نیم ساعتی می‌شه که دارم می‌گم مامان بیا موهام رو کوتاه کنیم. احتمالا من بخشی از دیوار یا یک روح سرگردان هستم وگرنه تا الان باید جوابی می‌گرفتم. حتی شده یک نه!

با من حرف بزن؛ همون موقع ها که ساکتم.

آدم‌ها می‌آیند که یک روزی بروند. بله، بی‌شک آدم‌ها می‌آیند که یک روزی بروند.

یک نفر اینجا هست می‌دونم قبلن هم جای دیگه‌ای اکانتش رو دیده بودم. کاش اشنا شیم باهم.

پلن صبونه برا سحر خیزا خوبه نه ما که نهایتن موقع ناهار می‌رسیم.

نمی‌تونم کتابمو بخونم. این زن‌هایی که روبروم نشستن نه تنها خودشون ساکت نمی‌شن بلکه مدام تو گوشی‌هاشون فیلم نشون می‌دن. عیبی نداره، اره عیبی نداره اما من عصبانی‌ام. صبرم تموم شده و دلم نمی‌خواد اینجا باشم. متاسفم اما کاش خفه شن.

دلم برای پیرمرد‌هایی که تو مترو می‌بینم که دارند می‌دوند میسوزد. سال‌ها از عمرشان رفته اما هنوز دارند می‌دوند. من اگر پیر شوم دیگر عجله نمی‌کنم، حتی حالا که جوان هستم هم عجله نمی‌کنم. عجله برای چه؟ رسیدن به چی؟ کجا؟

کاش هروقت ازم یاد کردی برام یه عکس زیبا یا یک موسیقی زیبا بفرستی.

خستمه.

I don't wanna be sad anymore

قیافه ندارم. اعصاب و حوصله ندارم. پول ندارم. اخلاق؟ اخلاق‌هم ندارم. آنوقت می‌خواهم دیگران دوستم هم بدارند. گویا از مردمان توقع دارم هیچ را دوست بدارند و به آن عشق بورزند.

مثل گربه‌ای بودم که همیشه از درخت اشتباهی بالا می‌رفت.
•ساعت بدون عقربه

توروخدا فردا صبح بهتری باشه. غم زاد و ولد نکرده باشه تا صبح.

برام سوال بود که میشه اموزشگاه اومدنی هم بدون شال بود یا نه. متاسفم ولی جواب خیر بود.

وای اینقد حوصلم ندارم که کاش یه غار داشتم و می‌رفتم مدت‌ها می‌موندم اونجا.

قرارمون سه روز دیگه زنده، سالم و خوشحال. خدانگهدار.

خدای رنگین کموناس ولی تا چشم کار می‌کنه سیاهیه، سیاهی!

وضعیت یه جوریه که حتی اگه وسط روز بارون بیاد، بعدش آفتاب بزنه و آسمون یه رنگین‌کمون قشنگ داشته باشه، همه می‌شینیم یه گوشه و اشک می‌ریزیم.