#کتاب
#کشتی_پهلوگرفته
#مهدی_شجاعی

کتاب کشتی پهلوگرفته
نویسنده: مهدی شجاعی

یه دوستی داشتم (و احتمالا دارم هنوز:)‌) که میگفت هر کتابی رو باید توی زمان و حال و هوای خودش بخونی...کتاب‌های عاشقانه رو وقتی عاشق میشی، کتاب‌های مثل کوری رو تو کرونا، کتاب‌های سیاسی و اجتماعی رو توی به هم ریختگی‌های سیاسی و اجتماعی و... این روزا‌ هم که ایام فاطمیه بود و زمان،‌ زمان خوندن کتاب‌هایی با این مضمون:)

این کتاب روایتی ادبی تاریخی از مصائب حضرت زهرا سلام الله علیها رو داره که در ۱۴ بخش که هرکدام از زبان یک فرد متفاوت و یک روایت متفاوت هست بیان می‌شه. یکی از باگ‌های اساسی که اکثرمون داریم، عدم شناخت هست... عدم شناخت حسین و کربلا و عاشورا... عدم شناخت حضرت فاطمه و مرگ پیامبر و تاریخ بعد از پیامبر... عدم شناخت علی و فرزندان علی و بلا‌های علی... نمیدونیم و نمیخوایم بدونیم ولی حرف میزنیم و ادعا می‌کنیم و سینه میزنیم و اشک میریزیم...به شناخت، معرفت‌ هم میگن...اره خلاصه خیلیامون به معنای واقعی کلمه بی معرفت هستیم (اول از همه هم خودم):)

بخوام خیلی خلاصه بگم این کتاب میتونه شروع خوبی برای بدست اوردن معرفت و شناخت درباره این خانواده به خصوص در زمان بعد از رحلت پیامبر تا شهادت حضرت زهرا سلام الله علیها باشه. البته مقدار ادبی بودن کتاب خیلی بیشتر از تاریخ و روایتش به چشم میاد ولی برای امثال من که سختشونه یهویی برن کتاب‌های صرفا تاریخی یا صرفا روایت بخونن، به نظرم شروع خوبیه.

تا حرف از معرفت شد، چند تا کتاب‌ دیگه در این راستا که قبلا خوندم رو صرفا اسم ببرم،‌ اگه دوباره خوندم مفصل‌تر مینویسم:
فاطمه، فاطمه است (علی شریعتی)
جاذبه و دافعه حضرت علی (شهید مطهری)
خداوند علم و شمشیر (رودولف ژایگر آلمانی)
لهوف (سید بن طاووس)
فتح خون (مرتضی آوینی)
و ... (شما نیز معرفی کنین...)

اینم یک بند از کشتی پهلوگرفته ...:(((

روزگار غریبی است دخترم! دنیا از آن غریب تر! این چه دنیایی است که دختر رسول خدا را در خویش تاب نمی آورد؟ این چه روزگاری است که «راز آفرینش زن» را در خود تحمل نمی کند؟ این چه عالمی است که دردانه ی خدا را از خویش می راند؟ روزگار غریبی است دخترم. دنیا از آن غریب تر. آنجا جای تو نیست، دنیا هرگز جای تو نبوده است. بیا دخترم، بیا، تو از آغاز هم دنیایی نبودی. تو از بهشت آمده بودی، تو از بهشت آمده بودی …

