سرابله؛ به مثابه شمال!

خاطرات حضورم در استان ایلام وصف ناپذیر است. در این یادداشت به بخشی از عروس زاگرس "به استان ایلام لقب عروس زاگرس داده اند" یعنی سرابله می نویسم. سرابله زیبا، سرابله باشکوه، سرابله مهربان....

از سمت کرمانشاه که به سمت ایلام حرکت می کنید، اولین شهر اسلام آباد غرب و بعد از آن و شهر متصل به ایلام، سرابله است که خود دارای گروه های مختلف قومی است. خزل ها و آسمان آبادی ها بخش عمده تشکیل دهنده سرابله هستند که البته بخشی از آسمان آبادی ها از قوم خزل هستند. سرابله یعنی جای پر آب. وقتی فردی برای اولین بار وارد سرابله می شود اگر با چشم بسته وارد شود و در مسیر سرابله چشم باز کند احتمالا تصور خواهد کرد که در جاده شمال حرکت می کند. یعنی این همه زیبا و باشکوه است. درخت های بلوط‌، دشت و کوه های سرابله را پر کرده است. مانشت یکی از کوه های سرابله عظمت خاصی دارد که محل زندگی پلنگ های ایرانی هم هست. اما مایلم علاوه بر محیط زیست سرابله، از فرهنگ، طبیعت دوستی و عجین بودن مردم سرابله با طبیعت بنویسم.
وقتی وارد سرابله می شوید در جنگل های پر از درخت بلوط چادرهایی را مشاهده می کنید که در دل طبیعت جا خوش کرده اند. از یکی از دوستانم که در سرابله ساکن است و ما را خیلی شرمنده کردند درباره این چادرها سوال کردم. ایشان گفتند: سرابله ای ها از اواخر اسفند تا آخر عید از خانه خود به کوه ها و جنگل های اطراف نقل مکان می کنند و چادرهایی را هم به پا می کنند که در واقع اقوام و افراد نزدیک یک خانواده با فواصلی کنار هم جمع می شوند و حدود یک ماهی را در دل طبیعت به سر می برند. ما هم از این موهبت بی نصیب نماندیم و یک روزی را به همت و محبت خانواده یکی از دوستان در کنار درخت های بلوط یکی از روستاهای نزدیک سرابله گذراندیم.

من که از شکوه درختان بلوط شگفت زده شده بودم و حتی عنوان را به دلیل انبوهی درختان و سرسبزی" به مثابه شمال" تزیین کردم، ولی پدر خانواده میزبان می گفت این درختان طی چند سال گذشته به نوعی کم حجم تر شده اند. ایشان عنوان کرده اند که خشک سالی های گذشته، بخشی هم به خاطر آتش سوزی های ناخواسته اهالی و از همه مهمتر قطع درختان توسط اهالی وتبدیل آن به مزارع کشت به دلیل درآمد کم مردم بومی و خشک سالی های اخیر باعث کم حجم شدن انبوه درختان شده است.
شنیدن این حرف ها پتکی بر سر من بود که عاشق طبیعتم، عاشق ایرانم. افسوس می خوردم که مردم منطقه ناخواسته مجبور می شوند دست به اقدامات اینچنینی بزنند. امیدوارم مسئولین از این تب سد سازی دست بردارند تا مثل قبل رودخانه های سرابله و شهرهای مختلف ایلام، جنگل های مملو از درخت های بلوط زاگرس را سیراب سازند و شاهد شکوه دوباره جنگل های مملو از درختان بلوط که سال های پیش وجود داشته، باشیم.
دیدن سرابله، شمالی که در غرب کشور واقع شده است را از دست ندهید.

#سرابله
#به_مثابه_شمال
#ایلام
#ایرانگردی


https://news.1rj.ru/str/cacpc

مویه کردی!

