چیزی رو مسخره نکنید. به سرتون میاد. دارم مکتب فرانکفورتی میشم😭

تو با ماندنت رفتی، با مرگ زندگی کردی، با سکوتت شعر گفتی، با پوشیدن زمستانم گرم شدی، در لبخندت گریستی، تاریکی‌ات شمع بود، وجودت ستاره‌ای دور، در دروغ‌هایت صادق بودی، در نبودت، بودی، همیشه، همه‌جا. و من منکوب و دلتنگ در حضورت، مغمومانه آرام، امیدوارانه آشفته، شکوفنده پژمرده. بی‌‌پایان به دنبال درک این هرج و مرج متضاد میان امواج صحرای گم‌گشتگی، همان‌جا که روح زنده و میرایت مرا در اسارت رهایی یافت و جاودانگی غروب، طلوع خواند.

جالب ترین قبر، قبر والتر بنیامینه

آخرین دهلیز برای نویسندۀ «دهلیزهای رستگاری»

آخرین دهلیز رستگاری، جایی بود که بنیامین برای نیفتادن دست گشتاپو دست به خودکشی زد

آینه - آندری تارکوفسکی

Me when oral and maxillofacial surgery exam:

#ام_كلثوم



Channel: @heleichi_saeed

جمال عبدالناصر هر شب بلا استثنا به صدای زیبای ام کلثوم گوش می‌داد. صدای این انسان گویا تسکینی بود برای هر دردش، و حتی درد اتحادیه عرب.

امروز برای اولین بار با مفهوم جالبی مواجه شدم. «پناهنده داخلی». همون مفهوم پناهنده و همون قوانین رو داره اما بدون خروج از مرز. فهمیدم نصف اعضای خانواده م پناهنده داخلی هستن از زمان جنگ اول قره باغ و بالاجبار باید برگردن همونجا سال ۲۰۲۵

در اتاق بازداشت خواهم گفت،⁣
در حمام،⁣
در اصطبل،⁣
زیر شکنجه،⁣
در اسارت... در سنگ‌دلی غل و زنجیرها:⁣
هزار هزار گنجشک⁣
بر شاخه‌های قلبم⁣
می‌آفرینند ملودی مبارزه را...

‌
‌
برشی از شعر #محمود_درویش
ترجمه: #سعید_هلیچی
___

امروز یه مریض اومده بود واسه عصب کشی. از قضا بیش از حد حساس بود به درد و این شخص از درد لذت می‌برد. چنان صداهایی درمیاورد که من از شدت خنده نتونستم کار کنم

Embarrassing

Hear how I bled
That it was a difficult birth, there can be no doubt. I was born in sheer, terrified agony. But surely this was not the protean man you'd envisioned. This was not a golden triumph over mortality, the lyrical Adonais of which Shelley wrote. This was abomination. And so you fled. The first human action that I experienced was rejection. So do not Wonder at my loathing of your species. I waited. But you did not return. Has there ever been a creature so alone? So utterly helpless? Was every newborn creature abandoned the moment they were born? Was this what life was?

As I reflect on my life's journey, the more I exert myself, the more I come to understand just how infinitely malleable I truly am. It's a peculiar sensation, isn't it? That moment when you begin to question if you've unwittingly crossed the threshold into becoming the antagonist of your own story. It's a disconcerting quandary that haunts my every thought, leaving me with more questions than answers. Am I now walking down the path of the villain, unaware of the transformation happening within me? I grapple with these doubts, not knowing where to find solace.

One thing has become painfully clear amidst the turbulent maelstrom of these inner conflicts: I'm slowly slipping away from my own grasp. The person I once was, the one who cherished dreams, aspirations, and the warmth of human connection, is fading like a distant memory. It's as though I've become a spectator in the theater of my own existence, watching life unfold before me with apathy.

"expandable" was the word I was looking for. That single word that carries the weight of a thousand heartbreaks, a word that cuts deep into the core of my being. I've come to feel as though I was always destined to be a mere afterthought something easily discarded. I yield to this suffocating solitude with a heavy heart