قاعده «نشت حقیقت»: چیزی که قاچاقی منتقل می‌شود؛ بالاخره روزی رسمیت پیدا کرده، و منتقل خواهد شد.
روش قاچاق میتونه هرچیزی باشه. طنز. تمسخر. شعر. کنایه. فحش. تخطئه.
قاچاقچی می‌تونه هرکسی باشه. آزاده. آواره. دزد. وسط‌باز.

اگه کسی با این قاعده آشنا بود می‌تونست آینده رو پیش‌بینی کنه و بگه روزی براندازی رسمیت عمومی پیدا خواهد کرد.

هوای بیروت تازه شده مشابه هوای شهرهای ایران. با این تفاوت که به دلیل نداشتن دولت و هرگونه نظارت، برق به شکل صنعتی تولید نمیشه، و هرکس ژنراتور خودش رو روشن کرده و این وضع رو بوجود آورده.
ایران مدت‌هاست که دولت نداره، و صاحب خیلی ازون تولیدکننده‌های برق که در نهایت آلایندگی قرار دارند، همون اوباشی هستند که یک دولت دکوری رو تشکیل داده‌اند.

برای این که شمارو از غرب که میخواد نقش مادری رو در خانواده حذف کنه نجات بدیم، اتوبوس‌های شهرتون رو نابود می‌کنیم تا مادرهای خانواده نتونند برن کارهاشون رو انجام بدن.

منطق پوتین، و همه سگ‌های بی‌ریشه غرب‌ستیز

بیا با هم بگیریم که دو جا ذخیره بشه.

بلند شدن از روی ویلچر برای کسی که یک عمر فلج بوده، معجزه‌ست. اما معنیش این نیست که میتونه همین الان بره برای صخره‌نوردی. این‌ها از شوک اینکه از ویلچر بلند شدید خودشون رو خیس کردن. اما شما هم نباید فکر کنید که «صخره مرا می‌خواند».

در یک مملکت هشتاد میلیون نفری هرکسی ممکنه به اشکال مختلف علیه شر واکنش، اقدام، تهاجم نشون بده. مخصوصا وقتی که اوباش حاکم با انتخاب عامدانه خودشون، در مسیر بدون بازگشت قرار گرفته‌اند. الان در شرایطی هستیم که دیگه نمیشه با حرکتی مخالفت کرد. هرکس هرکاری انجام بده، خیره‌.
فقط میشه گفت که برای زدن تانک، موشک جاولین لازمه، نه هفت‌تیر. این صرفا یک اظهار نظر فنی درباه قواعد بازیه، و هیچ نیتی در جهت کم‌ارزش جلوه دادن بقیه حرکت‌های مردمی داخلش نیست.

علت اینکه تحصیلکرده و بیسواد ایرانی دست به دست هم، کنفرانس تهران در ۱۹۴۳ رو طوری جدی گرفت که به شکل یک زخم در حافظه تاریخیش باقی موند و عفونت همون زخم باعث شده تا همین امروز درباره توطئه قدرت‌ها برای ایران هذیان بگه، یک نوع خود کم‌بینی عمومی در برابر دولت بود. جامعه عشایری ایران خیلی دیر با مفهوم دولت مواجه شد و اولین برخورد، که قرار بود زمینه‌ساز آشناییش با مدرنیته باشه، خیلی بد و خشن پیش رفت، و این یک ترس درونی رو در دل مردم کاشت. مثل بچه‌ای که در اولین برخوردش با سگ خانگی، با پارس کردن‌های ترسناک و حتی گاز گرفتگی مواجه بشه، و همین باعث بشه از هر سگ کوچک و بزرگی بترسه. مسئله این نبود که از دولت شوروی و دولت انگلیس می‌ترسیدند. مسئله این بود که شوروی و انگلیس، سایز خیلی بزرگ‌تر دولتی بودند که به طور ناخودآگاه، یا خوداگاه، ازش می‌ترسیدند. و اساسا ترس یعنی انتظار اتفاق افتادن چیزی که هنوز اتفاق نیفتاده. ترس زیاد از انگلیس، یعنی انتظارات زیاد از کارهایی که می‌تواند بکند، ولی هنوز نکرده. و همینطور شوروی و همینطور آمریکا.
اینکه همین امروز، همچون مسافران کاروان غارت‌شده و سرگردان در طوفان شن، دنبال کسی می‌گردند که براشون این داستان رو تعریف کنه که «قرار بود در شهریور اتفاقاتی بیفتد چون فلان کشور و بهمان کشور با هم معامله‌ای کرده بودند» نتیجه این ترس نهادینه شده در روان آدم ایرانیه، که باعث شده به طرز ترحم‌برانگیزی دولت‌ها رو جدی بگیرند، و درباره دامنه توانایی‌هاشون تصورات اغراق‌آمیز داشته باشند. این فلاکت فکری ضربه‌گیر خوبی هم برای ذهنیت بزدلانه بود. چون وقتی همه کارها از قبل توسط دولت‌های قدرتمند برنامه‌ریزی شده باشه، راحت‌تر میشه بی‌عملی و نظاره‌گری رو توجیه کرد. نسل پنجاه و هفتی به خوبی با همین ترفند از زیر بار مسئولیت خودش در رفت. با اینکه با دغدغه نجات اسلام در خیابان‌ها سنگر چیده بود و با ژ۳ های دزدیده شده از پادگان‌ها، نگهبانی میداد، بعدها گفت «ما کاره‌ای نبودیم که.. کار جیمی کارتر بود!».

