All of a sudden the evening sun shone through the little window and lit up the glass bowl. Then I saw the fish wasn’t just orange, it was red, yellow, and green. Both the glass and the water in the bowl were tinted by the fish now, all the colours from a paintbox at once. The more I stared at the fish, the glass, and the water, the more I forgot where I was. For a few seconds I thought I was the fish swimming around inside the bowl and the fish was outside gazing at me.

📚 The Solitaire Mystery
✍ Jostein Gaarder

ترکیب روانکاوی لکانی و «عادت واره» بوردیو عجب چیز نابیه

«وظیفهٔ زیبا بودنِ فیونا وارونه می‌شود، اما وظیفهٔ الاغ به معنای واقعی کلمه خر بودن است و این عجیب نیست. الاغ که شخصیتی سنتی در قصه‌های عامیانه است، به عنوان ابلهی به‌کار می‌رود که بلاهت بقیهٔ شخصیت‌ها را نیز افشا می‌کند. "حیوانی که بسیار با خرسندی و بلاهت در پیوند باشد الاغ است، اما خرها به گونه‌ای متناقض دیوهایی نیز هستند که در قصه‌های پریان و عامیانه وقف نیروهای غیب‌گویی و خردورزی می‌شوند" (وارنر، ۱۳۶)¹. این سنتِ غنی به آثار شکسپیر و شخصیت زن قدرت‌مندی به نام تیتانیا در 'رویای شب نیمهٔ تابستانِ' او باز می‌گردد -درست مثل آن‌جا که ماده اژدهای ترسناک به الاغ اظهار عشق می‌کند-. پیش از آن، در 'الاغ طلایی' آپولیوس -که نام دیگرش دگردیسی است و مطابق تقویم کلیسای انگلستان در قرن دوم [میلادی] نوشته شده است- مردی تبدیل به الاغ می‌شود که قصهٔ 'خدای عشق و الاههٔ پاک‌دامنی' از دل آن بیرون می‌آید (وارنر، ۱۴۵).
الاغ منبع -و ریشهٔ- بسیاری از لطیفه‌هاست، اما بیانگر شعوری عوامانه -بیش‌تر روان‌شناسی عامه‌پسند- نیز هست که زیرمتن فیلم را منعکس می‌کند. شاید شرک غول مادرزاد باشد، اما واقعاً هیولا نیست. او بیش‌تر شبیه مردان حاضر در طنزهای تلویزیونی است، تدی خرسیِ ابله و گاه نخراشیده‌ای است که باید مقداری وزن کم کند -سریال‌های 'در ماه عسل'، 'شاه ملکه‌ها'، 'رُزان' و مانند آن.- آداب موقری ندارد، غذاهای چندش‌آور می‌خورد، آروغ می‌زند، خود را می‌خاراند و به‌نظر می‌رسد به بهداشت عاطفی و شخصی بی‌توجه است. او رمانتیک نیست اما ذاتاً مرد خوبی است. نقش الاغ این است که از همهٔ این لایه‌های مردانه -غول بودن- عبور کند تا شرک را در معاشرت به‌تر با دیگران، از جمله با زنان، یاری دهد.»

1: marina warner, from the beast to the blonde, 1994.

- "سینمای فانتزی"، نوشتهٔ کاترین. اِی فوکس، ترجمهٔ علی‌ظفر قهرمانی‌نژاد، صفحهٔ ۲۰۶.
@erjahat

نقد و بررسیِ شرِک.

می‌دونستید یه سریال قدیمی فرزندان تلماسه هست که جیمز مک اووی توش بازی کرده؟

ارزش این تصویر>کل چیزی که آمازون به عنوان ارباب حلقه ها ساخته و خواهد ساخت

چنین اوضاع و احوالی را کسی بهتر از آن مرد فرانسوی توصیف نکرده است که با شنیدن این که میخواهند به سگها نیز مالیات ببندند با شگفتی بانگ برآورد که: ای سگهای بیچاره! میخواهند با شما مثل آدمها رفتار کنند.

