کیرم تو جمهوری اسلامیتون

تاریکه همه‌ش آسمون محل
به روت نیار اگه جنازه دیدی رو زمین
خالیه قفس، خاکه روی محل
رو شیشه‌ی ماشینا می‌شه نقاشی کشید

غریبگی نکن
نکن غریبگی پسرم!
این‌جا خاورمیانه است
و هر کجای خاک را بکَنی
دوستی، عزیزی، برادری
بیرون می‌زند

هم اون روزها، هم الآن، می‌مونی که مملکت روی چی بند بود، شاید فقط می‌شد گفت روی آینده. مردم هنوز حاضر نبودن از آینده دست بکشن. همیشه عین یه خدا می‌پرستیدنش و نمی‌‌تونستن نادیده بگیرنش.
شاید هم قضیه به همین سادگیه. چون از هر زاویه که بهش نگاه می‌کنم نمی‌فهمم روی چی بند بود.