ولی خودمونیما خوش‌حال بودن خیلی بهمون میاد. حیف که سخت گیر میاد.

از لحاظ روحی نیاز به یه بغل خیلی خیلی طولانی دارم.

یه شب تا تا طلوع آفتاب بغل می‌خوام.

داره حالم از جمله‌ی ‘اگه قراره بعضیا برین، اگه قراره چند نفر برن، منم می‌رم” بهم می‌خوره. قشنگ باعث میشه بخوام عق بزنم. بابا تصمیمتو از‌ رو‌ عقل و خواسته‌ی خودت بگیر نه اینکه چهار نفر دیگه چیکار میکنن.

از درد میگیم و می‌خندیم. می‌خندیم که اشک چکه نکنه، که از چشامون دیده نشه قلبمون چقدر تیکه تیکه شده.

I wanna be your cat.
meow meow.

I need you to hug me.

حس می‌کنم یک موجود شرطی‌ام که مدام با خوراکی گول می‌خورم.

عینکم اینقد شیشه‌ش کثیفه که نزدنش بهتر ار زدنشه.

جدی دانشگاه رفتن چه مسخره بازی‌ای بود که افتادیم توش.

اینقدر حس ناچیز بودن دارم که هیچوقت فراموشم نمی‌شه.

من اون فردای بهتری رو که بابتش آدم‌ها بمیرن، شکنجه شن، کتک بخورن رو نمی‌خوام.

از خودگذشتگی اینجاست که معنا میده

می‌خوام معنا نده. کاش همه باهم منقرض شیم اصلا.

می‌شه بیام تو بغلتون و اشک بریزم؟

شمارو نمی‌دونم ولی من فکر می‌کنم غمِ این دوره تا ابد به روی تنمون سنگینی می‌کنه.

Having a soft heart in this cruel world is courage,not weakness.

تو اون مرحله‌م که حوصله ندارم نفس بکشم. سختمه اصلا.

اما پیشی دیدم اول صبی.

دیگر نیازی به خواندن خبرها ندارم. خلاصه‌شان این است: همه‌مان مرده‌ایم و سرانجام نسلی از ما فراموش خواهد کرد که روزهای پیش از آزادی چقدر سخت گذشت.