- کارل مارکس

اره احتمالش زیاده که فردا پاشیم ببینیم نه باز دلقک شدیم و الدورم بلدورم بوده
چون این کاریه که ما می‌کنیم نه؟ هر روز بیدار می‌شیم یه خبر میاد که سکته‌مون میده یا امیدوارمون می‌کنه یا باعث می‌شه توی دستشویی بالا بیاریم، بعد می‌بینیم هیچ چیز به اون شدتی که وعده داده شده بود اتفاق نیفتاد
همه چیز به شکل مبتذل و زشت و بیهوده‌ای اتفاق افتاد
ولی تهش بیدار شدیم و از دیروزش آزادی کمتری داشتیم و از دیروزش آدم‌های کمتری زنده بودن و از دیروزش فقیرتر بودیم

قضیه ما ایرانی ها این بیته:

آن یکی خر داشت و پالانش نبود
یافت پالان گرگ خر را در ربود

برادران من اگر گریه کنم برای خاک گریه نمیکنم، برای خودم گریه میکنم و بخت سیاهم.

تمایل برخی افراد برای ربط دادن هر چیزی به خود، تنها نشانه ای از یک مرض گستردهٔ اجتماعیه که از خصایصش فردگرایی و نارسیسیسمه. به هنگام رخداد یک فلاکت، چه از نوع طبیعی باشه و چه از نوع اجتماعی یا فاجعهٔ انسانی، تمرکز تنها باید بر قربانیان و مسائل سیستماتیکی باشه که دخیل در بروز چنین فجایعی هستن. با این حال، در عصر حاضر، تمایلی برای استفاده از چنین فجایعی برای منافع شخصی، جلب توجه یا تأیید وجود داره.
این پدیده خودش رو به اشکال مختلفی نشون میده. بعضی از افراد تمایل دارند تا خودشون رو به زور وارد روایت فاجعه یا تراژدی کنن و خودشون رو به عنوان قهرمان یا قربانی چنین تراژدی برای تایید گرفتن جا بزنن. گروهی دیگر هم تظاهر همدردی یا خشم به نحوی نمایش انگارانه، از رنج دیگران برای به معرض تماشا گذاشتن فضایل اخلاقی یا تب و تاب ایدئولوژیک خود استفاده می‌کنن.
چنین پاسخ خودمحوری به فجایع نه تنها از تاثیر تجارب و نیازهای کسانی که به طور مستقیم تحت تاثیر فجایع بودن می‌کاهه، بلکه به فرهنگی با محوریت سطحی بودگی و دورویی تداوم می‌بخشه. این امر تنها رنج رو کالا انگاری می‌کنه و اون رو به مضحکه‌ای برای مصرف و استفاده برای منافع شخصی تقلیل میده. به علاوه موجب بی‌اهمیت جلوه دادن تلاش‌های جمعی برای پرداختن به علل ریشه‌ای فاجعه و تشدید تاثیرات این فاجعه می‌شه.
در کل انگیزه ربط دادن تمامی فجایع به خود از نظرم نوعی کاستی اخلاقیه که ریشه در خودبینی، اپورتونیسم و عدم وجود همدلی حقیقی داره.

آینه چون عیب تو بنمود راست
خود شکن آینه شکستن خطاست
● @Pedaratmeme | پدرت میم ●

They're building shelters for the privileged.
There won't be room for you and me.
So read your pamphlets of precautions.
They'll make you laugh until you see that those
Cruise missiles - We're living near those
Cruise missiles - We're sitting on these
Cruise missiles - They're not five years away

سعید در ۲۷ فروردین ۱۳۶۰ و در شب عروسی‌اش با سکینه قزل‌ایاق به وسیلهٔ پاسداران دستگیر شد. سکینه قزل‌ایاق خواهر ابوالفضل قزل‌ایاق و از اعضای سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران بود. نخست دو پاسدار وارد شدند و خواستند او را به بهانۀ قاچاق ارز یا چیزی شبیه به آن دستگیر کنند. سعید همراهشان نرفت. پاسداران رفتند و با شمار بیشتری برگشتند و این بار پذیرفتند تا پایان مراسم مزاحمت نکنند اما بعد او را ببرند، چند سؤال بپرسند و دو ساعت بعد خودشان بازگردانند. اما سرانجام مراسم با شلیک هوایی پایان یافت؛ سعید را بردند و پس از ۶۶ روز شکنجه در سحرگاه اول تیر ۱۳۶۰ به جوخهٔ اعدام سپرده و تیرباران شد.
از او خواستند بیاید در نمایش و مصاحبه تلویزیونی ندامت کند تا اعدام نشود اما او نپذیرفت و جانش را در راه آرمانش داد.