تنها قسمت قشنگ جنگ معجزات مهندسیشه، مثل منهدم کردن این موشک کروز روس توسط پدافند آلمانی اهدا شده به اوکراین. اینکه در همین چند ثانیه چه حجم فشرده‌ای از علم و ریاضی و محاسبه قرار گرفته، معجزه‌وار بودنش رو تقویت می‌کنه‌.

پیرس مورگان میگه اگه ملاک حقوق بشر باشه جام‌جهانی تو هیچ کشوری نباید برگزار بشه، نه فقط قطر. اون یکی میگه اگه ملاک‌تون حقوق بشر باشه باید اول سلاح به قطر نفروشید، نه اینکه مسابقات ورزشی رو بایکوت کنید!

مبنای استدلالی این حرف‌ها انقدر سسته که از دو حالت خارج نیست. یا این‌ها عقب‌مانده‌های ذهنی هستند، که این گزینه مردوده، چون هر دو مجریان تلویزیونی هستند با ارتباطاتی با شخصیت‌های زیادی از دنیای سیاست و تجارت. یک عقب‌افتاده نمیتونه خودش رو به چنین جایگاهی در شبکه‌سازی برسونه. و یا اینکه شارلاتان‌هایی هستند که منافع یورویی و دلاری‌شون ایجاب می‌کنه اخلاقیات رو هم لوث کنند.

ملاک قرار دادن مدینه فاضله برای تشخیص اینکه باید در برابر چه کسانی ایستاد و با چه کسانی کنار اومد، برای دفاع از اصل ایستادن پای اصول نیست، برای بلاموضوع کردن ایستادن پای اصوله. «چون هیچ‌کس امامزاده نیست، پس قطر رو هم باید با بقیه یکی دانست» برای این نیست که حساسیت به شر همگان رو بیشتر کنند، برای اینه که حساسیت به قطر رو کم کنند. این استدلالات حتی با فکت‌‌چک‌های ساده هم از هم میپاشه. با اینکه هیچ‌کس امامزاده نیست، اما هیچ‌کس قطر هم نیست. در برزیل سوء استفاده از قانون وجود داره، اما برده‌داری وجود نداره. در فیلیپین حقوق متهم قاچاق مواد مخدر رعایت نمیشه، اما کارگر رو گروگان نمی‌گیرند که اگه شکایت کنه یه بلایی سرش میاد. در آفریقای جنوبی بارها حق مالکیت لگدمال شد، اما دفاتر رسمی القاعده و طالبان و جبهة‌النصره تو پایتخت‌شون مستقر نبوده. دولت مصر هرکسی که دلش خواست رو بازداشت می‌کنه، اما پول نفت رو مستقیم نمیریزه تو جیب تروریست‌ها.

همچنین اونی که میگه یا سنگ بزرگ رو پرت کنید به سمت ناقضان کدهای اخلاقی، یا اصلا هیچی پرت نکنید؛ دنبال این نیست که کدها نقض نشن. دنبال اینه که ناقضان بزرگ قسر در برن. اگه نمیتونی دولت کشورت رو مجاب کنی که به کشور ناقض حقوق بشر سلاح نفروشه، دلیل نمیشه برای بایکوت کردنش هیچ اقدامی نکنی. شاید بایکوت تسلیحاتیش بیشتر طول بکشه و اقدامات سیستماتیک‌تری بخواد. چون اون اقدام تا الان نتیجه نداده، معنی نداره اقدامات دیگه رو هم تعطیل کنی.

ازین شارلاتان‌ها که بگذریم، عده‌ای باکره هم وجود دارند که شخصا سهمی ازین سفره کثیف ندارند، اما از استدلالات پوچ این شارلاتان‌ها استفاده می‌کنند تا ازش پارویی برای قایق ایدیولوژیک خودشون بسازند.‌ ایدیولوژی‌ غرب‌ستیزی که هر شرقی‌شدنی رو یک دستاورد برای بشریت به حساب میاره! این ابلهان حاضرند برای مهم جلوه یافتن هر کشور غیرغربی جشن بگیرند، حتی به قیمت له شدن مردمان شرق باشه. از نظر این‌ها هر آلترناتیوی برای دولت غربی، یک آلترناتیو خوبه! و در محاسباتش کارگر قاره کهن که داره با استانداردهای قرن هفدهم غرب کار می‌کنه، هیچ جایگاهی نداره و انگار اصلا وجود نداره.

یه چیت‌کد هست که اگه استفاده کنم پست دزدیده نمیشه.
کافیه بگم «برای شکست داعش باید منابع درآمدش رو هدف قرار داد».
مابقی پست‌ها بهرحال به سرقت میرن. فقط اینایی که اینو دارن همینجا میمونه.

