می‌دونید به ماهی‌ای که خوابه چی میگن؟

هیچی نمیگن و میذارن یکم بخوابه.
آخه:

امروز خیلی عجیب بود. شایدم تنها روز عادی بود. انگاری خودم زندگی نمی‌کردم و صرفا داشتم یه صفحه از یه زندگینامه و سرگذشت رو میخوندم. که تصادفا اون زندگی نامه خودم بود. انگاری بین خودم و خودم دیوار چهارم بود‌. همین باعث شده بود حس تعلق نکنم. به هیجا. میدونید حس تعلق باعث راحتی میشه و راحتی باعث میشه عادت کنیم، به شرایط محیط یا آدما‌. ولی اون موقع حس تعلق نداشتم پس همچی برام عجیب و قابل توجه بود. فونت سردرد یه پاساژ، معماری متفاوت یه هات داگ فروشی تو خیابونی که همیشه ازش رد میشدم‌. اجناسی که تو مغازه ها به فروش میرسید. مغازه هایی که همیشه از کنارشون رد میشدم. ساختمونا یه لحظه اونقدر بزرگ و عادی به نظر نیومدن. انگاری هنوز انسان هایی بودیم که تازه تمدن رو کشف کردیم و تو بیابون چادر زدیم. چادرای محکم تر. به ساختمونا شکلای جدید و عجیب تر دادیم. ولی بازم وسط بیابونیم. شاید واقعا زمان زیادی نگذشته.
#can_you_hear_me

مزخرف ترین سررسید ممکن تبدیل به دفتر مورد علاقم شد. موقع پر کردنش فقط هرچی تو مغزمه رو مینویسم و میکشم.

عادت کردن به سبک نوشتاریش خیلی طول کشید و اولش عادی تر بود و به مرور ناواضح تر شد برام‌. فکر کردم مشکل از ترجمست ولی کم کم فهمیدم مدل خوانشم مشکل داره. باید جمله‌هارو کوتاه و منقطع میخوندم. آروم آروم و شمرده. جمله ها بهم وصل نبودن ولی همه راجع به یه موضوع حرف میزدن. جدید و جالب بود این سبک. کل کتاب به همین صورت نوشته شده بود و اگه سریع میخوندی معنی نمیدادن.(مبالغه نمیکنم، بی معنی میشدن اگه خوانش آروم و شمرده نبود.)

یمدت دیگه برم کتابخونه شاید کتابای تستم تموم نشن، ولی کتابای غیر درسیم تموم میشن و تو نقاشی پیشرفت میکنم.

من افیشالی میتونم به فرانسوی بگم «اون گربه پرتقال میخوره.» و «ایا شما اسب هستید؟»
اگر خواستید برید فرانسه و مترجم خواستید من هستم

دیگه هیچکس نمیتونه شکستم‌ بده
حتی اسبای آدم نما، فقط کافیه ازشون بپرسم
Tu es chavel?

آدم عجیب نشسته رو صندلیه قرمز با عینک قرمز روبه روی پرده، به شما شب بخیر میگه