+ هممون تو زندگیمون یه روزایی رو داشتیم که گفتیم این دیگه آخر خطه ولی میبینی؟ هنوز اینجاییم ؛ زنده‌ایم و هنوز داریم نفس میکشیم.

هنوز درد اون روزا تو استخونمون میپیچه ولی ازش گذشتیم. یادت بیار .. همه چیزهایی که ازش گذشتی به یاد بیار. روزی که فکر میکردی آخرشه ولی نبود. شبایی که فکر می‌کردی صبح نمیشه ولی صبح شد. ثانیه‌هایی که هر لحظه‌اش داشتی مرگ رو با پوست و جونت حس می‌کردی نمی‌تونم بگم درست میشه ، ولی قول میدم میگذره ، یه زخمایی تو زندگیمون هست بدتر از خود مرگه. تا وقتی باهاشون کنار اومدیم بارها مردیم و زنده شدیم ، ولی با همه این‌ها الان اینجاییم. تو هر سختی‌ای که داشتیم یه تیکه از خودمون رو جا گذاشتیم ، هر تیکه از وجودمون یه جا گم شده ..
نمیدونم تا الان چقدر از مشکلاتت رو تنهایی حل کردی لیام ؛ ولی از اینجا به بعد "باهم" درستش میکنیم‌.
لیام چشمای خستش رو به چشمای زین دوخت.
- باهم‌؟
زین کمی خودشو جلوتر کشید به آرومی روی لبای لیام لب زد : باهم.

تو زیبایی لیام‌ِ‌من
مثل طعم یک بستنی خنک وسط تابستون گرم.
مثل بوی بارون روی خونه‌های کاهگلی
مثل صدای موج دریا صبح زود
مثل خنده‌ی یک نوزاد.
پیدا کردن تو شیرین‌ترین تجربه‌ی زندگیم بود جانم، کنارت زندگی‌ کردم، باهات بزرگ شدم، خندیدم و درد کشیدم.
تو همون نقطه ماه روشنی بودی که تو دل شب‌های تاریکم پیدا شدی و کشیده شدم طرفت و ماه زندگیم موندی.
تولدت مبارک زیباترین سان‌شاین(:

+ما خاص نیستیم لیام، ما رومئو و ژولیت نبودیم که یک جهان ایستاده برعشق‌مان کف بکوبد، ما آن دو معشوقی نبودیم که همگان یک به یک نقل قصه‌یمان را برای یکدیگر بخوانند، ما دو آدم بودیم که یک‌روز برخلاف موج این جهان به حرکت در آمدیم و چشم به چشم هم دوختیم، تو زیبایی و من هم زیبایی‌هایت را دوست دارم و توهم میگویی که من از تبار سرزمین آفتاب آمده‌ام.
اما تا کی قرار است در یاد اندک افراد بمانیم؟
تا ابد؟ ابد واژه‌ایست که هیچ‌گاه قطعی نخواهد بود.
ما فراموش خواهیم شد زیرا کسی نبود که داستان مارا بنویسد.

Welcome To Fight Club.⛓

+ این را مینویسم برای خورشید نورانی زندگی‌ام لیام، که برای من همانند معبودی است از جنس عشق برای پرستیدن
از تو دورم، سالهاست ندیدمت و در آغوشم نفشردمت و نمیدانم طعم لبهایت مانند گذشته به شیرینی عسل است یا به مست کنندگی شراب، یا گیسوان طلایی رنگت هنوزهم بوی وانیل ميدهند یا نه اما میدانم از همان لحظه ای باز که چشمانت را از نزدیک ببینم باز مسخ آن دو گوی قهوه ای میشوم.

تولد زین منه
تو چنین روزی آدم امنِ من پا رو این زمین گذاشته
کسی که تو هر شرایطی کنارم بوده
کسی که غم‌هارو برای من قابل تحمل کرده، کسی که همیشه به گلایه‌هام گوش داده و راز نگهدار من بوده
کسی که همیشه بهم عشق ورزیده و اهمیت داده درست مثل کاری که زین برای لیام می‌کرد
همیشه پایه‌ی‌ دیوونه‌ بازیا و شریک جرمم‌ بوده درست مثل رفاقتی که زین با لویی می‌کرد
همیشه ازم مراقبت کرده و حواسش بهم بوده درست مثل احساس مسئولیتی که زین در قبال نایل می‌کرد
و همیشه گوش شنوای من بوده و درکم کرده درست مثل کاری که زین برای هری می‌کرد
اون واقعا زینِ زندگیم‌ بوده
نمیدونم تارا هدیه‌ی‌ کدوم کار خوبمه‌ ولی فقط میخوام بهش بگم بی‌نهایت دوستت دارم و همیشه برای تو اینجام، همیشه و تو هر موقعیتی و چقدر خوبه که جایگاهی تو قلبِ مهربونت دارم.
"من همیشه میگفتم که جونمی تو،
ایندفعه ترکی میگم جانیم سنه‌"
تولدت مبارک جانیم.

۲۳ سال پیش، همچین روزی یه فرشته از قلب آسمون و یکی از طبقات بهشت به روی زمین فرستاده شد تا دنیای تاریکِ بشر ظالم و لا قید رو با وجود ارزشمندش روشن کنه.
انقدر زیبا و شیرین بود که خیلی زود همه عاشق خودش و شیطنتش شدند و مهرش به دل سیاه آدم ها نفوذ کرد.
گذشت و گذشت …
تا اینکه یه روز تابستونی، این فرشته ی زیبا با دختری غم زده و دل شکسته رو به رو شد و از اونجایی که طاقت دیدن ناراحتی کسی رو نداشت، مصرانه و البته کمی هم از روی کنجکاوی تصمیم گرفت با ورودش به زندگی اون دختر، دنیاش رو رنگارنگ و قلب تکه تکه شده اش رو ترمیم کنه و البته که دختر پری چهره، کارش رو خیلی خوب بلد بود.
بعد از گذشت یک سال و در روز تولد ۲۳ سالگیِ فرشته، در حالی که بعد از سختی های زیاد و اشک ریختن های مداوم، دوباره کنار هم قرار گرفته بودند، دختر کوچک تر که طبق معمول به آغوش فرشته چسبیده بود، کنار گوشش زمزمه کرد:

«۲۳ سالت شد پیرمرد. تولدت مبارکمون.»

و بعد سریع سرش رو توی گردنش قایم کرد تا دختر بزرگ تر به خاطر لفظ «پیرمرد» دعواش نکنه.
فرشته ی زیبا در حالی که لب هاشو گاز میگرفت و تلاش میکرد لحن جدیش رو حفظ کنه،گفت :«دعوات نمیکنم بچه.
بیا بوست کنم میخوایم کیک بخوریم.»

اما همین که دختر کوچک تر سرش رو بالا آورد، حجم زیادی از خامه به صورتش مالیده شد.
در حالی که هاج و واج به خنده ی از ته دل فرشته نگاه میکرد، گفت: «میکشمت پیری.»
و کل خونه رو دنبالش دویید.

اون شب، خونه شاهد خنده های از ته دلشون بود و اون دو دعا میکردن تا همه چیز‌ همون طور بمونه.

دیر است، گالیا
در گوش من فسانه دلدادگی مخوان
دیگر ز من ترانهٔ شوریدگی مخواه
دیر است گالیا
به ره افتاد کاروان
عشق من و تو؟… آه
این هم حکایتی ست
اما در این زمانه که درمانده هر کسی
از بهر نان شب
دیگر برای عشق و حکایت مجال نیست
شاد و شکفته در شب جشن تولدت
تو بیست شمع خواهی افروخت تابناک 🌱✨️