#کتاب
#ارمیا
#رضا_امیرخانی


نام کتاب: ارمیا
نویسنده: رضا امیرخانی

هرچقدر هم از نویسنده‌های خارجی کتاب و رمان و شعر بخونیم، بازم ایرانی‌ها یه چیز دیگن:))
لذت خاصی داره وقتی کتابی رو که میخونی، میدونی که کلمه‌ به کلمش رو دقیقا خود نویسنده انتخاب کرده تا چیزی رو که میخواد بهت بفهمونه. این رو زمانی فهمیدم که کتاب "من‌او" رو از جناب امیرخانی خوندم و اگه یکم اهل خوندن باشین قطعا قبول دارین که قلمی که بتونه خواننده رو متقاعد کنه ۶۰۰ صفحه کتاب بخونه، قلم معمولی‌ای نیست:)
کتاب ارمیا حکایت دو تا دوسته... دو تا برادر... ارمیا و مصطفی... دو تا جسم دارای یک روح... و داستان جدایی این دو رفیق و بلایی که سرشون میاد... کتاب اواخر جنگ رو داره به تصویر میکشه و حال‌وهوای اخرای جنگ و تموم شدنش.
مثل همیشه با قلم جناب امیرخانی حال کردم... واقعا توانایی خاصی در بازی با کلمه‌ها و جمله‌ها دارن و وقتی که رمان رو میخونی، واقعا با گوشت و پوست درک میکنی که چرا اینگونه کلمات پشت‌سر هم اومدن و معنا خلق کردن... ارمیا اولین کتاب این نویسنده خلبان بوده که خب به نظرم در حد "من‌او" نبود ولی برای شروع عالی بوده:)

راستی آدم بدبخت است‌ ها. واقعا «خُلِقَ الْإِنْسَانُ ضَعِيفًا». از صبح تا حالا بدو دنبال پرنده، آخرش هم هیچ. زورمان به یک پرنده‌ هم نمی‌رسد. آن وقت این همه ادعا؟ هان چه‌ت شده؟ یا يَـٰٓأَيُّهَا ٱلۡإِنسَٰنُ، اره ارمیا با تو ام! آی انسان، بدبخت! «يَـٰٓأَيُّهَا ٱلۡإِنسَٰنُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ ٱلکرِيمِ » برای چه مغرور شدی بدبخت؟ اصلا جلو کی مغرور شدی؟ همانی که «خَلَقَكَ فَسَوَّاكَ فَعَدَلَكَ»

این بند هم برام جالب بود و سوال‌هایی نه چندان جدید ولی اساسی:

... ارمیا از روز‌ها قبل می‌بایست به وظیفه‌اش در مقابل اجتماع فکر می‌کرد. حالا خیلی به‌تر فکر می‌کرد و خود را با مدرک مهندسی تصور می‌کرد. باز هم برایش هیچ کاری متصور نبود. به چه دلیلی ارمیا مجبور بود به کشورش خدمت کند. ارمیا چه وظیفه‌ای نسبت به شماره یازده‌ و امثال او داشت؟ کمال ارمیا چه ارتباطی به پیش‌رفت جامعه داشت؟ حتاا اگر ارمیا می‌توانست جامعه‌اش را آن قدر رشد بدهد تا در شمار پیش‌رفته‌ترین کشور‌های جهان در بیاید، چه کار مهمی انجام داده بود؟ مگر پیش‌رفت آن کشور‌های پیش‌رفته چه تاثیری در کمال و کمالات مردم‌شان گذاشته بود؟ برای ارمیا چه چیزی مهم‌تر بود؟ کمال خودش یا پیش‌رفت جامعه؟ مگر پیش‌رفته شدن یک جامعه چقدر در تعالی فرهنگ مردمش موثر است. مغز ارمیا به قدر یک حشره کوچک شده بود. آن‌قدر که فکرش مثل تار عنکبوت این حشره کوچک را عاجز کرده بودند...

پ ن:
راستی گویا ۵شنبه ۲۲ آذر میان اصفهان... بریم...نریم...؟:))

#آیه
#معراج_19

إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا...

همانا آدمى حريص و كم‌طاقت آفريده شده...

#soft_skill
#مهارت_نرم
#سپاسگزاری

گاهی اینقدر مغرورم که نمیخوام از کسی تشکر و سپاسگزاری کنم...
گاهی اینقدر کارهای بقیه و تلاش‌های بقیه رو در حق خودم نمی‌بینم که اصلا دلیلی برای سپاسگزاری ندارم...
گاهی اینقدر سرم شلوغه که یادم میره سپاسگزاری و قدردانی رو و برام اولویتی پیدا نمیکنه...

و چقدر زیباست عمل سپاسگزاری و قدردانی...
از هرکس... هرکس که ذره‌ای یاد داده بهم... چه کوچک‌تر، چه بزرگتر، چه پیر چه جوان چه بچه، چه دوست چه غریبه...

