برای الناز و خودم، که می‌شنویم ترکیبمون قشنگه.
برای آوَش و خودم، که با نوازنده‌های کنار خیابون دیوونه میشیم.
برای قیصر‌امین‌پور:) و خودم، که از هر چیز زشت و زیبایی عکس میگیریم.
برای مونالیزا و خودم‌، که لبخند میزنیم و راجع به اینکه "تهران یه جهان دیگه‌ست" حرف میزنیم.
برای تو و خودم،‌که سکوت میکنیم و تماشا.
برای تو برای تو برای تو
دلم تنگ شده.

به صرفِ رقیق شدن

قلم و کاغذ نبود، ولی موبایلم بود، و انگشتام.

مرسی دوات :))

درخت رو با برف تزئین کرد.

انقدر جدیدا به درخت‌ها توجه می‌کنم که می‌خوام بگم:
سلام من لوراکس هستم، وکیلِ آغاج‌ها.

محمد
محمد

قشر خاکستری، فقط خدا.

مونالیزا به پای بچه میگه "انگور"
انگشتاشم حبه‌هاشِ.

می‌ری توییتر انگار هفته‌ی بعد انقلابه!
میای تو خیابون می‌بینی کسی اعتصاب نکرده و همه دارن می‌رن و میان انگار که هیچ خبری نیست.
دائما بین امیدواری و ناامیدی پاس‌کاری می‌شی.

توی شهرمون یه کوچه بود، نه شهرداری براش چراغ گذاشته بود، نه توی خونه‌هاش آدمای زیادی زندگی می‌کردن... اینجوری شد که نوری به اون کوچه نمی‌تابید و من اسمشو گذاشته بودم "تاریک‌ترین کوچه‌ی تاریکِ دنیا"
خلاصه که ای نورِ دورِ من!
این روزها تاریکم، تاریک تر از تاریک‌ترین کوچه‌ی تاریک دنیا.

واقعیت اینه که ذات زندگی رنجه. اون‌جاییش قشنگه که همه‌ی ما از این واقعیت خبر داریم.
و همراه می‌شیم، تا آسون‌تر بگذره.

همیشه خودتی و خودت ولی یه وقتایی بد می‌خوره توی صورتت که مَرد، خودتی و خودت.

میخوام از همین تریبون خطاب به امتحان فردا بگم:
داری بابا میشی عزیزم!