#یادداشت_چهل_و_سوم

اتوبوس مدرسه...
احتمالا همه ما از اتوبوس مدرسه چیزهایی شنیده و یا دیده ایم. اگر چه ما در ایران هیچ وقت اتوبوس مدرسه نداشته ایم اما در فیلم ها دیده ایم. اتوبوس هایی با شکل و شمایل خاص و با رنگ زرد. افرادی که خارج از کشور را هم تجربه کرده اند، احتمالا از نزدیک این اتوبوس ها را دیده اند. امروز این موضوع را بهانه قرار داده، اندکی از فرهنگ رانندگی کانادا خدمت شما صحبت کنم.
ابتدا عرض کنم که قوانین راهنمایی و رانندگی کانادا تا حدودی با ایران متفاوت است و راننده ایرانی به محض ورود به کانادا لازم است قبل از هر چیز دوره آموزشی کوتاهی ببیند. برای اینکه در قوانین اینجا چیزهایی وجود دارد که یا ما اصلا در ایران نداریم و یا حتی بعضا برعکس آن چیزی است که ما در ایران داریم.

مثلا در قوانین راهنمایی رانندگی ایران توقف های دو، سه و چهارراهه نداریم. در اینجا تقریبا همه خیابان ها یکی از این ویژگی ها را دارد. یعنی راننده باید بداند که در کدام خیابان باید ایست کامل کند، در کدام خیابان آزاد است بدون ایست حرکت کند و .... اگر این قانون به ظاهر ساده را بلد نباشد ممکن است صدمات جانی و مالی زیادی متوجه خود و دیگران کند.
یا در خصوص مغایرت هم، مثلا ما در ایران می خواهیم از خیابان فرعی وارد اصلی(به ویژه در اتوبان ها)شویم، باید کامل ایست کنیم بعد در صورت باز بودن خیابان اصلی، وارد شویم. در اینجا کاملا برعکس است. یعنی راننده باید از فرعی سرعتش این قدر زیاد کند تا تقریبا به سرعت خیابان اصلی یا اتوبان برساند و سریع و البته با رعایت تمام جوانب احتیاط وارد اتوبان شود.
چراغ های راهنمایی هم یک مختصر تفاوت هایی با ایران دارد که آن مختصر تفاوت هم خیلی مهم است، چون اگر آن را بلد نباشید تصادف حتمی است. به دلیل اینکه مابقی تصور می کنند، قانون را بلد هستید و بر اساس آن هم رانندگی می کنند لذا اگر راننده جدید این موارد کوچک ولی مهم را نداند، بی شک مشکلاتی درست می کند.
نکته دیگر در خصوص احترام به عابر پیاده است. در اینجا همه چهارراه ها مجهز به وسایلی هستند که وقتی عابر پیاده می خواهد از خیابان عبور کند آن دگمه مخصوص را می زند، چراغ عبور برای ماشین ها قرمز شده و فرد عابر عبور می کند(عکس ها به پیوست می باشد).
یا اگر کسی بخواهد از کوچه ای و یا خیابان فرعی عبور کند ماشین ها از ده متری توقف می کنند و اگر عابر پیاده ای قدم خود را روی بخش خط کشی خیابان بگذارد، همه ماشین ها در فاصله مشخصی توقف می کنند تا عابر یا عابران عبور کنند. اینجاست که واقعا انسان احساس کرامت می کند، احساس امنیت. همه ماشین ها توقف کامل می کنند تا فرد آخرین قدم را از بخش خط کشی خیابان بردارد و به آن طرف خیابان برسد.
یا مثلا تصور کنید در جلوی شما یک ماشینی در حال پارک کردن است. می بینید با فاصله ده بیست متری بقیه ماشین ها توقف می کنند و فرصتی را فراهم می کنند تا آن ماشین پارک کند. نه ماشینی از کنارش رد می شود، نه ماشین های عقبی بوق می زنند و نه کسی فحش می دهد!! راننده با خیال راحت پارک می کند و بقیه ماشین ها هم پس از اطمینان از پارک ماشین مزبور، به راه خودشان ادامه می دهند.

اما اتوبوس مدرسه
درباره اتوبوس مدرسه قوانین ویژه ای وجود دارد. گویی این وسیله نقلیه یک ارج و قرب بالاتری دارد. ماشین های دیگر حق ندارند، خیلی به آن نزدیک شوند. به ویژه هنگامی که چراغ های آن روشن باشد. در این زمان ماشین های دیگر حتی نمی توانند از اتوبوس مدرسه سبقت بگیرند اگر اتوبوس در حال حرکت باشد باید با فاصله مشخصی حرکت کنند واگر اتوبوس مدرسه توقف کرده باشد و چراغ های بغلی اتوبوس هم روشن باشد، باید همه ماشین های اطراف هم توقف کنند. در این رابطه فیلمی را می گذارم. لطفا مشاهده فرمایید

#قوانین_رانندگی
#اتوبوس_مدرسه


https://news.1rj.ru/str/cacpc

دگمه پایین این چراغ، مخصوص عابر پیاده است. با فشار آن، چراغ برای عابر پیاده سبز شده و به راحتی عبور می کند.
👆👆👆👆
@cacpc

این کلیپ هم مربوط به اتوبوس مدرسه در کاناداست. لازم به یادآوری است این کلیپ از شبکه های اجتماعی دانلود شده است.