امیدوارم همیشه بتونم این تلاش، زحمت و کار بقیه رو نسبت به خودم ببینم و اونطور که شایسته هست قدردان و سپاسگزار باشم...

#آیه
#حسی
#فاطر_38

... إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ

... خدا به اسرار و افکار و اندیشه دلها هم کاملا آگاه است.

مادر یعنی «همه چیزهای خوب دنیا»
با صدای: شما❤️
@sedkhareji✔️

#مادر

دوست دارم بنویسم ولی نمی‌تونم...
نمی‌تونم درباره این کلمه بنویسم...
نمی‌تونم درباره مادر بنویسم...
نمی‌تونم بگم کیه، چیه، از چه جنسیه...
نمی‌تونم همانند بیارم براش...
نمی‌تونم معنی کنم فداکاری‌هاش رو...
نمی‌تونم معنی کنم مهرش رو...
نمی‌تونم...نمی‌تونم...نمی‌تونم...

اگه می‌تونین بسم‌الله...
مادر یعنی...؟
https://news.1rj.ru/str/HarfChatBot?start=8ab71120a9d0


فقط می‌تونم بگم خدا حفظشون کنه...:)

‌
مادر
همان پناه امن
همان دست مهر
همان آغوش گرم
همان صدای مهربانی
مادر
همان نگاه نگران
همان تجلی عشق
عشقی از جنس نور
عشقی از جنس خدا
مادر
همان تنی که وطن می‌شود
همان سقفی که خانه می‌شود
همان کلامی که وصف نمی‌شود
همان دامانی که سر نگه دار می‌شود
مادر
آه چه بگویم دیگر
پای سخن لنگ است و دست واژه کوتاه

#platform_team
#paper

https://gustavopinto.org/lost+found/rcose2020.pdf

Platform Teams: An Organizational Structure for Continuous Delivery

یه خلاصه‌ای از این مقاله می‌خواستم بگم...
همونطور که از اسمش مشخصه،‌ مقاله داره روی ویژگی اساسی CD یا تحویل مستمر صحبت میکنه و ساختار‌های تیمی مختلفی رو بررسی می‌کنه که باعث بهتر شدن و پیشرفت توی تحویل مستمر محصول به مشتری می‌شه.

همون‌طور که میدونین Continuous Delivery معنی سادش میشه زود زود محصول برسونیم دست مشتری:) فرایند دلیوری و تحویل فیچر‌ها و فیکس کردن باگ‌ها باید به صورت مستمر و بدون وقفه انجام بشه و هر کامیتی که دولوپر میکنه، در سریع‌ترین زمان ممکن به دست مشتری برسه و بره زیر بار و کل این فرایند هرچی اتوماتیک‌تر، بهتر:)

سه تا معیار برای سنجش CD معرفی می‌کنه:
1. Frequency of deployment:
همون سرعت و فرکانس دیپلوی محصول هست
2.time from commit to production:
زمان بین کامیت دولوپر و رفتن روی پروداکشن
3. mean time to recovery:
میانگین زمانی که یه مشکلی اصلاح میشه

۴ تا ساختار تیم هم معرفی شده توش بدین صورت:

1. Siloed departments:
تیم‌های دولوپ و زیرساخت کاملا از هم جدا هستن و کار‌های همدیگه رو گردن نمی‌گیرن:) که احتمالا خیلی آشناس برامون:)
2. Classical DevOps:
یه تیم دواپس موجوده که ارتباط خیلی خوب و نزدیکی با دولوپر‌ها داره و کار‌های دیپلوی و زیرساختی محصول رو انجام میده ولی همچنان تیم دواپس هست که در خط مقدم مشکل‌های پرفورمنسی، امنیتی و Non Functional Requarementها هست.