ریختن ترس مردم کار آسونی نیست، ولی بالاخره باید بریزه. نمیشه با این وضعیت ذهنی ناراحت‌کننده ادامه داد.

برینن چی میشه مثلا؟ دختران زیر هجده سال برای خلاص شدن از شوهر چهل و پنج ساله‌شون مجبور میشن خودسوزی کنند؟ ما دو تا انقلاب کردیم در یک قرن گذشته و هر دو به خاطر آویزان شدن از خایه آخوند به فنا رفت. اندفعه تمام تمرکز باید زیر گرفتن آخوند باشه، چپ و راست رو بذارید کنار. تا الان نیکفر که سوسیالیسته تو رادیو زمانه بهتر از هر رسانه فارسی دیگه‌ای این قیام رو ساپورت رسانه‌ای کرده‌.

حتی ایتالیا هنوز از فاشیسم مصونیت نداره. رییس‌جمهور جدیدش اومده میگه ما باید از خدا دفاع کنیم! بعد شما می‌خوای وسط خاورمیانه به یه سیستمی برسیم که از ایتالیا جلوتره؟

اینکه تنها فرق حاکمان بعدی، با آخوند، در اسلام سیاسی باشه، فرق بزرگیه. همین الان شما در ونزوئلا میتونستی اعصاب آرام‌تری داشته باشی.
من مطالبه رو تنزل ندادم، فقط اندازه خاک‌ریزم پیشروی می‌کنم. در لبه پرتگاه نمی‌تونیم مثل رستوران سفارش بدیم که: لطفا دولت بعدی علاوه بر اینکه کاملا سکولاره، چپ نباشه، میلیتاریسم جمع بشه، رسانه‌ها اندازه رسانه‌های آمریکا آزاد باشن، مدیران دولتی مثل مدیران ژاپنی‌ بشن، بانک مرکزی هم بپره بغل بیت‌کوین!.. ما در این موقعیت لاکشری نیستیم که اینجوری سفارش بدیم. ما اگه بتونیم آخوند رو زیر بگیریم، در تاریخ بشر یه فصل جداگانه به خودش اختصاص میده، و یه صفحه خیلی بلند در ویکیپدیا.

وقتی می‌نویسم اینجا اعتصاب کارکردی که در اروپا داره رو نداره، اینطور میخونند که انگار نوشتم اصلا نباید اعتصاب کرد!

ما در شرایطی هستیم که هیچ حرکتی، بی‌منفعت نیست‌. اما باید درباره جنس و ابعاد اون منفعت، آگاهی داشت‌. تشکیلات خلافکاری که دست بچه یتیم هشت ساله باتوم میده، با اعتصاب ساقط نمیشه. اما هر حرکتی که منجر به آزار این تشکیلات بشه، یک حرکت مثبته. ابتدای تجاوز روسیه به اوکراین نوشتم که یک اوکراینی با وجود اینکه شانس کمی برای پیروزی داره، باید بجنگه، حتی اگه تنها فایده‌ش ایجاد هزینه برای متجاوز باشه. چون غیر از انگیزه‌های میهنی، از لحاظ اخلاقی هم اجازه نداریم که بذاریم تجاوز برای متجاوز ارزون تموم بشه.

