بین وزارت آموزش و پرورش و معاونت اموز زنان و خانواده ریاستجمهوری منعقد شد.
«مهناز احمدی دستجردی» مشاور وقت وزیرآموزش و پرورش در امور بانوان وقتی از تفاهمنامهای که با معاونت زنان و خانواده ریاستجمهوری برای بهبود وضعیت آموزش دختران منعقد شد خبرداد، تأکید کرد: «طرحهای مشترک یک ساله است. از مهر سال تحصیلی 93 بوده تا پایان 94. اما از آنجایی که بودجه از طرف معاونت دیر به آموزش و پرورش ابلاغ شد بعضی از طرحها برای سال تحصیلی بعد اجرا شد».
حال پرسش این است که نتایج آن طرح یکساله چه بوده و آیا دختران بازمانده از تحصیل را هم شامل میشدهاست؟
۴۰ شهر دارای بحران بیسوادی کدامها هستند؟
آنچه «اطلس وضعیت زنان کشور» نشان میدهد حاکی از آن است که سه استان «سیستان و بلوچستان»، «آذربایجان غربی» و «آذربایجان شرقی» بیشتر از سایر استانها نیازمند برنامهریزی برای مبارزه با بیسوادی دختران ۶ ساله و بالاتر هستند.
به گزارش خبرنگار اسکان نيوز ، همچنین اطلس وضعیت زنان کشور نشان میدهد ۴۰ شهر کشور بیشترین میزان بیسوادی را در دختران ۶ ساله و بیشتر را در خود جای دادهاند.
نگاهی به این ۴۰ شهر نشان میدهد علاوه بر آنکه از نظر کمی تعداد شهرهای نیازمند برنامهریزی در سیستان و بلوچستان بیشتر است بالاترین میزان بیسوادی در دختران ۶ ساله و بالاتر هم در این استان دیده میشود تا آنجا که ۶ شهر نخست در زمینه «رتبه درصد جمعیت بیسواد در جمعیت زنا ۶ ساله و بالاتر» بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۰ در این استان قرار دارند.
گرچه هیچ ارتباط معناداری بین استانهایی که با موضوع بیسوادی دختران ۶ ساله و بیشتر مواجهند نمیتوان یافت به نظر میرسد علاوه بر برنامهریزیهای کلان از جمله توجه در برنامه میانمدت پنجساله ششم به این استانها لازم است اختیاراتی به مدیران محلی داده شود تا به فراخور موقعیت آن منطقه دست به ابتکار عمل برای کاهش سریع بیسوادی بزند.
در ادامه میتوانید براساس رتبه درصد بیسوادی این شهرها را از ذهن بگذرانید. آنچه در ادامه آمدهاست #شهرهایی است که به ترتیب #بیشترین #میزان #بیسوادی #دختران را داشتهاند. #شهرهای سرباز، زابلی، کنارک، چابهار، نیکشهر، دلگان، خداآفرین، رودبارجنوب، کلیبر، بشاگرد، ورزقان، چالدران، هیرمند، هویزه، کوهرنگ، دیواندره، سروآباد، اندیکا، قلعهگنج، اشنویه، جاسک، چاراویماق، پیرانشهر، تکاب، ریگان، ثلاثباباخانی، سیب و سوران، دهگلان، پلدشت، ماهنشان، شادگان، سراوان، سردشت، زهک، سربیشه، هریس، خاش، شوط، نیر و شفت همان ۴۰ شهری است که باید بیشتر مورد توجه برنامهریزی کشور برای رفع بیسوادی در دختران باشند.
به گزارش خبرنگار اسکان نيوز ، این ۴۰ شهر که بیشترین زنان بیسواد را در خود جای دادهاست در ۱۴ استان واقع شده و به نظر ميرسد هنوز آموزش و پرورش برای این ۴۰ شهر برنامه مشخصی ندارد.