«نه برق داریم، نه گرمایش داریم، نه موبایل داریم نه اینترنت.. اما خوبیش اینه که اینجا دیگه روس هم نداریم! تو هر وضعیتی دوام میاریم، چون حالا آزادیم».

تا مردم کشور من به این ذهنیت اوکراینی دست پیدا نکنند، تا چهل سال دیگه هم اسیر آخوندهای شیعه باقی خواهند ماند.

در موقعیت باخت، نه تنها دیگه هیچ‌چیز میوه جدیدی نمیده، بلکه شیب به نفع طرف مقابله‌ و داشته‌های قبلی هم به سمت طرف مقابل می‌ریزند.
زن شجاع؟ طرف مخالفان نظامه. مرد نترس؟ طرف مخالفان. هنر؟ در طرف مخالفان به انفجار محتوایی میرسه. چهره‌های محبوب؟ طرف مخالفان. شخصیت‌های نخریدنی؟ طرف مخالفان. نمودهای واقعی باستانی مثل سهراب و کاوه؟ طرف مخالفان. نمودهای واقعی مذهبی مثل زینب و عباس؟ طرف مخالفان. که همگی عصبانی‌شون می‌کنه، که در نتیجه این عصبانیت به ناچار همه این‌ها رو تحقیر تا تخطئه می‌کنند. چهره‌ای که میلیون‌ها طرفدار داره رو یک چهره بی‌اهمیت، و مادر داغداری که سر خاک فرزندش خطبه آزادگی میخونه رو یک بازیگر معرفی می‌کنند. و این، شیب رو بیشتر هم خواهد کرد.

ایران وقتی دلار ۵۰ تومن شد.

#لبخند_شبانه

نقشه شهرتون و منطقه‌تون رو قورت بدید. عکس‌های ماهواره‌ای شهرتون و منطقه‌تون رو مثل کتاب درسی مطالعه کنید.

اگه بدونید منظورم چیه، یه روزی تو دلتون ازم تشکر خواهید کرد.

واقعیت دارک‌تر از افسانه‌هاست. حاکم اهریمنی دخترش رو میاره تا از یک غول فلزی که قراره یک دشمن خیالی رو شکست بده و برای ساختنش مردم رو یک عمر گرسنه و اسیر نگه داشته، بازدید کنه.

«کار ایکس قشر خاکستری را طرد می‌کند»
«باید فضای عزاداری رو حفظ کنیم»
« نباید گذاشت خون‌ها هدر بره»

هر سه این جملات داره از طرف کسانی صادر میشه که نیت خوبی دارند اما بازی رو بلد نیستند. نیت خوب برای برنده شدن کافی نیست.

به قشر خاکستری نباید باج داد. اون‌ها باید بیفتند دنبال مظلومانی که دنبال آزادی‌شون هستند، نه اینکه مظلوم بیفته دنبال اون‌ها که رضایت‌شون رو جلب کنه.
عزا برای زندگی نرماله. تو جنگ، هر جنایت دشمن باید فقط به نفرت تبدیل بشه، نه غم. حتی آئین‌های عزا هم باید برای بروز نفرت باشند، نه اجرای عزاداری.
در مسیر آزادی‌خواهی، هیچ‌چیز هدر نمیره، چه خون باشه چه هر هزینه کمتری. چه به نتیجه برسه چه نرسه‌. هزینه برای آزادی، تعریف می‌کنه که شما چه کسی هستید، نه اینکه چه چیزی بدست آوردید.

همین یک پاراگراف حاوی حجم زیادی از محتوای آموزشی برای کسانیه که مایلند بازی رو یاد بگیرند.
فاسدها خیلی سریع و بهینه می‌تونند مادرجنده‌ترین مدیرها رو برای خودشون پیدا کنند، ولی شما برای رهبری تیم مقابله با فساد خودتون دنبال حواریون عیسی می‌گردید! در حالی که شما هم باید مادرجنده‌ای پیدا کنید که میتونه تخم مادرجنده‌های فاسد رو بذاره روی دستگاه گریل.
همچنین فاسدها منطق خودشون رو اختراع می‌کنند و ازون منطق دفاع می‌کنند، مثلا اینطور تعریفش می‌کنند که هدف اینه که در ورزشگاه زن باشد، حالا بیرون ورزشگاه زن‌ها رو به دار بکشند هم مهم نیست. ولی شما دنبال رسیدن به فضای ایده‌آل هستید. در حالی که باید منطق خودتون رو تعریف کنید، مثلا اینطور تعریفش کنید که هدف اینه که هر فاسدی گیرمون افتاد کاری کنیم التماس‌مون کنه که بش رحم کنیم، حتی اگه فساد ریشه‌کن نشه!

