Loris Tjeknavorian
"Othello" Ballet . Scene 8
London Symphony Orchestra
Conductor: L. Tjeknavorian
لوریس چکناوریان
باله "اتللو" . صحنه ۸
ارکستر سمفونیک لندن
به رهبری لوریس چکناوریان

یادش بخیر. چند سال پیش یه آهنگو واسه پیانو تنظیم کرده بودم. تنظیمم حاصلش شد این

.

رنگ انار(۱۹۶۹)

از سلطان چند وقتی چیزی نذاشته بودم

در کنار آن ها بودم و با این حال، تنها ...

📚 طاعون
✍ آلبر کامو

Them: Can I have your undivided attention please?

Me, an autistic person: you can't handle my undivided attention 💀

Zbigniew Preisner- to know

و طغیان‌هایشان بدل به سازشکاری شد
جیغ‌ودادهایی به نفع ساد-گی دوبور
سوالی که ذهن گرامشی به آن معطوف بود، چرا فلاکت اقتصادی و سلطه‌ی طبقاتی، به نتیجه‌ی رهایی‌بخش نمی‌انجامد؟ سوالی از وضعیت موجود جامعه‌اش، وضعیتی رخوتناک و توده‌هایی منجمد، توده‌هایی که هر از چندگاهی از این جمود جامعه‌شناسانه‌ی خود می‌نالند ولی همچنان عقیم و ناتوان‌اند. توده‌های رانده شده از آن بهشت موعود لیبرالی و ناامید از فرمول‌های رهایی‌بخش مارکسیستی. در اینجا بود که گرامشی علت این کرختی اجتماعی و در جازدگی را برخلاف مارکسیست‌ها، نه در زیربنای و علت‌های مادی و اقتصادی بلکه در روبنا و فرهنگ جامعه‌اش می‌دانست. در این سطح دیگر خبری از سلطه، حرف زور و چپاول نیست. ما با گونه‌ای اقناء کردن و راضی شدن سروکار داریم. چیزی که گرامشی آن را هژمونی می‌نامید. فرهنگ عامه که داعی عامی بودن و مردمی بودن دارد اکنون تبدیل به ضدمردمی‌ترین چیزها گشته است. همان پنبه‌بران که سر توده‌ها را می‌برد. همان کلاه پهلوی که اینبار توده‌ها با رضایت قلبی‌شان بر سر خواهند گذاشت. توده‌ها هرچند در سطح مادی و اقتصادی، ناراضی و نالان‌اند ولی همچنان در معنوی‌ترین نمودها و بازنمودهای خود، راضی‌اند و همین امر ایشان را ناتوان و جامد کرده است. و اینگونه است که هم می‌توان نالید و هم درجا زد. و همچنان راضی و خوشحال به نظر رسید. سرچشمه‌ی این نخوت و نشئه‌گی را باید در معنوی‌ترین و انتزاعی‌ترین پدیده‌های جامعه، هنر و فرهنگ عامه کشف کرد. اکنون این فرهنگ است که افیونی است بر این دردهای اقتصادی و مادی
نویسنده: میثم شایسته‌فر

برای آرمیتا...

Is this perhaps mine..?

از @dotGarden برداشتم

The pills are not working