I don’t think I’ll ever be able to write a suicide note. I could, when I was younger, but now, I think if I start, I’ll have the urge to write a book, maybe two or three…and then I won’t be able to kill myself if that were to be my intention.

Let It End

“What set you off, Clarice? You started what time?”
“Early. Still dark.”
“Then something woke you. What woke you up? Did you dream? What
was it?”
“I woke up and heard the lambs screaming. I woke up in the dark and the
lambs were screaming.”
“They were slaughtering the spring lambs?”
“Yes.”
“What did you do?”
“I couldn’t do anything for them. I was just a—”
“What did you do with the horse?”
“I got dressed without turning on the light and went outside. She was
scared. All the horses in the pen were scared and milling around. I blew in her
nose and she knew it was me. Finally she’d put her nose in my hand. The
lights were on in the barn and in the shed by the sheep pen. Bare bulbs, big
shadows. The refrigerator truck had come and it was idling, roaring. I led her
away.”
“Did you saddle her?”
“No. I didn’t take their saddle. Just a rope hackamore was all.”
“As you went off in the dark, could you hear the lambs back where the lights were?”
“Not long. There weren’t but twelve.”
“You still wake up sometimes, don’t you? Wake up in the iron dark with
the lambs screaming?”
“Sometimes.”
“Do you think if you caught Buffalo Bill yourself and if you made
Catherine all right, you could make the lambs stop screaming, do you think
they’d be all right too and you wouldn’t wake up again in the dark and hear
the lambs screaming? Clarice?”
“Yes. I don’t know. Maybe.”
“Thank you, Clarice.” Dr. Lecter seemed oddly at peace.


📚 Silence of the lambs
✍ Thomas harris

Loris Tjeknavorian
"Othello" Ballet . Scene 8
London Symphony Orchestra
Conductor: L. Tjeknavorian
لوریس چکناوریان
باله "اتللو" . صحنه ۸
ارکستر سمفونیک لندن
به رهبری لوریس چکناوریان

یادش بخیر. چند سال پیش یه آهنگو واسه پیانو تنظیم کرده بودم. تنظیمم حاصلش شد این

.

رنگ انار(۱۹۶۹)

از سلطان چند وقتی چیزی نذاشته بودم

در کنار آن ها بودم و با این حال، تنها ...

📚 طاعون
✍ آلبر کامو

Them: Can I have your undivided attention please?

Me, an autistic person: you can't handle my undivided attention 💀

Zbigniew Preisner- to know

و طغیان‌هایشان بدل به سازشکاری شد
جیغ‌ودادهایی به نفع ساد-گی دوبور
سوالی که ذهن گرامشی به آن معطوف بود، چرا فلاکت اقتصادی و سلطه‌ی طبقاتی، به نتیجه‌ی رهایی‌بخش نمی‌انجامد؟ سوالی از وضعیت موجود جامعه‌اش، وضعیتی رخوتناک و توده‌هایی منجمد، توده‌هایی که هر از چندگاهی از این جمود جامعه‌شناسانه‌ی خود می‌نالند ولی همچنان عقیم و ناتوان‌اند. توده‌های رانده شده از آن بهشت موعود لیبرالی و ناامید از فرمول‌های رهایی‌بخش مارکسیستی. در اینجا بود که گرامشی علت این کرختی اجتماعی و در جازدگی را برخلاف مارکسیست‌ها، نه در زیربنای و علت‌های مادی و اقتصادی بلکه در روبنا و فرهنگ جامعه‌اش می‌دانست. در این سطح دیگر خبری از سلطه، حرف زور و چپاول نیست. ما با گونه‌ای اقناء کردن و راضی شدن سروکار داریم. چیزی که گرامشی آن را هژمونی می‌نامید. فرهنگ عامه که داعی عامی بودن و مردمی بودن دارد اکنون تبدیل به ضدمردمی‌ترین چیزها گشته است. همان پنبه‌بران که سر توده‌ها را می‌برد. همان کلاه پهلوی که اینبار توده‌ها با رضایت قلبی‌شان بر سر خواهند گذاشت. توده‌ها هرچند در سطح مادی و اقتصادی، ناراضی و نالان‌اند ولی همچنان در معنوی‌ترین نمودها و بازنمودهای خود، راضی‌اند و همین امر ایشان را ناتوان و جامد کرده است. و اینگونه است که هم می‌توان نالید و هم درجا زد. و همچنان راضی و خوشحال به نظر رسید. سرچشمه‌ی این نخوت و نشئه‌گی را باید در معنوی‌ترین و انتزاعی‌ترین پدیده‌های جامعه، هنر و فرهنگ عامه کشف کرد. اکنون این فرهنگ است که افیونی است بر این دردهای اقتصادی و مادی
نویسنده: میثم شایسته‌فر