یکی از هم‌دهاتی‌های ما وقتی در بستر مرگ افتاد فرزندان و اطرافیان رو جمع کرد که وصیت کنه، و در انتها گفت ۱۵ سال! هم نماز قضا دارم، برام بخونید! یکی از حضار گفت عذر میخوام پدرجان، چیزی هم خوندی خودت؟

رهبر انقلاب هم طوری موعظه می‌کنه درباره آینده ایران که انگار خیلی عادیه که بیش از ۳۰ سال هر فرصتی برای بهبود اوضاع وجود داشته رو به باد داده و حالا میخواد جانشینانش و مسئولان آینده همه اون‌ها رو قضا کنند!.. باید ازش پرسید ازین «باید اینطور بشود»هایی که میگی، چقدرش رو خودت انجام دادی که بقیه‌ش که انتظار داری بقیه انجام بدن شده انقدر؟ صرفا جهت مثال، یک مثنوی افاضات دارند درباره بهبود وضع کسب و کار. یک مورد، فقط یک مورد به من نشان بدهید که شخصا پیگیر حذف موانع کسب و کار شده باشه. از قضا در همه‌چیز سررشته داره، غیر از مسائلی که با معیشت مردم در ارتباطند.

جرمی کلارکسون که نمیتونه قوانین فیزیک رو تغییر بده. هرکاری که انتظار داری ماشین برات انجام بده، باید انرژیش رو تأمین کنی. «بیشتر گاز دادن» یعنی مصرف بیشتر سوخت، نه کمتر.
اساسا ایده هیبرید بر این مبنا بود که موتور درون‌سوز حتی وقتی ما نمیخوایم یا نمیتونیم حرکت داشته باشیم یا باید خیلی کند حرکت کنیم، باید در حال کار باشه و این کارش سوختی مصرف می‌کنه که از یه حدی کمتر نمیشه (مثلا نمیشه کاری کرد فقط ۱۰ دور در دقیقه بچرخه). با ذخیره این کارِ انجام شدهِ اجتناب‌ناپذیر در باتری، میشه بعدا برای حرکت ازش استفاده کرد. اما وقتی قراره با سرعت صدکیلومتر در ساعت به سمت مشهد جابجا بشی، همه کار موتور صرف اون جابجایی با اون سرعت میشه و چیزی نمیمونه که بخوایم پس‌انداز کنیم.
مسافتی که رسما اعلام می‌کنند ماشین هیبرید میتونه صرفا با باتری طی کنه هم خیلی جدی نگیرید. اگه مثل یک خانوم دکتر پنجاه ساله برانی، هر کیلومتر ۲۰۰ وات مصرف میشه، اما کافیه شبیه یک راننده که کمی عجله داره رانندگی کنی تا بشه ۴۵۰ وات به ازای کیلومتر.

هیچ هدفی جز فریب افکار عمومی برای این جور نمودارها نمیشه متصور بود. متوسط مصرف سوخت در خودروهای تولیدشده در چین در سال گذشته ۵ ممیز ۸ دهم لیتر در صدکیلومتر بود، در حالی که در آمریکا این عدد حدود ۹ و نیم لیتره. اما ۴۳ درصد ماشین‌های فروخته شده در آمریکا وانت هستند! و در بین اون‌هایی که وانت نیستند تعداد بسیار زیادی شاسی‌بلند هستند. سرانه مصرف بدون در نظر گرفتن تعداد ماشین‌ها، سرانه مالکیت ماشین‌ها، ترکیب نوع ماشین‌ها، شرایطی که اون ماشین‌ها دارند کار می‌کنند، سایز خانواده‌ها، مسافت طی شده یا قابل طی شدن، نقش حمل و نقل عمومی در کل جابجایی‌ها، پراکندگی جمعیتی و خصوصیات و وسعت جغرافیایی کشور، یک داده گمراه‌کننده‌ست.


https://news.1rj.ru/str/esfahaneconomy/9757

نه ۵۵۰ سال پیش، بلکه همین ۵۵ سال پیش، مأموران دژبان می‌اومدن پسر جوان خانواده رو می‌بردن برای خدمت اجباری، و می‌‌رفت تا ۲ سال بعد، و شاید سه سال اگه اتفاقاتی میفتاد. دو سال تمام نه خبری، نه تلفنی، نه نامه‌ای. هر آن ممکن بود جنازه‌ش بیاد، با اینکه جنگی در جریان نبود.‌ وقتی برمی‌گشت اینجور حساب می‌کردند که مرده بوده و خدا دوباره‌ زنده‌ش کرده. چطور این مردم احساساتی اون زندگی رو تاب آوردند پس؟

سال ۸۸ یکی از جانبازان پناهنده در اروپا بم گفت بپر تو یکی از سفارت‌ها، بگو لباس‌شخصی‌ها افتادن دنبالم، بعد پناهندگی بگیر. گفتم من نمی‌تونم اینکارو بکنم. گفت پس هنوز به اینجات نرسیده!

