شب دوباره همانیم؛
آزرده،
غمگین،
تنها و ترسیده از دنیا.
حتی اگر تمام روز، در قوی‌ترین حالات ممکن یک انسان زیسته‌باشیم.

«نرگس صرافیان طوفان‌»

کاش تو اتاقم یه یخچال با کلی غذای خوشمزه داشتم یا حداقل یه کشو پر از خوراکی داشتم.

کاش الان چیزکیک داشتم

چه می‌شود کرد؟ مگر می‌شود دنیا را پاره کرد و از تویش خوشبختی درآورد؟ همین است که هست.

بربن پاساژ کویتی ها برام آل استار بخرین همه رنگاشم دوس دارم. 😔

یه جوری همه سیگار دستشونه که من دیگه دارم نمی‌تونم.

هز یه جوری به ته حسابش رسیده که منم همین‌طور. منم هز.

بچهای کلاسمون پنج دیقه انتراک میگیرن برن سیگار بکشن بیان. حتی به استادم همینو می‌گن و می‌رن.

اما آرش صادقی و پدرش مصداق بارز تنهایی هستن. هر پست مرتبط بهش باعث می‌شه گریه‌ام بگیره.

وای توقع نداشتم اما واقعا اعتراضاته.

آدم‌هایی هستن که به من محبت می‌کنن. من جوابی برای محبتشان ندارم. محبتشان هدر می‌رود. کاش محبت نکنن.

یه ظرف سالاد ماکارونیه تموم نشو می‌خوام.

یه عالمه پیتزا پپرونی می‌خوام.

اگه هیچوقت نیای تا باهم پیرشیم چی مرتیکه؟

کاش سیگاری بودم الان می‌رفتم بالکن و شروع می‌کردم نخ به نخ سیگار کشیدن.