بدان! دل‌های سخت از پروردگارشان دورند. چه در بعد انسانی و چه در بعد الهی.

#رسائل_بندگی_دفتر_دل
#حاج_آقا_مجتبی_تهرانی

الإمامُ الباقرُ عليه السلام : تَعَرَّضْ لِرِقَّةِ القَلبِ بكَثرَةِ الذِّكرِ في الخَلَواتِ .[. تحف العقول : 285.]
امام باقر عليه السلام : رقّت قلب را با ذكر بسيار [خدا ]در خلوت‌ها، بجوى.

#رسائل_بندگی_دفتر_دل
#حاج_آقا_مجتبی_تهرانی

عنه صلى الله عليه و آله : عَوِّدُوا قُلوبَكُمُ الرِّقَّةَ ، وأكثِرُوا مِن التَّفَكُّرِ والبُكاءِ مِن خَشيَةِ اللّه ِ . [ أعلام الدين : 365/33. ]
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دل‌هاى خود را به رقّت خو دهيدو زياد بينديشيد و از خوف خدا بسيار بگرييد.

خشیت آن بیمی است که بر محور شعور و معرفت باشد.

#رسائل_بندگی_دفتر_دل
##حاج_آقا_مجتبی_تهرانی

گفت: «فکر می‌کردم تو با بقیه فرق داری. فکر می‌کردم عمیق‌تری.»

#در_میان_گمشدگان
#دن_شاون

یاد باد آن که سرِ کویِ توام منزل بود
دیده را روشنی از خاکِ درت حاصل بود

راست چون سوسن و گل از اثرِ صحبتِ پاک
بر زبان بود مرا آن‌چه تو را در دل بود

دل چو از پیرِ خِرَد نَقلِ مَعانی می‌کرد
عشق می‌گفت به شرح آن‌چه بر او مشکل بود

آه از آن جور و تَطاول که در این دامگَه است
آه از آن سوز و نیازی که در آن محفل بود

در دلم بود که بی دوست نباشم هرگز
چه توان کرد؟ که سعیِ من و دل باطل بود

دوش بر یادِ حریفان به خرابات شدم
خُمِ مِی دیدم، خون در دل و پا در گل بود

بس بِگَشتَم که بپرسم سببِ دردِ فِراق
مفتیِ عقل در این مسأله لایَعْقِل بود

راستی خاتمِ فیروزهٔ بواسحاقی
خوش درخشید ولی دولتِ مُستَعجِل بود

دیدی آن قهقههٔ کبکِ خِرامان حافظ
که ز سرپنجهٔ شاهینِ قضا غافل بود

#حافظ

اینجا.

من زنده بودم اما انگار مرده بودم
از بَس که روزها را با شب شِمُرده بودم

ده سال دور و تنها، تنها به جُرمِ این که:
او سرسپرده می‌خواست من دل سپرده بودم

ده سال می‌شد آری در ذره‌ای بگُنجم
از بَس که خویشتن را در خود فِشُرده بودم

در آن هوای دلگیر وقتی غروب می‌شد
گویی به جای خورشید من زخم خورده بودم

وقتی غروب می‌شد وقتی غروب می‌شد:
کاش آن غروب‌ها را از یاد بُرده بودم

#محمدعلی_بهمنی

آسيمه‌سر رسيدی از غربت بيابان
دل‌خسته ديدمت در آوار خيس باران

وامانده در تبی گنگ ناگه به من رسيدی
من خود شکسته از خود در فصل نا اميدی

در برکه‌ی دو چشمت نه گريه و نه خنده
گم کرده راه شب را سرگشته چون پرنده

من ره به خلوت عشق هرگز  نبرده بودم
پيدا نمی‌شدی تو شايد که مرده بودم
 
من با تو خو گرفتم از خنده‌ات شکفتم
چشم تو شاعرم بود تا اين ترانه گفتم

در خلوت سرايم يکباره پر کشيدی
آنگاه اي پرنده بار دگر پريدی

#اکبر_آزاد

می‌خواهمت چنانکه شب خسته خواب را
می‌جویمت چنانکه لب تشنه آب را

محو توام چنانکه ستاره به چشم صبح
یا شبنم سپیده دمان آفتاب را

بی‌تابم آنچنانکه درختان برای باد
یا کودکان خفته به گهواره تاب را

بایسته‌ای چنان که تپیدن برای دل
یا آنچنان که بالِ پریدن عقاب را

حتی اگر نباشی، می‌آفرینمت
چونان که التهاب بیابان سراب را

ای خواهشی که خواستنی‌تر ز پاسخی
با چون تو پُرسشی چه نیازی جواب را

#قیصر_امین_پور

تهدمت والله ارکان ‌الهدی 😭🖤

امیدوارم امسال رو عمیقا زندگی کنید و براتون پر از موفقیت و سلامتی باشه زیر سایه‌ی امیرالمومنین🌱

از صبح آقای نظری در سرم می‌فرماید:
تو را برای چه عمری نگاه داشته ام؟
شراب روز مبادای من! به کار بیا

من اميدم را در يأس يافتم
مهتابم را در شب
عشقم را در سالِ بد يافتم
و هنگامی که داشتم خاکستر مى‌شدم
گُر گرفتم

#شاملو

وضعیت ما:
وضعیت شما؟

دوستانی که شاهنامه گذاشتن سر سفره‌ی هفت‌سین :))))

یا وقتی دیوان حافظ گذاشتی سر سفره ولی در جریان نیستی اصلا چرا بهش می‌گن حافظ 🚶🏻‍♀️

عشقت رِسَد به فریاد، ار خود به سانِ حافظ
قرآن ز بَر بخوانی، در چاردَه روایت

#حافظ

ملت عجیبی هستیم. 🚶🏻‍♀️

آنگاه پرسید: فراق علی (علیه‌السّلام) را چگونه تحمّل می‌کنی؟! عدی گفت: «در فراقش به زنی می‌مانم که فرزندش را در دامنش کشته باشند که هرگز اشک چشمش خشک نمی‌شود و یاد فرزند را فراموش نمی‌کند.»
معاویه سؤال کرد: چه وقت به یاد علی (علیه‌السّلام) می‌افتی؟
گفت: «مجالی برای فراموش کردنش نمی‌یابم.» 

گویند: عدیّ برای کار مهمّی نزد معاویه رفت که عمرو عاص و برخی از معارف نیز حاضر بودند. معاویه گفت:
یا ابا طریف، روزگار از دوستی علی (علیه‌السّلام) با تو چیزی گذاشته است؟
عدیّ گفت: از روزگار جز دوستی علی (علیه‌السّلام) چیزی ندارم.
گفت: چقدر از دل تو جایگاه محبت اوست؟
گفت: همه‌ی قلبم.
معاویه گفت: گمان می‌کردم گذشت روزگار، دوستی علی (علیه‌السّلام) را از یادت برده باشد.
عدیّ گفت: معاذ الله! هر لحظه دوستی او در دل من فزونی گیرد و دشمنی‌ام با تو‌ ای معاویه چنان است که می‌دانی.

خیلی وقت‌ها با همه‌ی وجودم سعی می‌کنم آدم خوبی باشم، اما نیستم. اغلب اوقات ته دلم می‌دانم که آدم خوبی نیستم. چه می‌شود کرد؟ یک پر کاه خوبی در سرشتت هست و سعی می‌کنی به همان بچسبی و به هر قیمتی که شده رهایش نکنی.

#در_میان_گمشدگان
#دن_شاون