ازینکه زنگ زده به مادرش و طوری تحویلش گرفته که انگار پسری نداره عصبانیه. چون مثل خیلی از مادرهای دیگه تمام روز جلوی تلویزیونه و داره پروپاگاندای پوتین رو مصرف می‌کنه. اما به جای اینکه از مادرش عصبانی باشه، از کرملین عصبانیه که مغز مادرش رو شستشو داده. برای اینکه در برابر نفرت از مادرش مقاومت کنه، همه مهمات نفرتش رو خرج سیاستمدار می‌کنه. البته اون سیاستمدار، یک افعی مخفی‌کاره، و باید نفرت رو انقدر خرجش کرد تا یه روزی سرش قطع بشه. اما یه افعی غریبه‌ست. اون حتی نمی‌دونه این پسر کیه و کجاست. زنی که پسر خودش، که از شکم خودش بیرون آورده رو، به سیاستمدار میفروشه، ترسناک‌تر نیست؟

روسیه مملو از طرفداران پوتینه، اما وقتی قراره یه مراسم حکومتی در مسکو برگزار بشه، که پوتین بیاد حرف بزنه، با اتوبوس کارکنان سازمان‌های دولتی رو برمیدارن میارن میریزن تو محوطه! و این یه حالت تناقض‌آمیز ایجاد می‌کنه: یعنی طرفدار انقدر گشاده که حاضر نیست خودشو تکون بده و تا مرکز شهر بیاد؟ مشابه این تناقض رو در ایران هم داریم، که در تظاهرات کم‌رمق حکومتی دیده شد.

در هر دو ساختار، طرفدار یک فدایی نیست. صرفا طرفدار قدرت متمرکزه. بنابراین نظام حاکم رو به این شرط قبول داره که در قلدری، قابل و با جنم باشه. پس پیش‌فرض ذهنیش اینه که: «مراسم خودته، خودت هم آدمش رو جور کن. برای شاخی مثل تو نباید کاری داشته باشه».

منطبق با این فضای ذهنی، قلدر حاکم باید دائم در حال اثبات قابل بودن خودش باشه. و بدترین آسیب وقتی بش وارد میشه که مشخص بشه قابل نیست.
این یکی از قواعد بازیه که سعی داشتم توضیحش بدم. بسیاری از طرفداران نظام، دغدغه مذهبی هم ندارند حتی. فقط پشت قلدر قابل ایستاده‌اند. متقاعد کردن اون‌ها با بحث نظری، تیراندازی به آسمانه‌. استراتژی درست انجام کارهاییه که ببینند قهرمان‌شون عرضه کنترل و مدیریت اوضاع رو نداره.

زمانی که گوگل اعلام کرد قصد داره شبکه اجتماعی پلاس رو جمع کنه، و همه مردد بودند که به کجا مهاجرت کنند، به دوستان گفتم این دغدغه شما یک دغدغه موقتی و حاشیه‌ای‌ست، چرا که به زودی از خود اینترنت محروم خواهید شد و اینکه کجا بنویسید موضوعیت نداره. با همین ذهنیت وقتی ازونجا نقل مکان کردم به تلگرام، روزمره‌نویسی رو گذاشتم کنار و سعی کردم تا فرصت هست هرچه در این ذهن خشن میگذره رو بریزم بیرون، و امروز که به نقطه آفلاین بودن مردم رسیدیم می‌تونم با خیال راحت به خودم بگم که هر آنچه که لازم بود بنویسم نوشتم و چیزی به ذهنم بدهکار نیستم. این شاید تنها وقت‌شناسی موفق من بوده.

علیه پدر و مادرت انقلاب کردی، اما نگرانی پدر و مادرت یه دختر لخت ببینند و از انقلاب حمایت نکنند؟!
غیر از وزارت کشور، از بقیه هم مجوز میخوای؟ از بابات، خان داداشت، خان‌دایی‌هات، و نگرانی ندن؟ تو که روبند بزنی و یازینب هم بگی واسه اونا مرتدی، فکر کردی لخت نباشی بت نمیگن بدکاره؟ واسه کیا میخوای نایس باشی؟ واسه زالوی شهری مو سفید کرده که برای کاغذ قرآن بلوا راه میندازه اما کشتار نمازگزار سنی براش اندازه طوفان فلوریدا هم اهمیت نداره؟ من که حرفی ندارم. آسه برو، آسه بیا، آسه شعار بده، و چهل سال دیگه کثافت رو تحمل کن. لابد وقت داری.