این در حالی است که بنابراطلاعات موجود ۹۰درصد از بودجه آموزش و پرورش صرف حقوق و دستمزد پرسنل میشود و عملاً بودجهای برای توسعه فضای آموزشی یا بهبود وضعیت آموزشی باقی نمیماند.
شاید به دلیل همین وضعیت نامناسب زنان در ۴۰ شهرکشور و وضعیت دختران بازمانده از تحصیل بود که در سال ۱۳۹۴ تفاهمنامهای بین وزارت آموزش و پرورش و معاونت اموز زنان و خانواده ریاستجمهوری منعقد شد.
«مهناز احمدی دستجردی» مشاور وقت وزیرآموزش و پرورش در امور بانوان وقتی از تفاهمنامهای که با معاونت زنان و خانواده ریاستجمهوری برای بهبود وضعیت آموزش دختران منعقد شد خبرداد، تأکید کرد: «طرحهای مشترک یک ساله است. از مهر سال تحصیلی 93 بوده تا پایان 94. اما از آنجایی که بودجه از طرف معاونت دیر به آموزش و پرورش ابلاغ شد بعضی از طرحها برای سال تحصیلی بعد اجرا شد».
حال پرسش این است که نتایج آن طرح یکساله چه بوده و آیا دختران بازمانده از تحصیل را هم شامل میشدهاست؟
۴۰ شهر دارای بحران بیسوادی کدامها هستند؟
آنچه «اطلس وضعیت زنان کشور» نشان میدهد حاکی از آن است که سه استان «سیستان و بلوچستان»، «آذربایجان غربی» و «آذربایجان شرقی» بیشتر از سایر استانها نیازمند برنامهریزی برای مبارزه با بیسوادی دختران ۶ ساله و بالاتر هستند.
به گزارش خبرنگار اسکان نيوز ، همچنین اطلس وضعیت زنان کشور نشان میدهد ۴۰ شهر کشور بیشترین میزان بیسوادی را در دختران ۶ ساله و بیشتر را در خود جای دادهاند.
نگاهی به این ۴۰ شهر نشان میدهد علاوه بر آنکه از نظر کمی تعداد شهرهای نیازمند برنامهریزی در سیستان و بلوچستان بیشتر است بالاترین میزان بیسوادی در دختران ۶ ساله و بالاتر هم در این استان دیده میشود تا آنجا که ۶ شهر نخست در زمینه «رتبه درصد جمعیت بیسواد در جمعیت زنا ۶ ساله و بالاتر» بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۰ در این استان قرار دارند.
گرچه هیچ ارتباط معناداری بین استانهایی که با موضوع بیسوادی دختران ۶ ساله و بیشتر مواجهند نمیتوان یافت به نظر میرسد علاوه بر برنامهریزیهای کلان از جمله توجه در برنامه میانمدت پنجساله ششم به این استانها لازم است اختیاراتی به مدیران محلی داده شود تا به فراخور موقعیت آن منطقه دست به ابتکار عمل برای کاهش سریع بیسوادی بزند.
در ادامه میتوانید براساس رتبه درصد بیسوادی این شهرها را از ذهن بگذرانید. آنچه در ادامه آمدهاست #شهرهایی است که به ترتیب #بیشترین #میزان #بیسوادی #دختران را داشتهاند. #شهرهای سرباز، زابلی، کنارک، چابهار، نیکشهر، دلگان، خداآفرین، رودبارجنوب، کلیبر، بشاگرد، ورزقان، چالدران، هیرمند، هویزه، کوهرنگ، دیواندره، سروآباد، اندیکا، قلعهگنج، اشنویه، جاسک، چاراویماق، پیرانشهر، تکاب، ریگان، ثلاثباباخانی، سیب و سوران، دهگلان، پلدشت، ماهنشان، شادگان، سراوان، سردشت، زهک، سربیشه، هریس، خاش، شوط، نیر و شفت همان ۴۰ شهری است که باید بیشتر مورد توجه برنامهریزی کشور برای رفع بیسوادی در دختران باشند.