پس در مجموع: مادرجنده خودتو پیدا کن، و مأمورش کن طبق منطقت کار انجام بده.
از همین فرمول برای جنگ با اشرار حکومتی هم میشه استفاده کرد.

وقتی خط لوله نورداستریم ۲ رو منفجر کردند، همونایی که رعد و برق در آسمان رو هم کار آمریکا می‌دونند گفتند کار پنتاگون بود تا فردا آلمان حتی بخواد هم دیگه نتونه از روسیه گاز بگیره. چون در چارچوب سیستم‌های بسته و خرکی شرقی به اخبار نگاه می‌کنند، تصورشون اینه که آمریکا مجبوره با مواد منفجره متحدش رو مجبور کنه تا کاری رو انجام بده یا نده!
همزمان دچار این سوء تفاهم هستند که در سیستم بسته چیزی به عنوان منافع ملی تعریف شده! بنابراین در تحلیل یک حادثه، سوال‌شون اینه که: «این کار چه نفعی برای کشور ایکس داشت؟». که خب در بسیاری از موارد که مربوط به سیستم‌های بسته میشه، یک سوال نادرسته. در مورد کشورهایی مثل روسیه و چین، نباید پرسید حرکت فلان چه نفعی برای کشور روسیه یا کشور چین دارد؟ باید پرسید حرکت فلان، چه نفعی برای طرفین رقابت در روسیه و چین داشت؟.. که در مورد لوله گاز جوابش این بود: با از بین رفتن لوله، پوتین اهرم مذاکره با غرب رو از جانشین احتمالی خودش گرفت. ازونجایی که انقدر عقل داره که بدونه خیلی‌ها در داخل سیستم به این فکر خواهند کرد که برای خروج از مخمصه از پوتین عبور کنند، و اون جانشین احتمالی برای درست کردن اوضاع باید امتیازاتی به اروپا بده، شانس اینکه بشه امتیازی داد رو ازش گرفت؛ تا نتیجه این باشه که «یا خودم درستش می‌کنم، یا هیچ‌کس نمیتونه درستش کنه». برخلاف مردم عادی، اشرار سوراخ کردن کشتی رو بلدند، و به نفع خودشون ازش استفاده می‌کنند. همون استراتژی ترسناکی که تو باید با ماه‌ها فکر کردن به عواقبش با خودت کلنجار بری، اون‌ها در یک جلسه نیم ساعته، دستور اجراش رو میدن‌.

مردم عادی تصور می‌کنند این اختلاف در جرئت تصمیم‌گیری بین خودشون و حکومت، به خاطر امکانات حکومته. اما امکانات ساپورت ثانویه این جرئت هستند. ساپورت اولیه‌ش با ذهنیته. چون اختلاف سطح زیادی بین ذهنیت اشرار و ذهنیت مردم عادی وجود داره، اختلاف زیادی بین جرئت‌شون هم وجود داره.

این حتی مبارزه هم نیست، چه برسه که بخواد الگو هم باشه. چون در مراحل بعد، حتی اگه در کردستان از بمب بشکه‌ای استفاده نکنند، از آرپی‌جی و وسایل مشابه استفاده خواهند کرد، حتی در هدف قرار دادن رندوم آپارتمان‌ها. روش‌های جنگ شهری، برای سربازان آموزش‌دیده و مسلحه، نه مردم عادی کوچه خیابان. آدم بی‌دفاع نباید سعی کنه به طرف مقابل ثابت کنه که اسلحه‌شون تأثیری نداره. باید بازی رو به زمینی ببره که توش اسلحه داشتن خیلی تعیین‌کننده نیست. مثل زمین «هدف قرار دادن منابع مالی». تو خیابان، اونی که چیزهای زیادی برای از دست دادن داره، مردمند. باید جنگ رو برد به سمت جایی که حکومت چیزهای زیادی برای از دست دادن داره.
ولی من کی باشم که تعیین کنم مردم باید چه کنند.

اگه هدف از قطع برق اینه که بشه راحت‌تر مردم رو کشتار کرد، یه مهابادی حق مشروع داره که کاری کنه که تهران و اصفهان هم برق نداشته باشند، و احتیاط واجب اینه که اینکارو بکنه.

من مرجع تقلید نیستم، ولی اگه میشدم خوب چیزی می‌شدم. اسلام خیلی مفتضحانه من رو از دست داد.

این «اسلام خیلی مفتضحانه من رو از دست داد» برای چاپ رو تیشرت هم خوبه. البته نمی‌دونم کجا میشه پوشید.

