دلم برای تموم بغل‌هایی که تجربه کرده‌ام تنگ شده. کاش یک نسخه‌ی کپی شده برای مواقع ضروری تو جیبم داشتم.

الانم از همیشه نسخ‌تره.

از اون عکس‌هاییه که دوست داشتم من ثبت کرده بودم.

نیم ساعتی می‌شه که دارم می‌گم مامان بیا موهام رو کوتاه کنیم. احتمالا من بخشی از دیوار یا یک روح سرگردان هستم وگرنه تا الان باید جوابی می‌گرفتم. حتی شده یک نه!

با من حرف بزن؛ همون موقع ها که ساکتم.

آدم‌ها می‌آیند که یک روزی بروند. بله، بی‌شک آدم‌ها می‌آیند که یک روزی بروند.

یک نفر اینجا هست می‌دونم قبلن هم جای دیگه‌ای اکانتش رو دیده بودم. کاش اشنا شیم باهم.

پلن صبونه برا سحر خیزا خوبه نه ما که نهایتن موقع ناهار می‌رسیم.

نمی‌تونم کتابمو بخونم. این زن‌هایی که روبروم نشستن نه تنها خودشون ساکت نمی‌شن بلکه مدام تو گوشی‌هاشون فیلم نشون می‌دن. عیبی نداره، اره عیبی نداره اما من عصبانی‌ام. صبرم تموم شده و دلم نمی‌خواد اینجا باشم. متاسفم اما کاش خفه شن.

دلم برای پیرمرد‌هایی که تو مترو می‌بینم که دارند می‌دوند میسوزد. سال‌ها از عمرشان رفته اما هنوز دارند می‌دوند. من اگر پیر شوم دیگر عجله نمی‌کنم، حتی حالا که جوان هستم هم عجله نمی‌کنم. عجله برای چه؟ رسیدن به چی؟ کجا؟

کاش هروقت ازم یاد کردی برام یه عکس زیبا یا یک موسیقی زیبا بفرستی.

خستمه.

I don't wanna be sad anymore

قیافه ندارم. اعصاب و حوصله ندارم. پول ندارم. اخلاق؟ اخلاق‌هم ندارم. آنوقت می‌خواهم دیگران دوستم هم بدارند. گویا از مردمان توقع دارم هیچ را دوست بدارند و به آن عشق بورزند.

مثل گربه‌ای بودم که همیشه از درخت اشتباهی بالا می‌رفت.
•ساعت بدون عقربه

توروخدا فردا صبح بهتری باشه. غم زاد و ولد نکرده باشه تا صبح.