‏من عموما دلم براي اشيا تنگ ميشه.
‏ميرم از جاشون درشون ميارم و ميبينمشون و لمسشون ميكنم و ميزارم سر جاشون.

‏اين اشيا ميتونن چاقو باشن يا ساعت يا گوشي قديمي يا صدف يا قطعه هاي چوبي يا هرچي.

@abitpsycho

علي رغم دلتنگي و فشار رواني اي كه تحمل ميكردم بخاطر دور بودن از تهران داشتم از حضور در كلاردشت لذت ميبردم كه كلاردشت را به مقصد نمك آبرود ترك كردم.
نمك آبرود اما كمتر بكر است.
هوايش گرم تر است.

زندگي لوكس و شمال شهري تهران به اينجا رسيده است و آن چنان كه بايد حس طبيعت را ندارد.
پر است از مدرنيته و شهريت اصطلاحا لاكچري تهران.
برند استورها و كافه ها و ... همان تهران دهه ٩٠ امروزند، فقط در فضايي سبزتر و مرطوب تر.

@abitpsycho

درباره تله كابين

در نمك آبرود

@abipsycho

درباره ي لاهيجان.

@abitpsycho

اصولا رفتن براي من راحتتر است

برگشتن به هركجا كه باشد، دلگير است انگار....

چنان كه گويي يك بغض ٤٠كيلويي را مستقيم روي قلبم ميگذارند.

درست است كه من سيب دوست ندارم و خوردنش هميشه برايم همراه با دلدرد است.

اما اين خانم كناري كه خيلي هم مهربان است، با لبخندش و سيب تعارف كردنش، انگار كه بغض ٤٠كيلويي مذكور وا ديده باشد، كمي از آن را از روي قلبم كنار زد و حداقل لبخند محوي را به چهره ام آورد، براي دقايقي!

@abitpsycho

درباره ي خانمي كه كنارم نشسته است

@abitpsycho

و باز، تهران

@abitpsycho

جوری خسته ام که حاضرم یه پیرمرد پولدار بیاد منو بگیره...

@abitpsycho

بله.
من همونيم كه استادم گفت: ماكتت كوچيكه

جلوي ٤٠نفر آدم گفتم: استاد سايز مهم نيست، تكنيك مهمه.

@abitpsycho

دلم لبلو بلكبري ميخواد.

@abitpsycho

بنده سطح خواسته هام از زندگي در كشور ايتاليا، رسيده به خيابان ايتاليا.

@abitpsycho

عجیب این که از نظر من شهریور پاییز است و خرداد تابستان.
همانطور که اسفند بهار است و آذر زمستان!

@abitpsycho