عزیزکم، زمان زیادی گذشته. اونقدر زیاد که حسابش از دستم در رفته. اما من دلتنگم. هنوزم همون‌‌قدر دلتنگم. بغض هنوزم توی گلوم گیر کرده؛ گنده‌تر از همیشه. اشک‌هام اما در طول زمان راهشون رو گم کردن.
عزیزکم، من اینجام. بدون تو اینجام. با غم تو اینجام. و هیچوقت بودن به اندازه‌ی حالا تلخ نبوده. طعم تلخش درد شده افتاد به جون قلبم.
عزیزکم، غمگین شدم؛ سنگین و تلخ.

در آستانه‌ی فروپاشی‌ام و همزمان دارم کار کلاس توانبخشی رو هماهنگ می‌کنم، نوشیدنی می‌خورم، به صدای تو گوش می‌دم و غمم رو قورت می‌دم.

بخند؛ که سهم ما از هر چیز غمش بود و بس.

چیزای زیادی هستن که باید انجام بدم اما شدم یه گوله غم. می‌شینم پشت میزم و نمی‌دونم با این همه غم و گم بودن چیکار کنم‌...

همیشه در نامناسب‌ترین زمان دچار فروپاشی می‌شم...

آزارهاش حتی توی خواب هم ادامه داره.

داشتم فکر می‌کردم که اگه قرار بود بعد مرگم کسی من رو با یه آهنگ به یاد بیاره، امیدوارم این آهنگ باشه.

امشب آهنگ‌هایی که بنظرم خیلی غمگین بودن هم دیگه چندان غمگین بنظر نمی‌رسن.

رفتم جلد آخر در جستجوی زمان از دست رفته رو بگیرم، کتابداره یه جوری واسم ذوق کرد که خجالت کشیدم. 😭😂

حالا هی من سگ دو بزنم بلکه از این باتلاق بیام بیرون هی تو هلم بده خاک بریز روم.

از خیلی چیزها مطمئن نیستم اما از اینکه اگه با شیوا زندگی می‌کردم، زندگیم خیلی قشنگ می‌شد مطمئنم.

دلم می‌خواد یه گوشه بشینم و غصه بخورم اما باید دو تا کار رو تحویل بدم.

آیس لاته درست کردن و خوردن تبدیل شده به coping mechanism ام.

اگه فردا رو بدون دردسر دووم بیارم احتمالا می‌تونم با خیالی آرام‌تر به سگ دو زدن ادامه بدم.

هی فکر می‌کنم خب عیب نداره بازم تحمل می‌کنم ولی هر چی فردا نزدیک‌تر می‌شه حس می‌کنم بیشتر و بیشتر می‌خوام منفجر بشم.

It's taking a toll on my body.