همه ما کم و بیش با موسیفی کردی و نیز رقص باشکوه آن آشنا هستیم. اما شاید کمتر با مراسم عزاداری و مویه های اقوام کرد آشنا باشیم.
در مسیر سفر در شهر بیستون کرمانشاه که قبل از کتیبه بیستون و در کنار پل قدیمی شهر واقع شده است، به ناچار متوقف شدیم. از آنجایی که تعامل با افراد، پیش فرض من در همه سفرهاست، با یکی از اهالی وارد گفتگو شدم. من فارسی و ایشان هم فارسی اما با لهجه کردی. لذت شنیدن لحن و آهنگ زبان کردی مستتان می کند...
ناخواسته چشمم به درب مسجدی افتاد که کنار جاده اصلی شهر بود. از مسجد صدای قرآن پخش می شد و مشخص بود مجلس ترحیم برگزار می شود. نکته جالب این که خانم ها تا دم در مسجد چادر سیاه داشتند اما هنگامی که می خواستند وارد مسجد شوند، دو طرف انتهایی چادر خود را به شکل ضربدری به پشت گردن برده و گره می زدند. این حرکت برایم بسیار جالب بود. پس از پرس و جو متوجه شدم که خانم های صاحب عزا این کار را برای این هدف انجام می دهند تا دست هایشان برای کشیدن بر گونه ها آزاد باشد. ظاهرا هنگام کشیدن دست ها به گونه ها تکرار عبارت "وای وای" از سوی خانم های صاحب عزا به صورت سنتی انجام می شود. همچنین اقوام خانواده عزادار در یک صف ایستاده و زنان دیگر با چادر گره زده وارد شده و شیون می کنند. البته آنها نیز چادرهای خود را گره کرده و سر را به نشانه همدردی در مقابل زنان به صف ایستاده خم می کنند و زنان صاحب عزا نیز به جهت تشکر دست خودشان را بر سر آنان می کشند...

توضیح بیشتر مویه کردی

اصطلاح "مور" در زبان کردی، همان شعر غمگین و سوزناک گفته می شود. در "مور" خانم ها گاها، اسم فرد متوفی را همراه با شعر همنوایی می کنند. این مویه ها زمانی هیجان انگیز و باشکوه می شود که گاها دو خانم به صورت هماهنگ این اشعار سوزناک را می خوانند.
هنگام فوت افراد جوان یا بزرگان ایل، ساز و دهل هم نواخته می شود و خواننده هایی هم شعرهای محزون می خوانند که به این مراسم "چمر" یا "چمری" می گویند.

از خانم صدر به خاطر کمک به تنظیم این بخش تشکر می کنم.

#مویه_کردی
#مور
#چمری
#ایرانگردی


https://news.1rj.ru/str/cacpc

قلب عیلام؛ ایلام

ایلام شهری که در دره نسبتا طولانی واقع شده است. احتمالاً اغلب دوستان با این شهر آشنایی دارند. قصد ندارم در مورد ایلام بنویسم چون قول داده ام در مورد ناگفته ها و کمتر گفته ها بگویم. این بار در مورد ناسپاسی از هویت مان که اسامی نیز بخشی از آن هستند، می نویسم. ایلام مجعول همان عیلام باستانی کشور ماست. عیلامیان اقوام اولیه ایرانی بودند که در غرب و جنوب غرب ایران ساکن شده اند که به احتمال خیلی زیاد مردمان کنونی غرب و جنوب غرب ایران از همان اقوام عیلامی می باشند. ای کاش به پاس احترام به هویت خودمان دست کم اسم ایلام را به همان عیلام تغییر می دادیم.

به احتمال زیاد قلب(مرکز) عیلام همان ایلام امروزی باشد و نیز قلب (تغییر یافته) عیلام؛ ایلام.

#ایلام
#عیلام
#ایرانگردی


https://news.1rj.ru/str/cacpc

ماداکتو (دره شهر و بدره)

استان ایلام شهرهای زیبایی دارد که دره شهر و بدره از جمله آنهاست. اسم اصلی و باستانی آنها "ماداکتو" است. در داخل شهر،اسم ماداکتو را در مراکز خرید و اقامتی بسیار مشاهده می کنید. برایم ماداکتو سوال برانگیز بود که پس از پرس و جو متوجه شدم اسم قدیم لرستان بزرگ و به ویژه دره شهر، ماداکتو بوده است. هرچند اسم لرستان بزرگ، گاهی "شاپورخواست" هم گفته شده و دوباره به ماداکتو تغییر نام داده شده است.
انصافا قضاوت کنید ماداکتو اسم زیبایی است یا دره شهر؟ اسم ایرانی خود را رها کرده ایم و چون این شهر در داخل یک دره استقرار یافته است، آن را دره شهر نامیده ایم. ماداکتو (دره شهر) مستقلا خود قابل مطالعه است. ده ها آثار باستانی به جا مانده از ۱۷۰۰ سال پیش از میلاد دارد.
قلعه های مختلف از جمله قلعه بهرام چوبین در آنجا واقع شده است که بازدید آن حیرت شما را صدچندان می کند.
نکته ای که در بازدید قلعه بهرام چوبین از سوی راهنمای قلعه بیان می شد، برایم بسیار تاسف بار بود. توضیح می داد که به آثار باستاتی مربوط به قبل از اسلام خیلی توجه نمی شود و از آن همه بدتر این که نه تنها توجه نمی شود( یعنی حفظ، نگهداری و بازسازی هم نمی شود) متاسفانه تخریب هم می شود. ایشان توضیح می داد که در زمان جنگ، معبد و اثر باستانی بسیار با شکوهی در ابتدای قلعه بهرام چوبین و در کنار جاده اصلی و کنونی دره شهر به بدره قرار داشت که توسط بولدزرهای یکی از نهادهای نظامی با خاک یکسان شد و متاسفانه اهالی نیز سنگ ها و آجرهای به جا مانده از این تخریب را برای ساخت و ساز خانه های خود، با خود بردند...