@cacpc

#یادداشت_چهل_و_چهارم

درس هایی از کانادا(گام اول؛ معرفی)
در طی حضورم در کانادا درس ها و تجارب مختلفی فرا گرفته ام. با گروه های مختلف علمی آشنا شده ام. با جماعات ایرانی آشنا شده ام، با ساختار سیاسی-اجتماعی اینجا آشنا شده ام و ... که همه اینها برایم درس هایی داشت.
جدای از این موارد، چند نکته در اینجا الگوی رفتاری ثابت شان است. به برخی از موارد مهم اشاره می کنم:

۱- شفافیت
۲- قانون مداری
۳- احترام به هم نوع
۴- احترام به طبیعت
۵- احترام به حیوانات
۶- سازگار بودن
۷- مطالعه زیاد
۸- حریم خصوصی
۹- مودب بودن

اما موردی که بیش از هر چیز در اینجا اهمیت دارد، شفافیت، دروغ نگفتن، پنهان کاری نکردن است و مودب بودن است.
همین نکته را می خواهم دست مایه بحثم قرار دهم و نکاتی را عرض کنم.
با توجه به شرایطی که من در کانادا دارم، هر روزه سوالات مختلفی را از افراد مختلف و به ویژه از سوی دوستان ایرانی دریافت می کنم که تقریبا می شود ادعا کرد که نود درصد آنها هویت شان در پروفایل هایشان مشخص نیست. پرسش هاشون هم دامنه زیادی دارد؛ از سوالات درسی و علمی بگیرید تا سوالاتی در خصوص نحوه پذیرش گرفتن برای دکتری، تا مهاجرت تا طلب مقاله و کتاب تا انجام مصاحبه و ....
جالب است؛ که عمده این دوستان را طبیعتا می نمی شناسم و این دوستان هم به خودشان زحمت نمی دهند دست کم خودشان را معرفی کنند. تصور بفرمایید من تقریبا هر روز چندین پیام با این ویژگی ها دارم ونمی دانم اینها کیستند چون خودشان را در پروفایل نقطه و حروف الفبا و ....معرفی می کنند.
همیشه برایم سوال بوده که ما چرا در پروفایل تلگراممان خودمان را معرفی نمی کنیم؟ حال وقتی به کسی پیام می دهیم چرا خودمان را معرفی نمی کنیم؟ نزدیکترین و شاید بدبینانه ترین چیزی که به ذهنم می رسد پنهان کاری است. والله ساختن آیدی با نقطه و چند نقطه و حروف اختصاری چه معنایی می تواند داشته باشد.
من در اینجا هم عضو گروه هایی هستم که هم گروه های علمی هستند و هم اجتماعی. تقریبا هیچ کس را پیدا نمی کنید که بدون اسم و فامیل و عکس باشد. چون لازمه فعالیت در گروه را احترام به هم نوع می دانند و اولین گام احترام را در معرفی کردن خود. البته اگر احیانا کسی هم اینگونه نباشد بدون هیچ ملاحظه ای از گروه مربوطه حذف می شود.
و یا کار من زمانی دشوار می شود که فرد مورد نظر از بنده سوال علمی پرسیده است که هویتش هم مشخص نیست. من باید چگونه به این فرد پاسخ گویم که نمی دانم رشته اش چیست؟ سطح تحصیلاتش چیست؟ سطح دانشش چیست؟ و ...
و یا برخی که نه تنها خودشان را معرفی نمی کنند، متاسفانه حتی نوع سوال کردنشان هم دارای اشکال است. مثلا من نمونه هایی دارم که اگر برای شما ارسال کنم تصور می کنید سوال امتحانی برایم طرح کرده است. یعنی نه خواهشی نه ادبی نه چیزی.
طبیعی است که وقتی افراد طرف مقابل خود را بهتر بشناسند بهتر می توانند راهنمایی کنند.
اخیرا باز فردی از من سوالی کرده بود با همان هویت های نقطه ای و د ز !!
بعد از چند سوال و جواب متوجه شدم که من او را می شناسم، گفتم؛ اگرمعرفی می کردی که بهتر بود و من راحتتر می توانستم کمکت کنم.
امیدوارم همه ما یاد بگیریم که اولین قدم در ارتباط با دیگران معرفی است، به ویژه در شبکه های مجازی. چون در شرایط طبیعی به هر حال شما فرد را می بینید حتی اگر او را نشناسید، ولی این گمنامی در شبکه های مجازی چندلایه است که راهکار ساده اش هم داشتن هویت درست همراه با عکس در پروفایل ها و سپس معرفی خود در اولین گام است.


https://news.1rj.ru/str/cacpc