امروز چقدر میم ساختم!

چه لحظاتی. شاید این خنده ها رو دیگه نبینم. ولی وقتی به عقب نگاه کنم یاد این لحظات میفتم و لبخند میزنم

ولی حق نگین نبود این همه ناراحتی و اضطراب بکشه

به یادم اوردن که همه چیز در گذره. هیچ چیز ابدی نیست. چیز‌هایی که با تمام وجود برای ساختنشون تلاش کردی در برابر زمان شبیه قاصدک‌هایی در طوفانن...

من:

أُحبّكِ جِدّاً وأعرف أني أعيش بمنفى
وأنت بمنفى
وبيني وبينك
ريحٌ وغيمٌ وبرقٌ ورعدٌ وثلجٌ ونار
وأعرف أن الوصول لعينيك وهمٌ
وأعرف أن الوصول إليك انتحار
ويسعدني
أن أمزق نفسي لأجلك أيتها الغالية
ولو خيروني
لكررت حبك للمرة الثانية.

بسیار دوستت دارم؛
و می‌دانم که هر دو در تبعیدگاهی دور از هم زندگی می‌کنیم
و فاصله‌ی میان من و تو
باد است
و ابر
و آذرخش
و برف
و آتش؛
و می‌دانم که خیالِ رسیدن به چشمانت، وهمی بیش نیست
و می‌دانم که رسیدن به تو همان انتحار است
و مسرور می‌گردم
اگر برای تو خود را نابود کنم بانو!
و اگر برای انتخاب سرنوشتم به من اختیار دهند
باز هم عاشق تو خواهم شد.
__نزار قبانی

راستی عکس چنلو تغییر بدم

نقل قول میکنم از نگین:«رخساره خیلی خفنه»
Truer words have never been spoken

برم بخوابم. خواب همه چیو درست میکنه. من هم باید یاد بگیرم از رنجم صحبت نکنم. یاد مونولوگ آریادنه افتادم.

همانگونه که او وارد هزارتو شد، من نیز وارد هزارتوی خویش می‌شوم. اکنون در مقابل شما ایستاده ام. همسر هیچ‌کسی، خواهر هیچ برادری. تنها ریسمانی بی سر و ته در زمان. و اینگونه همۀ‌مان چون یکدیگر می‌میریم. فارغ از خاندانی که در آن متولد شدیم، فارغ از ردایی که در آن پیچیده شدیم، فارغ از این که زمین را به مدت کوتاهی لمس کرده‌ایم یا بلند. در آخر، همگی با یک پایان مواجهیم. آنان که در ملکوت اند ما را به فراموشی سپرده‌اند. آنان دیگر ما را قضاوت نمی‌کنند. به هنگام مرگ، من تنهاترین هستم و تنها قاضی خویش، خودم.