#ماداکتو
#دره_شهر
#بدره
#ایرانگردی


https://news.1rj.ru/str/cacpc

گندی شاپور یا جندی شاپور دانشگاهی ۱۷۰۰ ساله؛

همه ما احتمالا اسم جندی شاپور را بارها شنیده ایم. دانشگاهی به قدمت ۱۷۰۰ سال. وقتی وارد دزفول شدم به دنبال بقایای دانشگاه جندی شاپور گشتم. مرا به دانشگاه جندی شاپور هدایت کردند. دزفول دانشگاهی دارد به نام دانشگاه فنی جندی شاپور که اخیراً تاسیس شده است، اما من به دنبال دانشگاه جندی شاپور ۱۷۰۰ ساله بودم. پس از پرس و جو به منطقه ای هدایت شدیم که تقریبا هیچ اثر قابل توجه ای از دانشگاه جندی شاپور قدیمی و با عظمت باقی نمانده بود. از اهالی که سوال کردم همان پاسخ تکراری را شنیدم که به جهت عدم توجه کافی این اثر علمی،تاریخی و هویتی به طور کامل از بین رفته بود و تنها بقایای بسیار اندکی در شهر دزفول، چیزی از آن باقی نمانده بود. ظاهرا در اینجا هم مردم مصالح باقی مانده را برای ساخت و ساز به همراه خود برده بودند....
به این فکر می کردم که دانشگاه تهران و تربیت معلم (خوارزمی کنونی) در آستانه برگزاری جشن یکصد سالگی خود هستند، در حالیکه همه دنیا فارغ از علم آکادمیک بودند ما دانشگاه جندی شاپور(یا گندی شاپور) داشتیم که اکنون کسی از آن سراغی نمی گیرد. وقتی در اینترنت به دنبال دانشگاه های چندصد ساله می گردید تنها دانشگاه های آکسفورد و کمبریج نتایج جستجوی شماست. در حالیکه دانشگاه جندی شاپور ایران بیش از یک هزار و هفتصد سال قدمت داشته است اما اکنون، آثار کالبدی قابل توجهی از آن باقی نمانده است. باز هم دست خوش به دوستان دزفولی که حداقل نام دانشگاه تازه تاسیس خود را به جندی شاپور مزین کرده اند.
دزفول شهری است پرآب، زیبا، دارای سرداب های فراوان در کنار رودخانه پرعظمت دز که تفرجگاه "علی کله" افراد و گردشگران را به سمت خود و به نوار ساحلی رود دز رهنمون می شود.
ترکیب قومیتی دزفول عبارتند از؛ دزفولی ها، لرها که متفاوت از لرهای لرستان هستند و عرب ها. دزفول مثل بسیاری از شهرهای ایران شهری است چندفرهنگی که سال هاست به صورت مسالمت آمیز کنار هم زندگی می کنند و بخشی از ایران پهناور را تشکیل داده اند.

توضیح‌ بیشتر از دانشگاه جندی شاپور

پس از انتشار مطلب جندی شاپور، دوستان دانشگاه جندی شاپور به ویژه جناب دکتر پور موسوی و صنیعی مطلبی را ذکر کردند که خدمت شما تقدیم می کنم. طبق مصاحبه ای که با دکتر پور موسوی مدیر موسسه پژوهشی دانشگاه جندی شاپور داشتم، ایشان تاکید می کردند که بر اساس اسناد موجود چند مکان به عنوان مکانهای اصلی دانشگاه جندی یا گندی شاپور مشخص شده است که احتمالا یکی از آنها مرز ایران و عراق و یکی دیگر حد فاصل میان اندیمشک و دزفول فعلی بوده است. آقای دکتر صنیعی از اعضای هیات علمی دانشگاه شهید چمران اهواز، بقایای جندی شاپور را در محل روستای اسلام آباد(جندی شاپور یا شاه آباد سابق) که در حدود ده کیلومتری جاده دزفول-شوشتر است، می داند و عکس هایی هم برای بنده فرستاده اند که در ادامه برای شما دوستان کانال تقدیم می کنم.
همچنین برای مطالعه دو کتاب؛ تاریخ جندی شاپور و کتاب تاریخ دانشمندان جندی شاپور را خدمت دوستان معرفی می کنم تا برای این بحث تکلمه ای باشد. هر دو تالیف آقای دکتر نادر پور موسوی از انتشارات دانشگاه جندی شاپور دزفول است.
از دکتر صنیعی و دکتر پورموسوی عزیز به خاطر اطلاعات تکمیلی این نوشته، سپاسگزارم.
عکس هایی که آقای دکتر صنیعی از بقایای دانشگاه جندی یا گندی شاپور قدیم فرستادند در ادامه تقدیم می کنم.👇