وابسته به فلان و وابسته به بهمان رو از یک گوش وارد و از گوش دیگه خارج کنید. اون بیرون همه‌چیز انقدر آنی و رندوم داره پیش میره که به این حرف‌ها نباید اعتنا کرد.
این حکومت توان توطئه نداره. بلکه در به در دنبال توطئه‌یابیه. خلیفه منتظر بود بش گزارش بدن که گرفتار توطئه چه نیروهایی شده‌اند، اما امنیتی‌های دچار شوک، جوابی که میخواست بش ندادند. هرچه که دارید می‌بینید حاصل رویکردیه که در اون هرچی که بلدند رو پرت می‌کنند به سمت مقابل، به این امید که یکی‌شون کار کنه! و خب این تشکیلات فشل، از ابتدا چیزهای زیادی بلد نبود.‌

«اینجا در بلوچستان هم بچه زیاد کشتند، اما خبر کیان کل ایران رو عصبانی کرده. خون با خون فرق داره؟».

این چه سوالیه؟ لطفا بازی رو یاد بگیر هموطن. صحبت از درجه سرخی رنگ خون، که باید بش پرداخته بشه، دعوای شرایط نرماله، نه شرایط جنگی. میخوای یه روزی بچه بلوچ یک زندگی که در شأن انسانه داشته باشه، باید این اوباش رو شکست بدی، و هر عصبانیت ملی شکست اون‌ها رو نزدیک‌تر می‌کنه. تو باید انتقام کیان رو بگیری، نه اینکه بپرسی چرا بیشتر دیده شد؛ و اگه پرسیدن به شما چه مربوط بود که انتقامش رو بگیرید، باید بگی ربطش به ما اینه که خون ایران هرجا ریخته بشه ما انتقامش رو می‌گیریم.
ما به سرزمین شما و مردم شما در اون گوشه داغدیده ایران، بدهی زیاد داریم. ولی الان همه طلبت رو باید از حکومت بگیری. نه برای اینکه به ما تخفیف بدی. برای اینکه باید بازی رو ببری.

اگه با گفتگو دریا باز می‌شد، تو صفین برای علی باز می‌شد. می‌بینی جاکش‌خان؟ ترجمه تو از قرآن وسط راه پنچر میشه. چون تو نمیفهمی چی میگه، و قرار هم نیست بفهمی.

«وقتی غارتگری به یک روش زندگی تبدیل شود، آدم‌ها برای خود یک دستگاه قضایی تشکیل می‌دهند که آن را قانونی کند، و یک نظام اخلاقی میسازند که آن را تکریم کند».

این سطح بیسیکش بود. یه سطح Advanced هم داره‌. تو سطح پیشرفته می‌تونید نبض لجستیکی منطقه‌تون رو بگیرید.‌ و هر جنگی درباره لجستیکه.

اون بحث درباره اینکه به فوتبالیست ده میلیون دلار داده میشه و به استاد فلسفه ده هزار دلار، یک بحث درباره بیزینس بود، و اینکه ارزش خدمات، توسط کسانی که تقاضاش رو دارند تعیین میشه، و تقاضا برای هنرنمایی نخبه ورزشی بیشتر از تقاضا برای وراجی‌های فیلسوفه.

اما بحث درباره اینکه فوتبالیست با اینکه با سیاست آشنا نیست موضع یک شیر رو می‌گیره، و استاد فلسفه با اینکه با سیاست آشناست، موضع یک موش رو، یک بحث دیگه‌ست که به سلامت ذهنی مربوط میشه.

در تقارن تأمل برانگیز بین این دو‌ بحث، به نظر میرسه که بازار به طور ناخودآگاه داشته حداکثر درآمد رو به شیر میداده و حداقل درآمد رو به موش!

مردم ما باید دونه دونه کارهایی که فکر می‌کنند ممکنه استراتژی «منطقی» باشه رو دستی امتحان کنند، و همه‌شون شکست بخوره، و از هر راهی ناامید بشن، و به بزرگترین و بلندترین دیوار ناامیدی تاریخ این مملکت از زمان حمله مغول برخورد کنند، و چند دهه در اون افسردگی باقی بمونند، و بتدریج حذف بشن و جاشون رو به نسل‌های بعدی که در قید هیچ‌چیز نیستند بدن، تا اون‌ها یک دیستوپیای غیرقابل تحمل رو به ارث ببرند، و سر ته مانده منابع گلوی همدیگه رو ببرند. و حوصله سربره دنبال کردن فیلمی که از قبل برات اسپویل شده.
هرچیزی که باید می‌نوشتم رو نوشتم و وقتشه خودم رو بازنشسته کنم.