بیشتر وقت‌ها آدم‌ها ارزششون پیش من بیشتره تا ارزش من پیش اون‌ها. گاهی هم آدم‌هایی که برای من با ارزشن، من هیچ ارزشی برای اون‌ها ندارم...

ذهنم شلوغه. چیزهای زیادی هستن که باید عمیقا بهشون فکر کنم. نیاز دارم یک وقتی رو برای ناراحت بودن بذارم. همچنان ناراحتی نکردن موقعی که باید ناراحتی کنم آزارم میده‌.

آفتاب دوباره خیلی تیز شده. صدای کولر و بوی تابستون میاد و از همین الان خلقم تلخ شده.

به شدت از لحاظ روانی خسته‌ام و هیچ ایده‌ای برای ریکاوری ندارم...

- one million yen girl

برادرزاده‌هام کمتر از یک ساعت تو اتاق بودن. بهم حمله‌ی عروسکی کردن‌، تخت و زمین پر عروسک شد، بر اثر شلیک‌ اسلحه‌های خیالی سوراخ سوراخ شدم، کف پام آدامس چسبوندن، جیغم رو برای بهم نریختن میزم در اوردن(خیلی خوششون میاد وقتی جیغ جیغ می‌کنم و کلی می‌خندن) رفتن و من الان نشستم آدامس از کف پام پاک می‌کنم و دلم واسشون تنگ شده!

بخش دوم امروز مثل جون کندن بود ولی من زنده موندم.

از اول تعطیلات که بابام ازم پرسید "اصلا می‌دونی تعطیلات یعنی چی؟" هنوز دارم به این سوال فکر می‌کنم و جوابی پیدا نکردم. ای بابا.

نمی‌تونم بین خوندن و نوشتن تعادل برقرار کنم همش از یه طرف می‌افتم.

برای کلاس توانبخشی گروه ما روی ADHD کار می‌کنه. البته تمرکزمون کودکانه اما دوست دارم بزرگسالش رو اینجا بگم. کاش وقت کنم. :(

امروز به طرز عجیبی کسل و بی‌حوصله‌ام.

:)))

باز تو خودم رفتم و بیرون اومدن شد عذاب.

داشتن بهم آداب قهوه‌خوری رو یاد می‌دادن و یادگرفتم چطوری با قهوه‌ام فحش بدم. 😔

اما من عاشق کوفته‌برنجی‌های زندایی‌امم. توشون پر کشمشه‌. *-*

هر چی بیشتر مطالعه می‌کنم بیشتر متوجه می‌شم که چقدر تشخیص ADHD سخته.

I'm stu(dying).

ولی همیشه شب‌ قدر منو یاد چند سال پیش می‌اندازه که با بچه‌های بوک استریپرز شب قدر کل شب رو تو گپ با ربات مافیا بازی می‌کردیم. :)))

یه جوری گرمه که دلم می‌خواد گریه کنم.

نه می‌رسم چنلا رو درست چک کنم نه کتاب بخونم نه آهنگای جدید رو گوش بدم و امروز آخرین روز تعطیلاته و من همچنان دارم با حجم کارها پاره می‌شم.