#دزفول
#جندی_شاپور
#ایرانگردی


https://news.1rj.ru/str/cacpc

اهواز شهر فلافل، شهر اعتماد

پس از گذر از شوشتر و بازدید از آبشارها و آسیاب های حیرت انگیز شوشتر، به اهواز رسیدیم. هر چه به شهر اهواز نزدیک تر می شدیم، گرد و غبار هوا هم بیشتر نمایان تر می شد و تنفس هم سخت و سختر می شد.حدود ظهر که به کنار ساحلی رود کارون رسیدیم و خواستیم سفره ای پهن کنیم این کار تقریبا غیر ممکن شد. زیرا امکان تنفس واقعا سخت شده بود اما برایم جالب بود که عده ای در همین وضعیت که گرد و غبار شدید همه جا را فرا گرفته بود به زندگی عادی خود می پرداختند.از اهالی در مورد این گرد و غبار سوال کردم پاسخی که دادند این بود که تازه این که گرد و غبار محسوب نمی شود...
چون علاقه مند بودیم تا اهواز که آمده بودیم دانشگاه شهید چمران اهواز را هم از نزدیک ببینم، با کمک دوستانی که در دانشگاه شهید چمران داشتم و مسئولیت های بالایی هم در آن دانشگاه دارند، موفق شدیم در یکی از سوئیت های دانشگاه مستقر شویم. تقریبا امکان ترک سوئیت نبود چون وضعیت هوا بسیار نامناسب بود. چتر گرد و غبار همچنان بر روی شهر سایه افکنده بود. منتظر شدیم تا اینکه اواخر روز خوشبختانه هوا بهتر شد. روبه روی درب یکی از در های دانشگاه،"لشگرآباد" است؛ بازار فلافلی ها. حتما می دانید فلافل مال جنوب کشورمان است.

اما‌ اعتماد
وقتی وارد لشگرآباد می شوید مغازه های فلافلی را می بینید که فوج فوج جمعیت در آن فوران می کنند. به اولین مغازه فلافلی مراجعه کردیم. طبق عادت اغذیه فروشی ها سراغ صندوق را گرفتم تا سفارش دهم. گفتند؛ اینجا اینجوری نیست، هر چقدر می خواهید از فلافل استفاده کنید، بعدا بیایید حساب کنید(همه این مکالمه ها به لهجه زیبای عربی بود)...
اعتماد در اهواز حرف اول را می زند. از موسیقی عربی، از گفتگوهای عربی خانواده ها که در حال میل کردن فلافل بودند لذت می بردم و از همه بیشتر از اعتمادی که افراد و مغازه داران نسبت به مشتریان شان داشتند.
دانشگاه شهید چمران را هم از نزدیک دیدیم. دانشگاه بزرگ و سرسبزی است. برای همکارانم در دانشگاه شهید چمران اهواز آرزوی موفقیت های بیش از پیش دارم.

#اهواز
#فلافل
#اعتماد
#ایرانگردی

https://news.1rj.ru/str/cacpc

سلام
دانشجویان تحصیلات تکمیلی که علاقه مند هستند در جشنواره انتخاب پایان نامه برتر در دانشگاه تربیت مدرس شرکت کنند، اطلاعیه های زیر را مشاهده کنند.

https://news.1rj.ru/str/cacpc

سلام و عصر خوش! آقای دکتر الان سه سال که در تربیت مدرس یک جشنواره با موضوع ارائه ی حضوری از پایان نامه برگزار می شود. امسال من به جشنواره پیشنهاد کردم که یک بخش ارائه دیجیتالی از پایان نامه ها به زبان ساده را هم اضافه کنند. از آنجایی که این جشنواره ملی است و دانشجویان از دانشگاه های دیگر هم می توانند در آن شرکت کنند، فکر کردم برنامه را با شما درمیان بگذارم تا اگر میان دانشجویانتان افراد علاقه مندی بودند در این کارگاه همراه شوند.🙂🙏🏻

#حرف_حساب_پایان_نامه
#کارگاه_روایت_گری_دیجیتال_از_پایان_نامه
درباره ی این کارگاه بیشتر بدانیم.
@shahrzadcdsc

#حرف_حساب_پایان_نامه
با محور تولید و اشتغال ملی
ثبت نام در http://tm3mt.com/fa/register/
@shahrzadcdsc

"روایت گری دیجیتال" در سومین دوره جشنواره حرف حساب پایان نامه
❇️کارگاه "روایت گری دیجیتال" برای اولین بار در خدمت آموزش و توانمندسازی دانشجویان دوره تحصیلات تکمیلی برای معرفی و ترویج دستاوردهای دانش تخصصی شان به مخاطبان و مصرف کنندگان حوزه های مربوط طراحی و اجرا می شود.

