ممنونم برای خاطرات قشنگی که برای ما به جا گذاشتین...

او نوازشم کرد و من اشک ریختم؛ که دست‌های قبل از او، تنم را دریده رها کرده بودند.

عمیقا دلم یه پارتنر درس خوندن می‌خواد. :(

رولان به‌عنوان یک نویسنده مرد، حقیقتا در توصیف شخصیت‌های زن داستانش استادانه عمل می‌کنه.

دقیقا!
هنوز که هنوزه توصیفاتش از نگاه کودک و شخصیت‌های زن توی جانِ شیفته من رو شگفت‌زده می‌کنن. :))

من به شدت آدمِ “بیا باهم درستش کنیم” ای
‏هستم ولی خودت نخواستی بمونی درستش کنیم.

امروز درسته خودم غمگینم ولی موهام خوشگلن.

کم کم همه رو می‌ذارم.❤️

برای شیوایی عزیز ~

از اون کسایی بود که وقتی راه می‌رفت، پشت سرش، گلبرگ روی زمین می‌نشست‌، نور خورشید روی صورتش می‌خندید و باد با موهاش می‌رقصید. از اون کسایی بود که با همه‌ی وجودش، ردِ پا روی زندگی به جا می‌ذاشت و من، می‌خواستم چیزی بیشتر باشم؛ چیزی بیشتر از یک هاله‌ی تیره. پس دستی که به طرفم دراز کرده بود رو گرفتم؛ تا به زندگی قدم بذارم.

برای شیفت شب عزیز ~

خمیده راه می‌رفت. گویی باری سنگین، باری انباشته از هزاران زندگیِ نزیسته، بر روی شانه‌هایش سنگینی می‌کرد. خمیده راه می‌رفت؛ گاه کمتر و گاه بیشتر. نگاهش اما، هرگز به زمین نرسید.

برای شیرینی عزیز ~

دست‌هام رو دراز می‌کنم تا ستاره بگیرم. نمی‌شه. اشکالی نداره. دفعه‌ی بعد دوباره امتحان می‌کنم. چون تو گفته بودی اگه دست‌هام لایق باشن به ستاره‌ها هم می‌رسن و من باور کردم. من هر چیزی که تو می‌گفتی رو باور می‌کردم. برای همین هم وقتی گفتی هیچ کس قرار نیست دوستم داشته باشه، باور کردم و خودم رو دور انداختم.

برای مهسای عزیز خودم ~

وقتی گریه می‌کرد صداش همه جا می‌پیچید. اون بلندترین گریه‌ها رو داشت. اشک‌هاش همه‌ی خنده‌ها رو توی خودشون غرق می‌کردن و غم‌هاش همه‌ی نورها رو. پس چرا من تنها کسی بودم که صداش رو می‌شنید؟

برای آبی مایل به غم عزیز ~

بیشتر وقت‌ها کاری می‌کرد که حرص بخوری؛ اما وقت‌هایی که خنده روی لب‌ آدم‌های اطرافش می‌کاشت هم کم نبودن. آدم‌ها بیشتر از اینکه منتظر خودش باشن، منتظر شور و شوقی بودن که با خودش می‌اورد. اما گاهی وقت‌ها، همون وقت‌هایی که نگاه کسی رو روی خودش حس نمی‌کرد، گوله‌ی غم تیره‌‌ای برق چشم‌هاش رو می‌دزدید؛ جوری که انگار، دستِ نور هرگز به تاریکی زندگی‌اش نمی‌رسید.

برای حس بی نام عزیز ~

همه اون رو می‌شناختن. "همون دختر عجیب" چیزی بود که صداش می‌کردن. چون هر روز، زمان استراحت و ناهار، یه کتاب می‌زد زیر بغلش و می‌رفت گوشه‌ای‌ترین نقطه‌ی کارخونه و مشغول خوندن می‌شد. نه به پچ‌پچ‌ها توجه می‌کرد و نه به صدا شدن‌ها؛ انگار که کتاب اون رو از تمام آدم‌ها، از تمام دنیا، جدا می‌کرد.

برای رائیکای عزیز ~

"غریبه‌ای در شلوغی" حسی بود که هر بار کنار آدم‌ها سراغم می‌اومد. آدم‌هایی با زندگی‌هایی مملو از رنگ. بعضی رنگین‌تر از رنگین کمون و بعضی تیره‌تر از خاکستری‌‌‌. دنیای من اما هیچ رنگی نداشت. انگار که یه سنگ بزرگ، مسیر زندگی رو از وجود من منحرف کرده بود.