3. Cross-functional:
این ساختار معتقده که "You built it, you run it". به زبانی دیگر خودت کد زدی اگه مردی دیپلوی کن:)) هر عضوی توی تیم باید توانایی کامل انجام تمام کار‌های دولوپ و زیرساخت رو داشته باشه و هیچ تیم جدایی نیازی نیست باشه برای کار‌های زیرساختی:)

4. Platform Team:
و اما ساختار تیم‌ها با تیم پلتفرم که نزدیک ترین ساختار برای بهبود CD معرفی شده. تیم پلتفرم یک تیم زیرساخت هست که خدمات زیرساختی خودکار را ارائه میده که توسعه دهنده‌ها می‌تونن درخواست‌هاشون رو به عنوان سرویس از این تیم درخواست کنند. از طرفی تیم محصول و توسعه‌دهنده به صورت کامل مسئولیت محصول خودش رو باید داشته باشه و تنها درخواست‌هاشون رو می‌تونن به عنوان سرویس‌ از تیم پلتفرم در راستای خودکارسازی‌های فرایند‌ها، دریافت کنند. پس تیم پلتفرم یک تیم ساپورت و پشتیبانی نیست. هرچند باید دیالوگ‌های باز داشته باشه با توسعه‌دهنده‌ها.

نکته‌های عملی که باید در این باره در نظر گرفت:
1. تیم محصول و توسعه، مسئولیت کامل سرویس خودش رو از جمله مسائل NFR رو داره
۲. توسعه‌دهنده‌ها نباید از نگرانی‌های NFR بترسند و باید برند سمتش
۳. تیم محصول باید مجزا از تیم پلتفرم باشه
۴. تیم پلتفرم نباید کار‌ها و تسک‌های اپراتوری انجام بده:)))
۵. تیم محصول و توسعه، وابسته به تیم زیرساخت نیست و باید مستقلا بتونه اول تا اخر کد تا دیپلوی محصول خودش رو بره
۶. با این حال گاهی نیازه که تیم زیرساخت با تیم توسعه با هم کاری رو پیش ببرن
۷. افراد تیم زیرساخت باید مهارت کد زدن رو داشته باشن

با گوش دادن به حرفای این مقاله میشه گلوگاه‌های CD رو به حداقل رسوند و یه محصول با اطمینان بیشتری به همراه مشتری‌های راضی‌تری داشت و به قول مقاله، دیگه توسعه‌دهنده‌ها نمی‌تونن پشت چیزی قایم بشن:)))

“Developers can’t hide behind this anymore. Now they have autonomy for going from zero to production without having to wait for anyone.”

#کتاب
#ازبه
#امیرخانی

کتاب: از... به...
نویسنده: رضا امیرخانی

تصمیم گرفتم بیشتر نویسنده رو معیار قرار بدم تا تنوع رو... چیزی ک میشه توی کتاب های ایشون خیلی واضح یافت، خلاقیتی هست که هر نویسنده‌ای نداره یا هرکسی جرئت انجام چنین خلاقیت‌هایی رو نداره... درواقع تو هرکدوم از کتاباشون (حداقل چیزایی که من خوندم) میشه خیلی راحت ساختار شکنی و هنجارشکنی‌هایی رو دید که به کتاب روح و جان میده طوری که فراموشش نکنی و حتی دلت بخواد دوباره بخونیش... قبلا هم از قلمشان تعریف کرده بودم بسه دیگه...بریم سراغ کتاب...
کتاب ازبه، مجموعه نامه های افراد مختلفی به هم حول یک داستان واحد هست. داستان یک
خلبان.
خلبان جنگ.
خلبان جانباز جنگ.
خلبان جانباز 40 درصد جنگ.
خلبان جانباز 40 درصد جنگ و عاشق.
خلبان جانباز 40 درصد جنگ و عاشق پرواز.

این نوع از روایت و داستان نویسی فقط با نامه رو تا حالا ندیده بودم و جزء اون خلاقیتی که گفتم. کنجکاوی درباره شخصیت های مختلف داستان و اینکه الان کی قراره به کی نامه بنویسه و چی بگه، ادم رو به ادامه دادن کتاب وا میداشت. البته گاهی هم محتوا و از چه کسی...به چه کسی... رو در نامه ها میشد حدس زد و پیشبینی کرد که با این حال چیزی از ارزشاش کم نمیکنه:)).

