بچهای کلاسمون پنج دیقه انتراک میگیرن برن سیگار بکشن بیان. حتی به استادم همینو می‌گن و می‌رن.

اما آرش صادقی و پدرش مصداق بارز تنهایی هستن. هر پست مرتبط بهش باعث می‌شه گریه‌ام بگیره.

وای توقع نداشتم اما واقعا اعتراضاته.

آدم‌هایی هستن که به من محبت می‌کنن. من جوابی برای محبتشان ندارم. محبتشان هدر می‌رود. کاش محبت نکنن.

یه ظرف سالاد ماکارونیه تموم نشو می‌خوام.

یه عالمه پیتزا پپرونی می‌خوام.

اگه هیچوقت نیای تا باهم پیرشیم چی مرتیکه؟

کاش سیگاری بودم الان می‌رفتم بالکن و شروع می‌کردم نخ به نخ سیگار کشیدن.

یه چارتا فحشم به زمین و زمان و مملکت می‌داد. بعدشم هوای خنک باعث می‌شد یادم برم زندگی چقدر مزخرفه.

بعدش یهو به خودت هم بیای ببینی یه پاکت و نصفی کشیدی و نابودی. ته قهوتو سر میکشیو محکم لیوانو میزاری رو میز.

من دلم می‌خواد ادبی و متشخص باشم، هم می‌خواد فحش بدم. کاش می‌شد ترکیبی استفاده کرد. یه چیزی تو مایه‌های مادر به خطا.

دیگه نمی‌دونم به چه زبونی یا با چه جمله بندی‌ای بگم “بغل می‌خوام”

تا حالا بوی بغل کسی رو گرفتین؟

وقتی دارم از کنار خونه ها رد میشم دوست دارم به صدایی که ازتوشون میاد گوش بدم؛برای فضولی نه.
فقط از شنیدن اون صداها لذت می برم.
صدای حرف زدنشون،خندیدن،صدای ظرف ها،صدای تلویزیون
صدای زندگی

دلم برای آدم بودنمان می‌سوزد، هرکداممان به نحوی احمقیم.

need.

این‌روزا اینقد آدم گشنه‌ای هستم که تا چشم باز کردم هم تو فکر این بودم که وای چقدر گشنمه.