فرزندان شتیلا (۱۹۹۸)

دنیای پوسی‌ها❤️

صبح‌هایی همچون امروز که در چند قدمی زمستان چشم بر تاریکی اتاقک باز می‌کنم، می‌دانم مترسکی شکسته هستم که دیگر پرندگان را نمی‌ترساند، کلاغ‌ها بر شانه‌ام می‌شینند و به لبخند دوخته‌شده بر پوست کاهی‌ام نوک می‌زنند. چنگال‌هایشان میان ریسمان‌های بافت کالبدم فرو می‌روند، چیزی احساس نمی‌کنم جز گرمای ملایم و دوستانه پرهای خاکستری و سیاهشان. من نیز گرما خواهم بود، من نیز هیزم، خاکستر و دود خواهم بود.
رنج لرزانم را معشوقانه می‌نوازم، درد نمی‌تواند دستانم را لمس کند، دیگر در جسمی ملموس شناور نیستم، دیگر رویایی ندارم. نرمی خرما در تضاد با سنگ‌ریزه‌هایی که به گلویم آویزانند زیر زبانم دفن می‌شود، شعله‌ها بر پوستم می‌رقصند، زخم‌ها آواز می‌خوانند، چشمانم آواره‌اند، بازتابنده‌ها برخلاف پنجره که با برف آرام آرایش شده ناشناخته و طوفانی می‌نگرند.

Anakin and Padme’s reunion🥲

كَمْ اَنا اُحِبُكِ حَتّى اَنَّ
نَفسي مِنْ نَفسِها تتعجب
يَسكُنُ الشِعرُ في حَدائِقَ عَينَيكِ
فلولا عَيناكِ لا شِعرَ يُكتَبُ.

آن‌قدر دوستت دارم
که خودم را هم متعجب می‌کنم.
شعر در چشمانت سکنا گزیده
و اگر چشمانت نبودند، شعری سروده نمی‌شد.
__نزار قبانی

عَيناكِ مِثلَ اللَيلَةِ الماطِرَةْ...
مَراكِبي غارِقَةٌ فيها
كِتاباتي مَنسيَّةٌ فيها‌.

چشمانت همچون شب بارانی‌اند...
کشتی‌هایم در آن غرق و
نوشته‌هایم در آن فراموش می‌شوند.
__نزار قبانی

باب دیلن و جون بایز، دهه ۶۰ میلادی.

Christmas has come to our house

برای نگین

ترجمهٔ خودمه

Praise Rokh for she is a miracle born on this day

تولد یکی از افراد مهم زندگیم شد :)

برای واقعی

جدی رسی>>>>>>

هر چی قشنگی و صفت خوبه انگار تو این بشر جمع شده🥺