📌دانشجویان علاقه مند بعد از ثبت نام در کارگاه "روایت گری دیجیتال"، طی یک دوره ی فشرده ی چهار جلسه ای شامل 16 ساعت آموزش و کار عملی، پایان نامه های خود را در قالب ویدئوهای کوتاه سه دقیقه ای، به جامعه ی هدف معرفی می کنند.

✅هدف
چگونه می توان از امکانات فن آوری نوین برای ارائه و معرفی دستاوردهای علمی دانشگاهیان بهره برد. روشی بسیار سریع و کم هزینه تا از یافته های دانشگاهی برای بهبود و ارتقای شرایط توزیع علم و دانش بومی در حوزه های مختلف بهره برد.هدف این طرح ایجاد زبان مشترک و ملموس از تلاش دانشگاهیان با دیگر بخش های بدنه ی اقتصاد و تولید در جامعه است.

✅ مجری و ارائه دهنده طرح: موسسه فرهنگی قصه گویی خلاق شهرزاد .

❎شرایط
دانشجویان تحصیلات تکمیلی که از مرحله ی تصویب پروپزال گذشته اند و بخشی از پروژه ی خود را انجام داده اند. می توانند با هماهنگی بخش اجرایی جشنواره در کارگاه ثبت نام کنند. به دلیل ظرفیت محدود، اولویت با افرادی است که زودتر ثبت نام می کنند.

💠شیوه ارائه
محصولات کارگاه "روایت گری دیجیتال" روایت های شخصی دانشجویان در قالب ویدئوهای کوتاه سه دقیقه ای خواهد بود که در بخش جنبی جشنواره به نمایش درخواهد آمد. همچنین در یک Bot تلگرامی کارها به اشتراک گذاشته خواهد شد.

📌ثبت نام در http://tm3mt.com/fa/register/
@shahrzadcdsc

خرمشهر، موزه جنگ یا شهر بازسازی شده؟

بعد از آبادان با فاصله بسیار کم، خرمشهر نمایان می شود. استان خوزستان چهار شهر بزرگ دارد که تقرببا به هم چسبیده هستند. اندیمشک و دزفول در شمال استان و آبادان و خرمشهر در جنوب. البته اگر کوت عبدالله را هم به عنوان شهر بزرگ حساب کنیم، اهواز و کوت عبدالله هم چنین شرایطی دارند.

اما خرمشهر؛
خرمشهر، شهری است که پتانسیل فراوانی برای توسعه دارد. زیبایی های محیطی، بندری بودن آن و مهمتر از همه موزه ای که می توانست برای جنگ هشت ساله ما باشد....
در رابطه با شهرهای به جامانده از جنگ ها معمولا در جهان دو رویکرد وجود دارد. یا کل و یا بخش اعظمی از شهر دست نخورده باقی می ماند تا نمایانگر تاریخ جنگ برای آیندگان باشد و یا اساسا به سرعت شهر ویران شده تبدیل به یک شهر زیبا و نسبتاً مجلل تبدیل می شود که احتمالا هر کدام از دوستان شواهدی برای آن سراغ داریم. نمونه بارز آن شهر ناکازاکی وهیروشیماست. اما باید عرض کنم متاسفانه در مورد خرمشهر هیچ کدام از این دو اتفاق رخ نداده است. یعنی نه از ویرانه های جنگ خبری است و نه شهر، درست وحسابی بازسازی شده است. یعنی شهر از موزه بودن نتوانسته چیزی عایدش شود و درست هم بازسازی نشده است که جاذبه ای برای قدرت نمایی ساخت یک شهر زیبا بعد از یک شهر مخروبه را به جای بگذارد.
در این میان یک موزه جنگی در خرمشهر تعبیه شده است که آن هم واقعا قادر به بازنمایی عظمت جنگ هشت ساله ایران نیست. تصورم این بود که ما فقط به تاریخ باستان کشور بی توجه هستیم ظاهرا به تاریخ بعد از انقلاب هم خیلی توجه نداشته ایم....