قشر مذهبی زندگی شما را نابود کردند، اگه نمیتونید به کسانی که زندگی‌تون رو نابود کردند حمله کنید بهتره بشینید خونه و پادکست گوش بدید. در این باره هم حرفی ندارم. خاتمی هم می‌گفت حمله به رهبری اشتباه است. و بیست سال به این شکل تلف شد. بیست سال هم باید بابت «مذهب جیزه» تلف بشه. لابد صلاح اینه، و صلاح مملکت خویش، معترضان دانند.

معادل‌های وطنی‌شون رو هرروز ظهر می‌تونید در خیابان‌های شهر خودتون ببینید، وقتی که مدرسه تعطیل میشه و میریزن بیرون.
بچه‌هاشون رو دارند میفرستند به مدارس حکومتی، که از پشت به بچه ۱۵ ساله شلیک می‌کنه، و به این کار افتخار می‌کنه. مدرسه رو که نمیشه نرفت، ادامه دانشگاه رو که نمیشه نرفته، و ادامه مذهب رو که نمیشه از ایران جدا کرده. «هیچ‌چیز تکان نخورد، ولی ضحاک جمع کند برود!». این کار هر ماده مخدری بوده، قوی بوده.

فارغ‌التحصیلان دکترای علوم انسانی دانشگاه‌های طالبان شیعی که سه جلسه هم در کلاس درس ننشسته‌اند و یکی از دوستان‌ بیکارترشون به جاشون امتحان داده، که زیادند، و نخودچی‌نیوزهای اصولگرا و اصلاح‌طلب در این بیست ساله هرروز افاضات‌شون رو نشر داده‌اند تا چهره فرهنگی جلوه کنند، وقتی به دستگاه خلافت میگن «حرف نسل جدید را گوش بدهید» معنیش این نیست که چیزی بیشتر از نئاندرتال‌های حوزه فهمیده‌اند. در یکی دو هفته گذشته دیدید یکی ازین‌ها حتی یک‌بار عبارت «حق تعیین سرنوشت» رو به کار ببره؟ حتی اگه در دانشگاه فقط کتاب‌هایی که غربی‌ها نوشته‌اند رو روخوانی کرده بود، و حتی اگه فقط نیت داشت که پز بده که روخوانی کرده بوده، باید حداقل یکبار لای جملاتی که تایپ می‌کرد پیدا می‌شد. ولی نمیشه. چون چیزی فراتر از یک آخوند نیست، و اساسا درکی از حقوق انسانی مدرن نداره. توصیه توخالیش درباره گوش دادن به نسل جدید، صرفا انعکاسی از تجربه شخصی خانوادگی خودشه، چون اغتشاشگر فنچ تو خونه‌های خودشون هم هست.

اما باز جدی می‌گیرندشون و مهملات‌شون رو فوروارد می‌کنند به همه‌جا.
عجیب ولی واقعیه که باید همه رو تک تک بهشون معرفی کرد. بابات اینه، اونی که فکر می‌کنی نیست. استادت اینه، اونی که فکر می‌کنی نیست. پلیس اینه، اونی که فکر می‌کنی نیست.

علاوه بر اینکه باید معرفی کرد که آدم‌ها و نقش‌هایی که فکر می‌کنی می‌شناسی دقیقا چه چیزی هستند، حتی فیزیک خشونت رو هم باید بشون توضیح داد. سال هشتاد و هشت از بیرون زدن چشم کسانی که گلوله از پشت به جمجمه‌شون اصابت کرده بود، شوکه می‌شد، و باید آب‌قند میخورد، امروز باید بش یادآوری کرد که بله، زدن شوکر در ناحیه گردن می‌تواند باعث تشنج یا ایست قلبی شود. باتوم برقی سوختگی عمیق ایجاد می‌کند و ساچمه می‌تواند شریان‌های اصلی را پاره کند! انگار در کلاس خاورمیانه ننشسته و هیچ‌چیز یاد نگرفته. انگار معلوم نیست که با مربیان حیوانات اسد روبرو شده، نه مأموران خدمات اجتماعی منچستر!
قاعدتا در این ده پانزده سال باید تا الان به خشونت خو گرفته و وارد بازی شده بود. نه اینکه پشت پنجره همان فحش‌هایی رو بده که سال هشتاد و هشت میداد. اشرار ازینکه بشون بگی انتقام خواهی گرفت نمی‌ترسند. فقط وقتی می‌ترسند، که بگیری.
قرآن عوف نشه، مذهب عوف نشه، دانشگاه عوف نشه، بابام عوف نشه، حساب بانکی‌مون عوف نشه، خطوط انتقال برق عوف نشه، بنزین عوف نشه، ولی لباس شخصی عوف بشه، استراتژی یه بچه‌ست.

