اعصاب مردم این روزا:

کاش خونه خودش جمع می‌شد. ظرفا خودشون شسته می‌شدن. شام چی؟ شام حذف می‌شد. الان احمق یک و دو، سه ماهه بدون آب عوض کردن زیاد، یا غذای آنچنان زندن. ما چرا نتونیم؟

امشب تا خونه تمیز نشه. ظرفا شسته نشه نمی‌خوابم. پس کی قراره به رو خودشون بیارن و یه تکونی به خودشون بدن؟

یجوری همه‌ی آدم‌ها قبلن عاشق شدن که انگار حتی نیمه‌ی گمشدم هم تا الان عاشق آدم اشتباهی شده و من هیچوقت قرار نیست پیداش کنم.

-امروز

مسابقه نقاشی داشتیم. رو هوا گفتم میشه منم رو صورت بچه‌ها نقاشی کنم؟ موافقت شد بچها شدن بوم:)) اونم با کلی ذوق و اشتیاق.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
بقیه عکسای نقاشی دیروزو نذاشتی

حس میکنم دیگه گریزی از خستگی نیست؛ باید باهم زندگی کنیم.

من دیگه نمی‌تونم. من برای حمل این حجم دلتنگی و فاصله زور ندارم. هرچقدر هم آدم قوی باشه از یکجایی دیگه نمیشه:)).

کاش بغل‌هارو می‌شد ذخیره کرد و بعدا هم استفاده کرد.

از ادم های گذرا خوشم نمیاد ولی بدیش اینه که من از همه گذرا ترم.

صبح خود را چگونه اغاز کردید؟

با دیدن یه گوله پشمک که انداختن تو بغلم