همون موقع که فیلم ژاپنی انتخاب کردم باید می‌فهمیدم قراره اشکم در بیاد.

من واقعا شیفته‌ی قلم بوبن هستم. جوری از ترکیبات و بازی با کلماتش لذت می‌برم که دلم می‌خواد می‌تونستم نوشته‌هاش رو قورت بدم.

"اتفاق زمانی روی می‌دهد که زندگی جدیدی وارد زندگی‌مان شود؛ درست مانند رودخانه‌ای که طغیان کند و در روستایی جاری شود و محکم‌ترین خانه‌ها را مانند تکه چوبی بی‌ارزش روی آب شناور سازد."

-فرسودگی
(کریستین بوبن)

"برخلاف خورشید، باران همه‌ی انگیزه‌ها را از من می‌گیرد و به من می‌گوید: «همین جا بمان و مرا تماشا کن. همین کافی است، من به تنهایی کارها را انجام می‌دهم. به جای تو شادی می‌کنم، می‌خندم، می‌گریم و می‌نویسم...»"

-فرسودگی
(کریستین بوبن)

"به اعتقاد من، در زندگی تنها تعداد محدودی «بله» در اختیار ما قرار دارد و پیش از به کارگیر‌شان، باید با بی‌شماری «خیر» از آن‌ها حافظت کنیم."

-فرسودگی
(کریستین بوبن)

"من در زندگی خود، عقل را به کار نبرده‌ام و نیز بی‌عقلی را. در حقیقت نمی‌دانم چه چیزی در زندگی من وجود دارد. شاید فقط یک زندگی است و آمیزه‌ای از تنهایی، عقل و بی‌عقلی..."

-فرسودگی
(کریستین بوبن)

"ابتدا تصمیم داشتم بنویسم «در مقابل این عمل دیوسیرتانه»، اما فکر کردم گفتن نام دیو به عالم کائنات برمی‌گردد و داشتم فراموش می‌کردم که نشان دادن یک عمل غیرانسانی تنها از انسان برمی‌آید."

-فرسودگی
(کریستین بوبن)

"ما در زندگی، ابتدا سبب پرورش یکدیگر می‌شویم، سپس همه چیز را رها می‌کنیم. مادران کودکان را پرورش داده و کودکان، مادران را و سرانجام از یکدیگر جدا می‌شوند. عشاقی که روح یکدیگر را در کام خویش می‌کشند، سپس همدیگر را ترک می‌کنند؛ البته در این موارد هیچ چیز بد یمنی در کار نیست بلکه هر آنچه اتفاق می‌افتد، ضروری است. خوردن و سرانجام رفتن. یک قانون طبیعی برای رشد! حرکتی مشروع برای پرورش یافتن؛ و این ماتمی است غیرقابل اجتناب."

-فرسودگی
(کریستین بوبن)

It's bobin time. :))

من هیچوقت فن تیلور نبودم اما به طرز عجیبی یکسال گذشته مدام آهنگ‌هاش رو گوش دادم و اینجوری بودم که "چطوری تا الان دوستش نداشتم؟"
نمی‌دونم شما هم این حس رو تجربه کردین یا نه ولی آهنگ‌های تیلور، به جز قشنگ و کچی بودن، از اون آهنگ‌هان که می‌شه هر روز و موقع انجام کارهای روزمره بهشون گوش داد و لذت برد.

رائی ۱۳ سالش بود هنوز دبیرستانی نشده بود:(((
الان بزرگ شده ویزاش هم رسیده

بعد از مدت‌ها دارم می‌نویسم و چقدر دلتنگ حس غرق شدن لابه‌لای کلمه‌ها بودم. :))

لحظه‌هایی توی زندگی هستن که مجبوری ادامه بدی؛ هر جوری که شده، با هر سختی یا میزان خستگی، باید ادامه بدی.
همه از این لحظه‌ها دارن. اما امروز بهم یادآوری شد که همون قدر که تلاش توی این لحظه‌ها مهمه، توانایی توقف توی زمانی که مجبور نیستی به خودت فشار بیاری هم مهمه.
این روزها که دارم تلاش می‌کنم به خودم سخت نگیرم و استراحت کنم، متوجه شدم که چقدر آسون گرفتن به خودم، واسم سخت شده و چقدر این موضوع باعث فرسودگی و خستگی‌ام شده.
مسیر زندگی پر از لحظات سخته و برای به خوبی عبور کردن از اون‌ها، علاوه بر مهارت تلاش کردن، مهارت توقف و استراحت کردن هم نیازه.
مهارتی که این‌ روزها دارم سعی می‌کنم یاد بگیرم. مهارتی که امیدوارم همه‌ی کسایی که این روزها دارن زیادی به خودشون سخت می‌گیرن، به یاد بیارن.

آهنگ‌های nick cave رو با عشق گوش می‌دم و هر جا می‌بینمشون حسابی ذوق می‌کنم.
حالا امشب سونبه یکی‌شون رو گذاشت و گوش‌هام رو نوازش کرد. :))

از وقتی پان این چنل رو گذاشت، هی می‌رم زل می‌زنم به این. از تو خود عکسم دلم می‌خواد آیس موکاهه رو بخورم.😭

کرم از خود درخته!
چرا به جای مجرم، قربانی رو سرزنش می‌کنیم؟

شاید خودتون یا شخصی از بین اطرافیانتون، مخاطب جمله‌هایی مثل "چون لباست مناسب نبود بهت تیکه انداختن" یا "حتما یه کاری کردی که اونم این کارو کرده" قرار گرفته باشین.

سرزنش قربانی پدیده‌ای هست که در اون تقصیر یک جرم، "اغلب در جرایمی مثل تجاوز، آزار جنسی و جسمی، خشونت خانوادگی یا حتی دزدی"، به قربانی نسبت داده می‌شه. یعنی قربانی تا حدودی و یا حتی کاملا بابت حادثه و ترومای ایجاد شده مسئوله.

اما چرا اغلب افراد قربانیان رو سرزنش می‌کنن؟

این امر می‌تونه دلایل خیلی زیادی داشته باشه؛ اما در اغلب موارد، افراد با سرزنش قربانی سعی دارند از خودشون و باورهاشون در برابر اتفاقات ناخوشایند محافظت کنند!

چندتا از باورهای رایجی که باعث سرزنش قربانی می‌شن، این‌ها هستن: