من در واقع یک نسخ بغل هستم که گهگداری هم شبیه انسان‌های معمولیه.

تموم تنم درد می‌کنه. تک تک استخونام. چشونه؟ نوازش می‌خوان لابد. می‌خوان که لمس بشن، انگشت‌ها حسشون کنن و دردشون رو تسکین بدن.

بنظر میاد آدم‌ها همونقدر‌ که من چیزی برای گفتن و صحبت ندارم، سکوت دارن که تحویلم بدن.

خونه متروکه بود. جای سوختگی داشت و کلی تار عنکبوت. پیش خودمون می‌گفتیم صاحبش این گربه‌س لابد، که نفرین شده و این شکلی مونده تو خونش:)))

چقدر از من اینجاست؟

کل زندگیم و وسایلم تو یه کوله جا می‌شه.

نیاز دارم برای یکی لوس‌ترین ورژن خودم باشم. یه کسی که وقت جلوش لبامو جمع میکنم بهم نگه از قدم خجالت بکشم. بوسم کنه!

زندگی به قدری سگیه که من دیگه نیستم. نمی‌تونم اصلا.

یه روزی بالاخره جهانگرد می‌شم.

چی میشد الان روی پشت بوم ی رستوران توی لندن نشسته بودیم و پیتزا میخوردیم..؟

بعضی آدم‌هارو دوست دارم قاب کنم بزنم دیوار اتاق. حیفن برای این دنیا.