شاید زندگی من به قبل و بعد تو تقسیم شده باشه، ولی زندگی تو بعد از من، به "قبلِ من" بودن ادامه داد.

دلم برای تهران تنگ شده

برای راسته‌ی تجریش تا باغ فردوس

برای موزه‌سینما و گربه‌هاش

برای الناز و خودم، که می‌شنویم ترکیبمون قشنگه.
برای آوَش و خودم، که با نوازنده‌های کنار خیابون دیوونه میشیم.
برای قیصر‌امین‌پور:) و خودم، که از هر چیز زشت و زیبایی عکس میگیریم.
برای مونالیزا و خودم‌، که لبخند میزنیم و راجع به اینکه "تهران یه جهان دیگه‌ست" حرف میزنیم.
برای تو و خودم،‌که سکوت میکنیم و تماشا.
برای تو برای تو برای تو
دلم تنگ شده.

به صرفِ رقیق شدن

قلم و کاغذ نبود، ولی موبایلم بود، و انگشتام.

مرسی دوات :))

درخت رو با برف تزئین کرد.

انقدر جدیدا به درخت‌ها توجه می‌کنم که می‌خوام بگم:
سلام من لوراکس هستم، وکیلِ آغاج‌ها.

محمد
محمد

قشر خاکستری، فقط خدا.

مونالیزا به پای بچه میگه "انگور"
انگشتاشم حبه‌هاشِ.

می‌ری توییتر انگار هفته‌ی بعد انقلابه!
میای تو خیابون می‌بینی کسی اعتصاب نکرده و همه دارن می‌رن و میان انگار که هیچ خبری نیست.
دائما بین امیدواری و ناامیدی پاس‌کاری می‌شی.