تنها امید به زندگی الانم انتظار واسه مسافرت با دوستام به هرمزه. اونم نبود جدا می‌مردم.

نمی‌خوام انقد حرف بزنم امّا اومدم بگم تا یک ساعت دیگه بغل نشم قطعا می‌میرم.
خداحافظ.

یه روزی، همین ساعتا، همه باهم، با یه دلِ زیادی خوش، کوله به دوش و خندون، می‌ریم هرجایی که دوسش داریم‌ رو می‌گردیم. خپ؟!

;ThatAnotherMe

حالا اینکه سر صپی چطور یه دل ناآروم رو آروم کنیم؟!
گود کوِزشن!

- الآن؛

;ThatAnotherMe

یکی از قابلیتام اینه که از اون‌جایی که کل خانواده نگرانِ کم‌غداییِ منن، می‌تونم سهم غذا و خوراکی بقیه‌رم بخورم و به‌جای اعتراض، با جمله‌ی 《 حالا سالی یه بار پیش میاد این بچه دلش بخواد چیزی بخوره‌ها! نوش جونش اصن!》 ازم دفاع بشه. :")))

باید یه چیز دیگه جز بارون می‌خواستم؟
نه. به همین بارونم راضی‌ام. ✨

زیاد شدید قدرت تکلمم رو از دست دادم. فعلا لطف بفرمایید جهت بی‌خود نبودن چنل برید پستای قبلی‌و بخونید تا ببینیم سحر چه زاید باز.

حرف زدن با کسی که می‌خواد باهات لاس بزنه ولی لاس زدن بلد نیست <<<<< حرف زدن با معاون نادون دبیرستان

" آن‌چنان خسته و رنجورم که وَه! "

سردرد نازنینم؛ چقدر می‌خوای که بیخیال من بشی؟

- آهنگی که پناه این روزامه:

;ThatAnotherMe

ولی درستش این بود که وقتی یه زخمی رو می‌کَنیم، سریع‌تر خوب شه. هر چی بیشتر زخمو بکنیم، زودتر خوب شه.

خوشبخت‌ترین‌های دسته‌ی ۳: کسایی کنکور مسخره رو چه خوب و چه بد رد کردن و وارد دردسرها و دغدغه‌های روتین و عادی زندگی شدن.