شروع کتاب مثل همیشه متفاوت بود و جذب کننده. شروع کتاب با نامه‌ای از یه دختربچه، به خلبان، هست.

می نویسم که از شما تشکر نمی کنم. تقصیر شماست که من رفوزه شدم. اگر مامان بودند، می رفتند و دعوا می کردند فرانک مریض بوده و غیبتش موجه بوده است. از عمو سیروس، گواهی دکتر می گرفتند. اما مامان نبودند. بابا هم... ببخشید این جایش خیس شد. پایین می نویسم... مامان و بابای من را خلبان های صدام بمب باران کردند و حالا آن ها نیستند. زن عمو می گویند فرانک! آن ها پیش خدا هستند. اما من فقط می دانم که آن ها نیستند... حالا من پهلوی عمو سیروس زندگی می کنم. حالا فریدون، پسر عمو سیروس که با من هم سن بود، کلاس سوم است و من کلاس دوم. فریدون، پسر عمو سیروس، ارگ دارد. تازه پیانوی من هم داغان شده. ماشین بابا هم توی پارکینگ له شد...

#شعر
#برقعی
#علی

مصرع ناقص من کاش که کامل می شد
شعر در وصف تو از سوی تو نازل می شد

شعر در شأن تو شرمنده به همراهم نیست
واژه در دست من آنگونه که می خواهم نیست

من که حیران تو حیران توام می دانم
نه فقط من که در این دایره سرگردانم

همه ی عالم و آدم به تو می اندیشد
شک ندارم که خدا هم به تو می اندیشد

در زمین هستی و آن سوتر از افلاک تویی
علت خلق زمین ای پدر خاک تویی

کعبه از راز جهان راز خدا آگاه است
راز ایجاز خدا نقطه ی بسم_الله است

کعبه افتاده به پایت سر راهت، سرمست
«پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست»

کعبه وقتی که در آغوش خودش یوسف دید
خود زلیخا شد و خود پیرهن صبر درید

کعبه بر سینه ی خود نام تو ای مرد نوشت
قلم خواجه ی شیراز کم آورد،نوشت:

«ناگهان پرده برانداخته ای یعنی چه
مست از خانه برون تاخته ای یعنی چه»

