از تعلق نداشتن خسته شدم و تعلق داشتن رو هم بلد نیستم. برام ترسناکه اصلا. عجیبه.

دلم تنگ شد.

دلم برای روزایی که سرکار می‌رفتم تنگ شده. برای تموم خستگیاش حتی.

هیچ‌کاری نکردن خیلی کیف می‌ده ولی کاش درس بخونم.

We're all fugitives, look at the way we live down here.

من نمی‌فهمم منشا این حجم مقاومت نسبت به درس خوندن از کجاست. چرا اخه.

کاش یه مجسمه‌ی رها شده وسط جنگل بودم.

هم درخت‌ها کنارم بودن و هم خزه‌ها نیمی از وجودم رو به آغوش کشیده بودن.

هرچی بیش‌تر به جمع دوستام نگاه می‌کنم بیش‌تر عمق جمله‌ی ‘ عقل نداریم، راحتیم’ رو درک می‌کنم.

و گل‌های سفید برای پاک کردن سیاهیِ غم.

من🤝 سوتی دادن‌های پی در پی جلو آدمی که نباید.

من🤝 گل و بغل خواستن.

کاش گلا خشک نمی‌شدن. حیفن.

حتی برای اون پیرمرده که ایسگام کرده بود سر اینکه با خودکار آبی بلدم قرمز بنویسم یا نه😭

کاش نقاش بودم و از هرتایم خالی و کوتاهی برای طرح زدن استفاده می‌کردم. یا آدم‌هایی که به چشمم جذاب میومدن رو با خطوط تو دفترم ثبت می‌کردم.

ولیکن تنها یه تنبلم که تا تایم خالی پیدا می‌کنه میاد تلگرام. خبری‌ام نیست ولی چادر زده تو این اپ.

کی فکرش رو می‌کرد زندگی اینقدر کی فکرش رو می‌کرد باشه؟