تنها فاکتور تعیین‌کننده اونجاست.. اون ارتفاعی که خرخره قرار گرفته. نه احساسات.

شهرهای چین دنبال بهانه هستند تا از تکنولوژی استفاده بیشتری ببرند، و در این مورد: ایجاد مانع لیزری و لامپ‌های ال‌ئی‌دی برای عابران پیاده تا وقتی چراغ برای ماشین‌ها سبزه از خط‌کشی عبور نکنند!
ضمن یادآوری اینکه همین کارها نشون میده چین اونجوری نیست که اهالی صحاری خاورمیانه تصور می‌کنند و مشتی اوباش بی‌عرضه مسئول اداره شهرها نیستند و حداقل در تکنوکراسی صادق و موفقند، باید گفت از لحاظ اجتماعی اگه لازمه جلوی مردم رقص‌نور و ژانگولر اجرا کرد تا ساده‌ترین قانون تمدنی رو رعایت کنند یعنی یک جای کار می‌لنگه.

«دوست داشتم ببینم صاحب‌نظران آمریکایی چه واکنشی نشون میدادند به یک الیگارش پولدار روس که کاندید ریاست‌جمهوری می‌شد و کل مملکت رو با تبلیغات انتخاباتیش پر می‌کرد و به رسانه‌ای که صاحبشه دستور میداد هیچ محتوایی علیه خودش ننویسند».

مایکل بلومبرگ اعلام کرده که میخواد وارد رقابت انتخابات ریاست جمهوری بشه، و اینجور که به بیرون درز کرده ظاهرا به کارکنان نشریه بلومبرگ گفته یه وقت مطلب منفی و انتقادی ننویسند درباره‌ش!

می‌خوام بگم اینکه این رسانه‌ها بیان صدای بدبختی باشند که در شهریار از فقر و بیکاری و عصبانیت به خیابون اومد و با گلوله جنگی کشته شد، یک توقع مسخره‌ست.

قبلا پیش‌بینی کرده بودم که ما به وضعیت پاکستان نزدیک میشیم، نه سوریه. در پاکستان یک ارتش فاسد سکولار دست به دست یک دولت فاسد برای بخشی از مرکزنشین‌ها خدماتی رو ارائه میده و نود درصد بقیه مردم رها شدن به حال خودشون تا در فقر فرهنگی و اقتصادی بلولند. ولی ازونجایی که ما یک کشور نفتی-گازی هستیم و یک نیروی منسجم سکولار، حتی اگه فاسد باشه، وجود نداره، احتمالا پیش‌بینی من درست درنمیاد و همون ونزوئلایی شدن گزینه محتمل‌تریه. یعنی تلفات زیاد، هم در درگیری‌ها، و هم بر اثر گرسنگی، که بعد از یک مدت به بخشی از زندگی روزمره ایرانی تبدیل میشه.
صاحبان تمام مشاغل باید منتظر این وضعیت باشند و متناظرش برنامه‌ریزی کنند.

۳۶ هزار پروانه ساخت مسکن برای سه ماه یعنی هرماه تقریبا ۱۲هزار پروانه. در حالی که در آمریکا فقط در ماه آوریل ۱۱۱ هزار پروانه ساخت صادر شده! (در تهران که خیر سرش پایتخته و مقصد اول مهاجرت با ۹ میلیون جمعیت ماهی ۷۰۰ پروانه صادر شده، در حالی که در ایالت کنتاکی، که یه ایالت خلوت حساب میشه با دقیقا نصف جمعیت تهران، ۱۲۰۰ پروانه!) با اینکه جمعیت ما یک چهارم جمعیت آمریکاست، پروانه‌های صادر شده در اینجا یک دهم اونجاست! و تازه همینش هم چندساله که رو به کاهشه. اون هم با نرخ‌های مثلا ۲۱ و ۲۷ درصدی!
ولی نیاز به مسکن که تعطیل نمیشه. بقیه‌ش میره به سمت ساختمان‌های بدون جواز و غیرقانونی. یا همون حاشیه‌نشینی.

