Oh it really is.

بار آنهایی که دیگر نیستند بر دوشمان سنگینی می‌کند

یهو به خودم اومدم و دیدم به جای لبخند صورتم خیس شده. از خودم می‌پرسیدم که چرا ما اینجوری نبودیم؟ چرا ما خاطره‌‌های قشنگ نساختیم؟

هر چی در توانم و حتی بیشتر از توانم هست رو انجام میدم ولی هیچوقت بنظرش کافی نیست.

برادرزاده‌ام نشسته بود زار میزد به باباش می‌گفت نمی‌خواد بره تا اینکه مامانش بهش گفت بریم بستنی بخوریم؟ از جا پرید رفت دم در به مامان باباش گفت بریم. مامانشم گفت می‌بینین؟ همه‌امونو به بستنی می‌فروشه. این‌جا بود که فهمیدم حق با بقیه‌ست.
برادرزاده‌هام جدی جدی به من میرن!

این جوریه که من دارم به زندگی ادامه میدم.

دلم بارون می‌خواد.

از وقتی بابام این روان‌نویس جدیده رو بهم داده میلم به توی دفتر نوشتن بیشتر شده اما وقت نمی‌کنم. :(

نزدیک یه ماهه درگیر انتخاب واحدم و هنوزم تموم نشده.

کاش وقت کنم بیام در مورد رویکردهای میان‌فردی بنویسم. خیلی جالبن‌‌.

نشستم به مودم التماس می‌کنم که یکم بهتر بشه.

این جوانی آرزوی کودکیم نبود.

این ترم تو یه روز سه تا امتحان دارم. :)))

انقدر حرف‌هام رو توی ذهنم نگه داشتم که قدرت بیانشون رو از دست دادم.

من واقعا برای شروع کلاس‌ها آمادگی ندارم.

من اگه از لحاظ روانی آدم سالمی بودم رو شونه هر آدمی که کوچیک‌ترین اشاره‌ای به بنگتن می‌کرد در وصف hyyh نمی‌گریستم

خیلی عادی دارم کارهام رو می‌کنم تا اینکه یه آهنگ از لانا پخش می‌شه و صداش خاطره‌ها رو اشک می‌کنه می‌ریزه روی گونه‌هام.