"I Say jump, you say how high."

پنکیک درست کنم؟ حوصله‌م سر می‌ره

به رستوران‌هایی که کنار کوبیده، پاستا آلفردو و پانینی و زرشک پلو با مرغ سرو می‌کنن نمی‌تونم اعتماد کنم.

می‌دونستید آسمون آبی نیست؟ ما آبی می‌بینیمش؟

من همیشه گفتم به انتخاب‌های دیسکاور اسپاتیفایم بیشتر از انتخاب‌های خانواده‌م توی موارد مختلف اعتماد دارم. برای همین وقتی این پلی شد تمام تلاشم رو کردم که اسکیپش نکنم.
به هر آهنگ فقط تا کورس اول فرصت می‌دم و اگه خوشم نیومد بقیه‌ش رو گوش نمی‌دم. ولی نمی‌دونم چرا این همون چند ثانیه‌ی اول به دلم ننشست.
تا اینکه خواننده گفت When I fall. و بچه‌ها بذارید فقط بگم که I FELL!
طوری که احساساتش رو می‌ریزه توی کلماتش و دردی که نشون می‌ده. و لیریک!
بخاطر عشقی که مرده می‌خونه و می‌دونه هیچ وقت نمی‌تونه لمس کنه و به آرتمیسی تشبیهش می‌کنه که عشقشون یک طرفه بود، چون آرتمیس هیچ وقت جواب عشقش رو نمی‌ده. مثل همون شخصی که با مرگش دیگه توانایی جواب دادن به عشق خواننده رو نداره.

خلاصه که تا اطلاع ثانوی When I fall
*ضجه می‌زنه و فغان می‌کشه*

ببخشید اگه ناشناسی رو جواب ندادم یا ندیدم. حقیقتا دلیلی نداره فقط کورم.

سیاهچاله در واقع چیزی رو به سمت خودش نمی‌کشه. شما می‌افتید توش. وگرنه اگه سرعت لازم رو داشته باشید می‌تونید فرار کنید. سیاهچاله خاصیت مکش(!) نداره‌.
#Astronomy

و اینکه اگه توی سیاهچاله بیفتید spaghettification اتفاق میفته. یعنی انقدر عمودی کش میاید و افقی فشرده می‌شید که پاره شده و به اندازه‌های مولکولی تبدیل می‌شین.

سیاهچاله سه قسمت داره:
افق رویداد بیرونی
افق رویداد درونی
تکینگی
افق رویداد همون جاییه که می‌گن حتی نور هم ازش عبور نمی‌کنه همون چیزیه که باعث می‌شه تو سیاهچاله رو سیاه ببینی. بخاطر این نیست که سیاهچاله مکش داره. بخاطر اینه که گرانش اونقدر شدیده که تو برای فرار از اون گرانش باید سرعتی بالاتر از سرعت نور داشته باشی تا بتونی شانس بیاری.

تکینگی هم همونجاییه که شما اسپاگتی می‌شید و مثل آپدیت تلگرام پودر می‌شید و به اندازه‌ی مولکولی توی فضا به زندگی ادامه می‌دید.

مقاله ای کتابی معرفی میکنی بتونم بیشتر بخونم دربارش؟