همه‌چیز که اینجوری نمیمونه،من دوربین میخرم،میایم پیش هم،کافه‌های تهران،عکس‌هایی که خودم ازت میگیرم و نامه‌های واقعی،روی کاغذ‌های زنده.

عجب عزیزم:)) یک عالمه بغل برای تو. نمی‌دونم چطوری تشکر کنم واقعا. خیلی قشنگ و مهربونی.

یکی بیاد بره برای من اعتماد به نفس بخره.

گاها بعضی آدم‌ها به قدری تو زندگیم کمرنگ می‌شن که یادآوریه روزهای بودنشون من رو به شک می‌اندازه. شبیه یک خیال و وهم می‌مونه.

یکی این استیکر گریه رو از من بگیره. پدر خودم و آشناها رو در آوردم.

شب دوباره همانیم؛
آزرده،
غمگین،
تنها و ترسیده از دنیا.
حتی اگر تمام روز، در قوی‌ترین حالات ممکن یک انسان زیسته‌باشیم.

«نرگس صرافیان طوفان‌»

کاش تو اتاقم یه یخچال با کلی غذای خوشمزه داشتم یا حداقل یه کشو پر از خوراکی داشتم.

کاش الان چیزکیک داشتم

چه می‌شود کرد؟ مگر می‌شود دنیا را پاره کرد و از تویش خوشبختی درآورد؟ همین است که هست.

بربن پاساژ کویتی ها برام آل استار بخرین همه رنگاشم دوس دارم. 😔

یه جوری همه سیگار دستشونه که من دیگه دارم نمی‌تونم.

هز یه جوری به ته حسابش رسیده که منم همین‌طور. منم هز.

بچهای کلاسمون پنج دیقه انتراک میگیرن برن سیگار بکشن بیان. حتی به استادم همینو می‌گن و می‌رن.

اما آرش صادقی و پدرش مصداق بارز تنهایی هستن. هر پست مرتبط بهش باعث می‌شه گریه‌ام بگیره.

وای توقع نداشتم اما واقعا اعتراضاته.