یکی از خصلت‌های زندگی آمریکایی، جابجایی متعدد محل زندگی در طول عمره. چون شهرها در جذب نیروی کار با هم رقابت می‌کنند و مردم برای قاپیدن شغل‌های بهتر از یک شهر به شهر دیگه مهاجرت می‌کنند. اما این مهاجرت به حداقلی‌ترین میزان خودش رسیده. ۱۹۶۰ بیست درصد از آمریکایی‌ها هرساله جابجا می‌شدند، اما در ۲۰۱۹ رسیده به زیر ده رصد! گفته میشه تقصیر جوانان ۲۴ تا ۳۰ ساله‌ست که تن به ازدواج و استقلال نمیدن فعلا. ولی من فکر می‌کنم علتش زیادی درگیر بودن با دانشگاه و هزینه‌هاشه.

(همین ده درصد که برای آمریکا «پایین‌ترین آمار تاریخ کشور» حساب میشه، برای ما یک عدد نجومیه. اگه قرار بود ده درصد جمعیت ما هم جابجا بشن باید حداقل ۸ میلیون نفر جابجا می‌شدند، اما در حال حاضر فقط ۸۵۰ هزارنفر مهاجرت داخلی داریم).

این دقیقا چیزیه که خیلی از اقتصاددان‌ها غلط پیش‌بینی کردند. تصور این بود که با توسعه اینترنت و نرم‌افزاری‌تر شدن مشاغل، دورکاری نیاز به جابجایی رو تا حد زیادی کاهش میده. اما عملا این اتفاق نیفتاد. یعنی افتاد ولی نه اونطور که فکر می‌کردند. شاغلی که مجبور بود هرروز با ماشین بره سر کار، تو خونه کارش رو انجام داد. ولی باز داخل همون شهر بود. دورکاری‌هایی که فاصله‌های بین شهری و بین ایالتی و بین کشوری و بین قاره‌ای رو شامل میشد بسیار کمتر از حد انتظار پیش رفت. یعنی شرکت‌ها مایل بودند که کارمند بیشتر روزها نیاد دفتر، ولی بعضی وقت‌ها بتونه بیاد.

مردم درباره آزادی جابجایی همونقدر دچار تخمین پرخطا هستند که درباره عمرشون! بخشی از استرس‌های روزانه آدم‌ها از فکر کردن به دوران پیری‌شون و مشکلاتی که ممکنه بعدا بوجود بیاد ناشی میشه، چون یک فرض ذهنی دارند که اگه بیشتر از عددی که سازمان ملل به عنوان امید به زندگی در کشور اعلام می‌کنه عمر نکنند، کمتر هم عمر نخواهند کرد. وقتی هم بشون میگی ممنوع‌الخروجند، احساس حبس‌شدگی می‌کنند، حتی اگه جایی که توش هستند جایی به وسعت چین باشه! و در حالی که ممکنه تا آخر عمر جایی نرن حتی اگه آزاد بودند.
بعضی کارها برای شخص خوبه و برای اجتماع نه. و همینطور برعکس. همه اون ۱۶ درصد حق دارند. ولی اگه ۱۶ درصدها به هرقیمتی برن، زندگی برای ۸۴ درصدها سخت‌تر میشه.

جرمی کلارکسون: «هر آدم زیر ۲۵ سال که میشناسم یه ذره هم علاقه نداره به ماشین‌ها.. گرتا سونبرگ شوهای تلویزیونی که درباره ماشین هستند رو نابود کرده.. تو مدرسه‌ها بشون یاد میدن، قبل اینکه بگن مامان بابا، که ماشین‌ها شیطانی‌اند.. رفته تو مغزشون».

البته منظور جرمی صرفا شخص گرتا نیست، چون این روند قبل از خیمه‌شب‌بازی گرتا شروع شده. منظورش فرهنگیه که نگاهش به مسئله محیط‌زیست باینریه، یعنی اهمیت دادن به آلایندگی رو منوط کرده‌اند به انزجار از تکنولوژی آلاینده! اگه منزجر نیستی از ماشین پس به اندازه کافی سبز نیستی! و این تا اونجا پیش رفته که حتی ماشین برقی هم دل‌شون رو صاف نمی‌کنه و آتش کینه‌شون رو خاموش نمی‌کنه.