#خرمشهر
#موزه_جنگ
#ایرانگردی

https://news.1rj.ru/str/cacpc

مقصد نهایی سفر
شوش؛ به مثابه یک تمدن شگرف

من واقعا اطلاع ندارم چند درصد از اعضای کانال شوش را از نزدیک دیده اند. تصور من از شوش با شوش واقعی ۳۶۰ درجه تفاوت داشت. شهری است پرآب که سه رودخانه بزرگ در آن جریان دارد. یکی از آنها که کمتر اسمی از آن آورده می شود، رود "شاوور" است. هم طبیعت زیبایی دارد و هم به جهت قدمت به قبل از کوروش و هخامنشیان بر می گردد. بناها و آثار به جا مانده در شوش بسیار نادر است. به گفته راهنمای میراث فرهنگی مستقر در کاخ شاهی شوش، تخت جمشید باعظمت به تبعیت از کاخ شاهی داریوش شوش بنا شده است و قدمت این بنا حتی بیشتر از تخت جمشید است. رود کرخه در این شهر جریان دارد و در جنگ هشت ساله این رود تاثیر بسیار مهمی در نتایج جنگ ایفا نموده است. دو قوم عزیز عرب و لر تشکیل دهنده ترکیب جمعیتی این شهر هستند. موزه ای دارد که بسیار حیرت انگیز و بسیار غنی است. من کمتر موزه ای دیده ام که این قدر باعظمت و پربار باشد. بازدید موزه و بقایای به جا مانده از کاخ شاهی داریوش شاید خود به تنهایی بیش از یک روز از وقت شما را بگیرد. البته اگر کامل بخواهید به توضیحات راهنماهای میراث فرهنگی گوش فرا دهید. جالب است که در اغلب آثار باستانی تخریب کننده خودمان بوده ایم اما در اینجا تقریبا همه آثار به جا مانده از تاریخ چندهزار ساله ما را فرانسوی ها به یغما برده اند. هرچند باز هم دست خود و حاکمان وقت هم در کار بوده است. ظاهرا در دوره قاجار قراردادی میان ایران و فرانسه بسته می شود که به مدت یکصد سال حفاری شوش به فرانسوی ها سپرده می شود که طبق گفته راهنمای میراث فرهنگی آثار بسیار زیادی از این منطقه کشف می شود که به فرانسه منتقل می شود. موزه لوور فرانسه الان خود شاهد این مدعاست. به گفته راهنمای موزه شوش، بسیاری از آثار باستانی موجود در موزه لوور فرانسه متعلق به منطقه شوش می باشد.
حیف است که ایرانی باشی و شوش را از نزدیک نبیند...

#شوش
#آثار_باستانی
#ایرانگردی
#موزه_لوور


https://news.1rj.ru/str/cacpc

طنز روز و یا شاید هم طنز روزگار

نوشته امروز بنده در واکنش به استعفای مجدد شهردار تهران و پذیرش آن پس از کمتر از ۴۸ ساعت از رد آن...👇

https://news.1rj.ru/str/cacpc

جمع بندی یادگیری های خود از سفر نوروزی اخیر به بخشی از غرب کشور

احتمالا برخی از دوستان کانال "برنامه درسی و فرهنگ"؛ @cacpc نوشته های نوروزی بنده را به مناطق غرب کشور دنبال می کردند. در این نوشته ها سعی کردم با تاکید بر زیست - بوم، فرهنگ هر شهر مطلبی بنگارم. اما خارج از موارد مربوط به مقوله های زیست - بوم، فرهنگ، موارد دیگری را هم مشاهده کردم که مایلم هر کدام را به صورت یک یادداشت مستقل با رویکرد تحلیلی، تقدیم کنم. مواردی که شاید با موضوع توسعه ارتباط بیشتری داشته باشد.
لذا سعی خواهم کرد در این تاملات، به موضوعات زیر بپردازم:

الف) ایران سه تاریخه و فراموشی تاریخ باستان ایران!

ب) بررسی میزان اطلاع اقوام و فرهنگ های ایرانی از یکدیگر؟

ج) قلب عناوین و اسامی مکان ها!

د) تاملی مجدد بر مفهوم با فرهنگی و بی فرهنگی!

ه) همایندی آوار مصیبت آتش، زباله و قلیان در زندگی مردمان ایرانی!

در تمامی این نوشته ها سعی خواهم تحلیلی از وضعیت حال و روز خودمان را با تاکید بر مشاهدات خود به تصویر کشده و در حد توان پیشنهادهایی هم ارایه دهم.

#تحلیل
#زیست_بوم_فرهنگ_ایرانی

@cacpc
@irandeveloped

ایران سه تاریخه!!!

