we tried to extract papers using a specific search term on ScienceDirect our query had nearly 15 Boolean operators, but ScienceDirect hit us with a NOPE (turns out there's an 8 Boolean limit)... fine, we thought, we’ll split the search into smaller chunks and scrape the results... But then ScienceDirect hit us with another NOPE, flagging us as bots... and of course, we weren’t giving up that easily…

We tried everything to prove we were human... but Cloudflare wasn’t buying it... Gecko driver? too obvious... Changed user agent? no luck... Tweaked about:config flags? still detected... Undetected_chromedriver? Nope... Playwright? also nope... at this point, we said, Alright, we’ll use your damn API then… only to find out it caps at 1000 papers.‌.. I was like, for real? %S#%au!!!

And paying for commercial API access just to run a few searches? yeah, but no thanks... so, we decided to inspect the site’s traffic and see how ScienceDirect interacts with its own API... and guess what? Search results are fetched from sciencedirect.com/api as JSON from the backend... But, of course, these requests require an access key, which is dynamically generated only when you log in and perform a search manually... The system links it to your session via cookies, making sure people like us can’t automate the process...

so, the workaround? just manually search the site, grab the access key, and then freely view and save the data... at this point we just scraped that repository for scraping :>

meaning erodes like flesh from bone, swallowed by the void, ensnared in the iron lattice of silence. resistance trembles, brittle as bone. pain seeps like poison, tainting the soul. darkness does not merely fall. it is dispensed, deliberate, suffocating. resilience is a myth, a hollow echo in the abyss. my thoughts are butchered, left to rot like carcasses upon the altar of nothingness, decaying into something foul, worthless, wasted, like excrement returned to the earth, feeding only the void that birthed them.

>> mehr

⁺₊✧ This is a work of art ✧₊⁺

Well...Running JavaScript: 1,000 × 1,000 random matrix... Linear optimization (density: 0.5) complete! (ᵕ—ᴗ—)

Hextech vibes from Arcane :>

زندگی، شبیه راه رفتن در بیابانی‌ست که نه صدای گام‌هایت را می‌شنوی، نه رد پایت می‌ماند. فقط می‌روی... و نمی‌دانی به کجا. انسان‌ها می‌آیند، می‌خندند، و می‌روند. اما آن‌چه پشت سر می‌گذارند، نه خاطره است، نه امید؛ فقط خلأیی‌ست که تو را بیشتر در خودت فرو می‌برد. ما با امید زاده می‌شویم و با یک حقیقت می‌میریم؛ هیچ‌کس نمی‌تواند بارِ بودن را به‌جای ما بکشد. حتی آن‌هایی که قول داده بودند کنارمان بمانند، روزی می‌روند. چرا که هرکس، تنها از رحِمِ نیستی آمده، و تنها به آغوشِ نیستی بازمی‌گردد. این نه تراژدی‌ست، نه تسلی؛ حقیقتی‌ست برهنه، مانند شن‌های بیابان که با هر نسیم، نقشِ بودنِ ما را از سطح زمین پاک می‌کنند. و شاید فلسفه‌ی واقعی زندگی، همین پذیرشِ تدریجیِ تنهایی‌ست. نه مبارزه با آن، نه فرار از آن. فقط نگاه کردن در چشمانش و گفتن: "بیا بنشین... من دیگر از تاریکی نمی‌ترسم."

- مهر

The Man Who Sold the World— this song has always felt like walking on a thin line between life and death… it just hits different.

خود، در انتظار خویشتن است؛ خویشتنی که خروشیده از خلوت خویش، به خوی او بازگردد. خرامان و خمیده، در خلأیی خفقان‌آلود، خود را در خویش فرو می‌برد. خستگی و خفگی، همچون خنجری ناف‌گون، بر گلویش حلقه بسته‌اند. خلأیی خیره‌کننده، خروش هر صدا را خاموش کرده، تا گوش‌ها در خموشی محض، خاکستر شوند. خمود تاریک رخ او، خبر از خوابی بی‌خبر می‌دهد؛ خوابی که خویشتن را در خود می‌بلعد. خطیرترین خزان، در خونابه‌ی خاطره‌ها می‌خزد و خنجر خویش را در قلب خاموشی فرو می‌برد. خود، خسته اما خروشنده، در خویش می‌جوشد تا شاید در خلعتی نو، از خاکستر خویش برخیزد.

- مهر