راز خلقت همه پنهان شده در عین علی ست
کهکشان ها نخی از وصله ی نعلین علی ست

روز و شب از تو قضا از تو قدر می گوید
«ها علیٌ بشرٌ کیفَ بَشر» می گوید

واژه ها روی ابابیل لبت سجیل است
دام بگذار که گنجشک تو جبرائیل است

نه فقط دست زمین از تو تو را می خواهد
سالیانی ست که معراج خدا می خواهد

زیر پای تو به زانوی ادب بنشیند
لحظه ای جای یتیمان عرب بنشیند

وای اگر تیغ دو دم را به کمر می بستی
وای اگر پارچه ی زرد به سر می بستی

در هوا تیغ دو دم نعره ی هو هو می زد
نعره ی حیدریه «أینَ تَفِرّوا؟» می زد

بار دیگر سپر و تیغ و علم را بردار
پا در این دایره بگذار عدم را بردار

بعد از آن روز که در کعبه پدیدار شدی
یازده مرتبه در آینه تکرار شدی

راز خلقت همه پنهان شده در عین علی ست
کهکشان ها نخی از وصله ی نعلین علی ست

روز و شب از تو قضا از تو قدر می گوید
«ها علیٌ بشرٌ کیفَ بَشر» می گوید

#کتاب

#ناقوس‌ها_به_صدا_درمی‌آیند
#ابراهیم_حسن‌بیگی

#خداوند_علم_و_شمشیر
#رودلف_ژایگر_آلمانی

امروز تعطیل بود... چرا...؟ چون تولد یه فردی بود به نام علی...خب کیه مگه؟ بعضیامون نمیشناسیمش... بعضیامون اسمش رو شنیدیم... بعضیامون میدونیم یه سریا به عنوان امام قبولش دارن... و بعضیامون هم به عنوان امام قبولش داریم...
خب به نظرتون میزان شناخت این بعضی‌هایی که گفتم از این فرد چقدر با هم تفاوت داره؟ به نظرم هیچی:) هیچ تفاوتی نداره چون تو هر کدوم از دسته‌ها باشیم قطعا یه بار‌هم تنها کتاب این فرد رو نخوندیم... قطعا یه بار هم کتاب‌هایی که در باره این فرد نوشته‌شده رو نخوندیم... قطعا یه بار هم زندگی و مرگش رو نخوندیم... شاید یه چیزایی شنیده باشیم...ولی نرفتیم دنبالش... بخونیم... بشناسیم... بفهمیم... خب این مورد برای کسایی که نمیشناسن و اعتقادی ندارن یکم طبیعیه ولی برای منی که بسی ادعا دارم نه و چیزی جز سهل انگاری نیست:(

بریم سراغ کتاب... کتاب "ناقوس‌ها به صدا در می‌آیند" داستان آشنا شدن یه راهب مسیحی هست با علی. این راهب، که جزء اون بعضی‌هایی حساب میشه که اعتقاد نداره و می‌دونه یه سریا به عنوان امام قبولش دارن. داستان واقعی نیست ولی توش سعی شده طریقه مواجه شدن راهب مسیحی با علی کاملا منطقی و از صفر شروع و ادامه پیدا کنه. یه کتابی میرسه دستش که بخش‌های پراکنده تاریخ توش نوشته شده و حول اتفاق‌هایی هست که در زمان امام علی رخ داده. کتاب علاوه‌بر اینکه از دید تاریخی به شناخت علی می‌پردازه، از زبان خود علی هم داره به شناخت بیشتر کمک می‌کنه.
با این حال به نظرم خیلی کامل نبود کتابش. یعنی می‌تونست جنبه‌های مختلف زیادی رو بررسی کنه ولی خب فکر میکنم چون باید قالب رمان بودنش رو حفظ می‌کرده، دیگه بیشتر ادامه نداده و خیلی خلاصه گفته خیلی چیز‌هارو.

این کتاب نویسندش ایرانی و خب منطقا شیعه بوده ولی جا داره کتاب "خداوند علم و شمشیر اثر رودلف ژایگر" رو هم بهش اشاره کنم که یه نویسنده ‌آلمانی نوشته و کاملا به جنبه‌های دنیایی زندگی علی پرداخته. کتابش طوریه که کاملا بی‌گانه باشی با دین و اسلام، بازم نوشته‌ها قابل درک و فهم هست چون جنبه‌های انسانی مورد بحثه و بر اساس تاریخ نوشته شده.

خلاصه فکر میکنم این دو تا کتاب برای همه اون بعضی‌هایی که گفتم جالب باشه:)

به علی شناختم من به خدا قسم خدا را...

#زمر_36
#آیه
#حسی

أَلَیْسَ اللَّهُ بِکَافٍ عَبْدَهُ...

آیا خداوند برای بنده‌اش کافی نیست؟...

#زبان_حال

گاهی خوندن بعضی چیزها میتونه خیلی راحت آدم رو فارغ از حالی که توش هست ببره به یه دنیای دیگه... یه زمان دیگه... یه حال دیگه...و جوری دگرگونت کنه و شور و شعف در تو ایجاد کنه که دوست داشته باشی همه رو شریک این حالت کنی و به همه بگی این رو بخون...زمزمه کن...چشمات رو ببند...و زمزمه کن... و چشمات رو ببند...و زمزمه کن...نفس عمیق بکش و زمزمه کن... و زمزمه کن...و زمزمه کن....

یَا عَلامَ الْغُیُوبِ یَا غَفَّارَ الذُّنُوبِ یَا سَتَّارَ الْعُیُوبِ یَا كَاشِفَ الْكُرُوبِ یَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ یَا طَبِیبَ الْقُلُوبِ یَا مُنَوِّرَ الْقُلُوبِ یَا أَنِیسَ الْقُلُوبِ یَا مُفَرِّجَ الْهُمُومِ یَا مُنَفِّسَ الْغُمُومِ...