وقتی به غرب کشور قدم می گذارید دو تاریخ ایران، به جهت میزان توجه و یا عدم توجه به آن، به وضوح قابل تشخیص است؛ تاربخ ایران باستان و تاریخ ایران پس از جنگ.
در واقع اگر بخواهیم ایران سه تاریخه را به ترتیب و به صورت کورنولوژیکی نام ببریم عبارتند از؛ ایران باستان، ایران بعد از اسلام و ایران بعد از جمهوری اسلامی بویژه ایران دوره جنگ هشت ساله. ممکن است سوال بفرمایید این چه جور تقسیم بندی است؟ ایران، ایران است با تمامی حوادث و تاریخ آن. اما وقتی به غرب کشور که رویش و ماندگاری ایران قدیم و نیز ایران دوره جنگ هشت ساله است، قدم می گذارید آنوقت است که تفکیک تاریخ را به وضوح مشاهده می کنید. اجاره بدهید بحث را روشنتر تقدیم کنم. همان طور که می دانید و می دانیم شکل گیری ایران باستان عمدتا در غرب ایران بوده به طوری که بقایای تاریخ ایران باستان همچنان در مناطقی از غرب و جنوب غرب کشور با تمامی بی توجهی های اخیر، همچنان هویداست که در نوشته های قبلی به آثار به جامانده از آنها تا حدودی اشاره کرده ام. معابد مختلف، چغارزنبیل ها، بناها و غیره. از جمله معبد آناهیتا در کنگاور، سنگ نوشته ها در همدان و کرمانشاه، آثار به جا مانده از آثار باستانی در شوش و جای جای استان های ایلام و لرستان و خوزستان، فارس امروزی و ... اما وقتی به این بخش از تاریخ و آثار به جا مانده از آنها نگاهی می اندازید، تقریبا همه آنها یا به طور کامل تخریب شده اند و یا در حال تخریب و بی توجهی هستند. امکان حفاری سیستماتیک پژوهشی، توسعه و مهم تر از همه معرفی و تبلیغ آنها برای بازدید مردم تا حدود زیادی با مشکل سیستماتیک مواجه است. در بخش دیگر ؛ تاریخ معاصر به ویژه تاریخ جنگ هست ساله ما وجود دارد که به نظر می رسد تقریبا همه توجه ها به این بخش از تاریخ میهن ماست. که البته کاری است با ارزش، همان طوری که احتمالا بارها شنیده ایم و یا برخی به چشم دیده اند در کشورهای دیگر حتی پوتین یک سربازی در یک جایی از کشور که از جنگ باقی مانده باشد، آن را حصارکشی کرده و به عنوان تاریخ کشور و هویت آن محافظت کرده و ثبت و صبط می کنند. اما نکته ای که وجود دارد این است که بقیه تاریخ و هویت خود را فراموش و یا حتی زیر سوال نبمی برند. چه با اعمالشان چه با تبلیعاتشان و چه با هر نوع وسیله دیگر ...

اما تاریخ سوم ایران؛ برمی گردد به تاریخ بعد از اسلام. یعنی تاریخی که پس از جنگ اعراب به ایران اتفاق افتاده است...
کارشناسان میراث فرهنگی توضیح می دادند که بودجه کشور به ترتیب اولویت سرازیر می شود به بازسازی مناطق عملیاتی و مشابه آن، اشتباه نکنید نه بازسازی شهرهای به جامانده از جنگ. اگر اینگونه بود که خوب بود، بلکه به مناطق عملیاتی. در مرحله بعد به بازسازی و محافظت از بناهای به جامانده از دوره اسلامی و اگر بودجه ای باقی بماند به احیای آثار باستانی ایران!