البته روندهای موازی دیگه‌ای هم وجود داره. مثل نفی خصوصیات جنسیتی، که علاقه پسربچه به ماشین رو سرکوب می‌کنه، و تقبیح تعاریف سنتی مردانه، که تسلط به موضوعات فنی و مکانیکی رو بخشی از بلوغ می‌دونست. امروزه پسر خوب پسریه که دلش ماشین نخواد و ازش سر هم درنیاره!

تنها رییس‌جمهوری که ارزش داره به پاش از سر میز غذا بلند شی

به اندازه رضا حرص نمی‌خورم از دست این نشریه و گرداننده‌ش، ولی اینا ظاهرا هیچی نمیدونن. حتی تیترهاش هم ترجمه لفظی عبارت‌های عامیانه انگلیسیه. بهار عربی مُرد، زنده باد بهار عربی! یعنی پیش خودش نگفته این جمله کاملا بی‌معنی به نظر میرسه؟ اگه مرد زنده باد یعنی چی؟.. در واقع برداشته عبارت
X is now dead, long live the X.

رو فارسی کرده! لانگ لیو زنده باد معنی میده، ولی در این ترکیب عامیانه یعنی «شَرّش کم».


https://news.1rj.ru/str/RezaNassaji/1727

به طور جامع انسان مدرن به تنهایی دچار جهالت سنگینی است که باعث شده به بهانه علم و فناوری، گلیم خودش را در پهنه هستی بسیار وسیع‌تر از آنچه که هست ببیند. ولی در سرزمین‌ ما، با «سفاهت پیازی» مواجهیم. پوسته رویی آن جهالت مدرن است، پوسته زیرین آن، جهالت نیهیلیستی صدسال پیش، و پوسته زیرین‌ترش پان‌ایرانیسم فاشیستی، و پوسته زیرین‌ترش توتالیتریسم کمونیستی، و پوسته زیرین‌تر جهالت اقتدارگرایانه رضاخانی، و پوسته زیرین‌تر مردم‌رعیت‌پنداری قاجاری، و پوسته زیرین‌ترش تشیع ماکیاولی صفوی، و پوسته زیرین‌ترش خشونت‌طلبی تیموری، و پوسته زیرین‌ترش بی‌‌قیدی صوفی‌گری، و پوسته زیرین‌ترش خلیفه‌گرایی معتزلی، و پوسته زیرین‌ترش شاه‌پرستی اسطوره‌ای!
در غرب سفاهتی با سفاهتی دیگر جایگزین میشود. در ایران سفاهت‌های تاریخی روی هم انباشته می‌شوند، و پیازی بزرگ‌تر میسازند.

اوپراتور سوم و چهارم موبایل در آمریکا یعنی اسپرینت و تی‌موبایل می‌خوان با هم ادغام بشن. ادغامی به ارزش ۲۶ میلیارد دلار. اما مقامات ایالتی باش مخالفند و قصد دارند مانعش بشن، با این ادعا که این ادغام باعث کم‌شدن رقابت، ایجاد انحصار و بالارفتن قیمت‌ها میشه. اما ایالت‌هایی مثل تگزاس و نوادا که دیدن حالا که نمیشه جلوش رو گرفت، چرا باج نگیریم ازشون؟ دادستان گفته قول میدیم مخالفت نکنیم شما هم قول بدید تا پنج سال قیمت‌ها رو ثابت نگه دارید، و نسل ۵ رو توسعه بدید، حتی در روستاها! این «حتی در روستاها» نکته جالبیه، چون حتی با همین شبکه فعلی هم پوشش روستاها صرفه اقتصادی نداره؛ در نسل ۵ حتی توجیه فنی هم نداره، چون تکنولوژی نسل ۵ برای مناطق پرتراکم شهری طراحی شده، نه جای خلوت و‌ کم‌مصرف. ایالت نوادا که ازین هم جالب‌تره. گفته قول بدید ۴۵۰ تا شغل جدید ایجاد کنید! انگار شغل با فرمان دولتی ایجاد میشه خود به خود! و ۳۰ میلیون دلار هم بدید که با صلاحدید دادستان بین نیازمندان تقسیم بشه!
بچه‌زرنگ‌های باجگیر رو می‌بینید؟
و این تازه در آزادترین بازار دنیاست. وای به حال کشورهای در حال توسعه و عقب‌افتاده.