اى بخوبى داناى بر هر نادیدنى اى بسیار آمرزنده گناهان اى پرده پوش بر عیوب فرازگان اى غمزداى غمها اى گرداننده دلها اى طبیب دلها اى نوربخش دلها اى همدم دلها اى زداینده اندوهها اى غمگشاى غم ها

#شعر
#برقعی
....
خسته از فاصله‌ام با منِ بی‌تاب بگو

با من از گریۀ او در دل سرداب بگو

سامرا!‌ای که بلندای شکوهت عرش است

گرد و خاک قدمش روی کدامین فرش است؟

حرمت ساحل آرام‌ترین امواج است

این گدا سامره‌ای نیست، ولی محتاج است

از زمستان پیاپی به بهارم برسان

بر لبم عرض سلام است به یارم برسان

ما به تکرار دچاریم بگو با یارم

غیر او چاره نداریم، بگو با یارم ...

می‌نویسم که شب تار سحر می‌گردد

یک نفر مانده از این قوم که برمی‌گردد...

#تجربه
#نوشتن
#آموزش

یک مدت نسبتا زیادی حرف فنی و علمی و این چیزا نزدم و هر بار اومدم چیزی بنویسم با خودم گفتم چه کاریه وقتی چیزی رو چت‌جی‌بی‌تی و دیپ‌سیک احتمال زیاد خیلی مفصل‌تر و بیشتر و شاید هم بهتر از من میگن و احتمالا یادگیری خوبی هم می‌تونه انجام بشه باهاشون، رو منم بیام بگم...و حتی اصلا چرا تلاش برای یاد دادن چیزی به بقیه کنم وقتی اگه اراده کنه می‌تونه به راحت‌ترین شکل ممکن یه چیز رو بدونه (منظورم خیلی راحت‌تر از قبل هست)
حقیقتا فکر میکنم با هرچه راحت‌تر شدن دسترسی به اطلاعات و دانش و غیره در دنیا، نباید روش‌های یاد‌ دادن دانش هم توی دانشگاه مثل قبل بمونه (خیلی کلی شد موضوع ولی خوبه) و اگه روش‌های یاد دادن و آموزش تغییری نکنه عقب میمونه و این مورد برای هر نوشته ای هم به نظرم صادقه...دیگه فقط نوشتن ارزش کمی داره چون کلا نوشتن رقیب های سختی پیدا کرده و نوشته به درد بخوری که واقعا چیزی اضافه کنه که llm نتونه، تا حد خوبی سخت شده...
پس از اندکی دعوا و بحث و جدل با این فکر خودم، دیدم خب باید یکم روند کلا نوشتن و یاد‌ دادن فرق کنه و مواردی که به ذهنم اومد اینا بودن...اگه نظری داشتین بسی خرسند میشم بشنوم...

1. بمباران کلیدواژه:) ... کسی که داره چیزی می‌نویسه یا یاد میده باید به اندازه ای تسلط داشته باشه که بتونه مخاطب رو با کلیدواژه ها بمباران کنه و تشنه اینکه بره خودش موضوعات رو یادبگیره... کلا دنیا دنیای یادگیری و یاددهی با کلیدواژس به نظرم:)

2. نگاه جدید به داستان...بتونه زوایایی از مسئله رو برای مخاطب آشکار و مشخص کنه که به این راحتیا به ذهنش راه نمیابید... بالاخره باید یه دانه ای باشه که سرچ بشه و دنبالش بگردی برا یادگیری

3. ترکیب کردن دانش های مختلف و روشن کردن ارتباط های مطالب مختلف...این مورد هم چیزیه که به راحتی به ذهن کسی نمیاد که قیمه ها رو بریزه تو ماستا و مقدار خوبی خلاقیت میطلبه :)

4. توضیح با زبان و بیان و لحن و گفتاری خاص و مخصوص مخاطب در جهت درک خیلی بهتر مخاطب

5. مثال های عملی و تجربی و واقعی... که بسی جذاب میکنه قضیه رو

(شاید اپدیت بشه...)

پ ن: با همین دلایل، روش‌های یادگیری و فهم مطالب و نوشته‌ها هم باید آپدیت بشه که اونم جای فکر داره...