نکته!
واقعا برخی از مسئولین ما چرا فکر کرده اند که تاریخ ایران را باید اینگونه از هم تفکیک کرد؟ بویژه در تخصیص بودجه و امکانات. مگر همان ایرانی های باستان نبودند که اسلام را به گرمی پذیرفتند و نشر دادند، مگر همان نوادگان ایرانی نبودند که در جنگ هشت ساله جان فشانی کردند؟
هیچ کشوری تاریخ و هویت خود را سلسله مراتبی نمی کند. هیچ کشوری بخشی از هویت خود را پنهان و یا برجسته نمی کند. لذا ایران با همه تاریخش زیباست. در هیچ کشوری مسئولین هنگام سخنرانی طوری القا نمی کنند که گویی تاریخ کشور از اکنون شروع می شود تا زمانی که ما قبولش یا دوستش داشته باشیم و گویی که پیش از آن تاریخی وجود نداشته و یا تاریخش مهم نیست. مثلا در خصوص ایران ،تاریخ هشت هزار ساله را به تاریخ هزار و چهارصد ساله تقلیل نمی دهند....
بیایید ایران را با تمام هویتش ایران بدانیم نه برشی از آن را که بیشتر دوستش داریم به هر دلیلی. این نه تنها کمکی به اتحاد کشور نمی کند بلکه هویت یک کشور باسابقه ای مثل ایران را چندپاره و چند تکه می کند. لذا پیشنهاد مشخص من این است همان طوری که برای حفظ و تقویت هویت تاریخ معاصر خودمان، افراد و دانش آموزان را به مناطق جنگی کشورمان می بریم،آنها را به بازدید از اماکن و آثار باستانی کشورمان هم ببریم . زیرا به نظر من تاریخ ایران باستان به هیج وجه جدای از تاریخ معاصر مان نیست. ایرانی همان ایرانی است که وطن خود را با تمام و همه تاریخ آن دوست دارد. در این صورت است که افراد با تمام تاریخ ایران آشنا می شوند نه با برشی از آن...
توسعه، زمانی توسعه است که متوازن باشد حتی در حفظ و اشاعه میراث فرهنگی و تاریخ...
#تاریخ
#ایران_سه_تاریخه

@irandeveloped
@cacpc

میران آشنایی اقوام ایرانی از همدیگر؛

سواد چندفرهنگی یکی از معیارهای سنجش شایستگی های چندفرهنگی و نیز سنحش میزان آشنایی اقوام ار همدیگر است. با توجه به اینکه مدت هاست در خصوص ابعاد مختلف چندفرهنگی مطالعه و بعضا پژوهش می کنم، میزان آشنایی اقوام ایرانی از یکدیگر در وضعیت مطلوبی نیست. پژوهش های مختلفی موید این موضوع است. اما این بدان معنی نیست که اقوام ایرانی حس خوب و تعلق خاطر یا دوستی نسبت به همدیگر ندارند. اتفاقا وقتی اقوام در کنار یکدبگر قرار می گیرند این حس تعلق بسیار در آنها نمابان می شود. اما اطلاعات روشنی از همدیگر ندارند واین یک خطای استراتژیک هم دوره گذشته و هم دوره حاضر است.
در بحث چند فرهنگی مبحثی داریم با عنوان "فرصت چندفدهنگی"، چون ما در ایران فرصت چندفرهنگی برای آشنایی اقوام از یکدیگر فراهم نکردیم سواد چندفرهنگی ما در حد بسیار پایینی قرار دارد. این فرصت می تواند به طرق مختلف، چه با استفاده از هنر، رسانه، نوشته و از همه‌مهمتر شرکت در مراسم یکدیگر فراهم شود.
در سفر اخیرم به بخشی از غرب کشور این موضوع را به عینه مشاهده کردم که فقر شناختی افراد و فرهنگ های ایرانی از یکدیگر به شدت قابل لمس است. به طوری که اعراب خوزستانی ما اطلاعات سازمان یافته ای از ترک های غرب کشور نداشتند و یا اغلب مردمان ایرانی اطلاع دقیقی ندارند که مسیحیان ایرانی تاریخ شان چیست؟ و احتمالا اطلاعاتی از هنر و موسیقی بلوچی ندارند و نداریم. اساسا نمی دانیم کردهای ایرانی و یا ترک های ایرانی و عرب های ایرانی در کدام مناطق ایران پراکنده اند.
اما نکته ای که می خواهم مجدد به آن تاکید کنم، این است که این عدم شناخت به هبچ وجه به منزله عدم پذیرش یکدیگر نیست. اما برای این عدم شناخت باید فکری کرد‌. همان طوری که عرض کردم، به نظر می رسد فراهم آوردن فرصت چندفرهنگی می تواند کارساز باشد. مثلا اقوام بتوانتد در مراسم های فرهنگی و آیینی یکدیگر شرکت کرده و یا ادیان ایرانی بتوانند خود را برای یکدیگر عرضه کنند. مثلا مسلنانان بتوانند در اعیاد مسیحیان، یهودیان و زردتشتیان و ...شرکت کنند و برعکس. راهکارهای مختلفی وجود دارد اما به نظر می رسد بهترین کار سفر به درون اقوام و فرهنگ های ایرانی و عرضه خود به یکدیگر است.

#اقوام_ایرانی
#سوادچندفرهنگی
@irandeveloped
@cacpc

نظر یکی از دوستان کانال(آقای شعیب خداکرمی) در خصوص "پست میزان آشنایی اقوام ایرانی از همدیگر؛
ضمن سپاس به نظرم حرف درست و دقیقی است. جهت اطلاع سائر دوستان کانال به اشتراک می گذارم.

https://news.1rj.ru/str/cacpc