چندساله که تو هر پلتفرمی می‌نویسم، یادآوری می‌کنم که وی‌پی‌ان‌ها و پراکسی‌ها رو جدی بگیرید. آقای ایرانی که خارج هستی، تأمین سرور رو بعهده بگیر. چون میدیدم که همه خوابند. این بابا که کارش اینه، تازه فهمیده که هیچ‌کاری نکرده‌ایم! منوهای تروجان و وی۲‌ری همه چینی هستند هنوز! تمام راهنمای شادو‌ساکس چینی است هنوز! این ملت هشتاد میلیون‌نفری، حتی راهنمای ابزاری که بش نیاز داره رو هم ترجمه نکرده، توسعه‌ش پیش‌کش!
چون از اساس، شبیه مردمی که میدونند جان و مال و ناموس و شرف‌شون در معرض هجوم اشراره، نیستیم. همچنان داره از اینستاگرام دامن سفارش میده، و با جاریش مشورت می‌کنه که کی بره براش آب‌لیمو بگیرن که تلخ درنیاد! انگار هنوز در دوره‌ای هستیم که ولیعهد تازه داشت اسب‌سواری یاد می‌گرفت، داریوش هنوز با مواد آشنا نشده بود، و دلار شصت ریال بود.
بعد من ازین ملت انتظار دارم با خشونت خو بگیره و کار پارتیزانی بکنه؟ حالم خوش نیست.

سوره توبه آیه ۲۴

قُلْ إِن كَانَ آبَاؤُكُمْ وَأَبْنَاؤُكُمْ وَإِخْوَانُكُمْ وَأَزْوَاجُكُمْ وَعَشِيرَتُكُمْ وَأَمْوَالٌ اقْتَرَفْتُمُوهَا وَتِجَارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسَادَهَا وَمَسَاكِنُ تَرْضَوْنَهَا أَحَبَّ إِلَيْكُم مِّنَ اللَّهِ وَرَسُولِهِ وَجِهَادٍ فِي سَبِيلِهِ فَتَرَبَّصُوا حَتَّىٰ يَأْتِيَ اللَّهُ بِأَمْرِهِ ۗ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ

بگو اگر پدران و فرزندان و برادران و همسران و قوم و قبیله‌ی شما، و اموالی که بدست آورده‌اید، و بیزینسی که از کسادی‌اش می‌ترسید، و خانه‌هایی که به آن‌ها دو دستی چسبیده‌اید، در نظرتان از خدا و پیغمبرش و جهاد در راه او محبوبتر باشد، در انتظار باشید که خداوند برنامه خودش را پیاده کند. و او فاسقان را هدایت نخواهد کرد.

این آیه وقتی نازل شد که پیامبر به مسلمان‌ها گفت جمع کنید بریم از مکه، دیگه شعار و «حمایت حمایت» فایده نداره، باید بریم یه جای دیگه که بتونیم بجنگیم. یکی گفت ننه‌م مریضه افتاده اینجا نمی‌تونم. یکی گفت کاسبیم اینجاست کجا بیام؟ یکی زنش گریه کرد گفت نمیام، منصرف شد. یکی گفت فقط یه ترمم مونده، دفاع کنم میام.

و برنامه خدا چی بود؟ که بالاخره کار به شمشیر بکشه و اونایی که مونده بودن هم بعدا مجبور بشن بجنگن. ولی اندفعه بدون حق انتخاب، و تو طرف بازنده!

نگفت بتون حق میدم. مریض‌داری سخته، ول کردن کار و کاسبی سخته، گریه زن و بچه سخته. «برای...» نخوند. خیلی رک گفت شما فاسقید. با اینکه گرفتارید و طفلکید، فاسقید.

هدفم تأثیرگذاری روی کسی نیست.

الکسی ناوالنی از زندان و از طریق وکلاش یه مقاله فرستاده برای واشنگتن‌پست و در اون خطاب به غربی‌ها نوشته درسته که مملکت ما قلدرپرسته و همین قلدرپرستیش کارش رو به اینجا کشونده، اما یکمی هم تقصیر شماست که بعد جنگ سرد به روسیه گفتید به اروپا کار نداشته باش، و مواظب تسلیحات هسته‌ایت باش، همین. داخل کشور هر غلطی کردید هم کردید! دقیقا چون براتون اهمیت نداشت که دارند در داخل چیکار می‌کنند، الان دارید با شری که در خارج به پا کردن مواجه میشید. باید روابط‌تون رو طوری تنظیم می‌کردید که معلوم باشه اگه بناست قلدربازی در داخل ادامه پیدا کنه، در بیرون چیزی گیرشون نمیاد. ولی برعکس کاری کردید که نتیجه بگیرند هم می‌تونند در داخل قلدری کنند، هم در بیرون هیچ مشکلی براشون پیش نیاد.

در کلیت حرف درستیه، و حامد اسماعیلیون، یا هرکسی با همون مقدار اراده، باید به دولت‌های غربی فشار سازمان‌یافته وارد کنند که رابطه‌ای که با روسیه پوتینی داشتند رو با جمهوری اسلامی نداشته باشند، و ازین به بعد یه رویه دیگه اتخاذ بشه. هرچند کار آسونی نیست، ولی وارد کردن فشار بهتر از وارد نکردنشه.

اما چه برای ما و چه برای مردم روسیه، آینده جالبی وجود نخواهد داشت، حتی اگه غربی‌ها تغییر رویه بدن. چون ملت‌های قلدرپرست فقط زمانی خاک میریزن روی سر خودشون که دیگه چیزی از میهن باقی نمونده باشه. و این دقیقا پروسه‌ایه که از مدتی قبل شروع شده و داره با شدت ادامه پیدا می‌کنه. در یک مصاحبه خیابانی در مسکو وقتی نظر یک زن درباره اعزام مردان به جبهه رو پرسیدند، گفت طبیعتا خوشم نمیاد پسرم بره، ولی یه پسر دیگه دارم که بزرگتره و دو تا بچه داره، پس مشکلی نیست! برای جامعه قلدرپرست، تو حتی یک فرزند هم نیستی، یک کالای مصرفی هستی، که باید خرج بقای قلدری بشه. مذهب، حیثیت، انسانیت، منابع مملکت، فرصت‌ها، بچه‌ها.. همه چیزهایی هستند که باید مصرف بشه تا قلدری پابرجا بمونه. و مصرف خواهد شد. و تو فقط تماشا می‌کنی.

به نسل پنجاه و هفتی نباید باج داد، چون نتیجه‌ش میشه همون چیزی که سر یکی از سران پنجشیر اومد؛ که ابتدا با طالبان کنار اومد، و حالا همون طالبان دارند به مرگ تهدیدش می‌کنند. حالا پنجشیری‌ها بش میگن سگ خائن، و طالبان بش میگن یاغی!
اگه پنجاه و هفتی از فحش کاف‌دارت در شعارها خوشش نمیاد، و برای «فرهنگ» افسوس میخوره، از روی بازندگیشه، نه فرهیختگیش. خودشون وقتی جوان بودند بدترش رو درباره ملکه می‌گفتند. اگه اشعار فرخی یزدی رو هم بخونید تو خیابون، باز از نظر اون‌ها یاغی هستید. چون نماد از دست رفتن کنترل هستید، و کنترل ناموس اون‌هاست. نه حسین، نه محمد، نه قرآن، نه حرم، نه پرچم.. فقط قلدری که کنترل صد در صدی بر همه‌چیز داره ناموس اون‌هاست. پس هر حرکتی که این کنترل و تمامیت‌خواهی رو سست کرده باشه، برای اون‌ها یاغیگریه.

اما در فحش هم نباید متوقف موند. یکی از دلایلی که رایجه، خود معناش نیست. کوتاه بودنشه، که در فضای جنگی بیانش رو ساده‌تر می‌کنه. اما باید ازین مرحله عبور کرد و شعارهای بلندتر ساخت، و به روش عربی بیان کرد. یعنی شعار دو قسمت داشته باشه، و قسمت اول رو گروه اول بگه و قسمت دوم رو گروه دوم. اینجوری میشه جملات طولانی‌تری به کار برد. اگه بشه ریتمش رو با دست زدن تنظیم کرد که چه بهتر.

من برای کسی تکلیف تعیین نمی‌کنم، فقط پیشنهاد میدم، و پیشنهادم اینه که در شعارها از کلمه خلیفه استفاده کنید. خود اینکه به جمهوری‌اسلامی گفتیم جمهوری‌اسلامی هم اشتباه بود. باید می‌گفتیم امارت اسلامی، یا خلافت اسلامی. تا الان ناخواسته و لفظا تأیید کردیم که اصلا چیزی به عنوان جمهوریتی که اسلامی باشد میتونه وجود داشته باشد.
هنوز فرصت هست که این اشتباه رو جبران کنیم.