نه كسی بدون من ميميره نه من بدون كسی، هم همه‌ی بودنا بالاخره عادی ميشه و هم همه نبودنا ، فقط بعضيا ديرتر !
•علیچ

دلم یه هیجان می‌خواد، مثلا کنار دریا ساندویچ کالباس خوردن

مثلا تو ویو بام، پپرونی خوردن.

دلم نمی‌خواد اینقد ادم ببینم

یجوری فشار روانی رومه که توروخدا یک هفته بهم مرخصی بدین. زندگی رو نمی‌تونم.

اینقدر حس ناچیز بودن دارم که هیچوقت فراموشم نمی‌شه.

یجوری همه بیرونن حس می‌کنم فقط منم که چپیدم تو تختم و دلم نمی‌خواد بیرون بیام.

توى حالتِ عادىِ زمستون، هر لحظه از شبانه روز و هر ثانيه ى اين سرما، سلول به سلولِ وجودم بيشتر براى بغل فرياد ميزنه، توى برف كه ديگه بماند!

حرف زدن خیلی مهمه. خیلی.
اگه باهام حرف نزنی کنسلی.

حرف زدن مهمه چون ما همیشه می‌تونیم حرف بزنیم، پی‌ام بدیم ولی همیشه که پیش هم نیستیم. پس اولویت حرف زدنه.

زیادی عالق و باغلم.

فاکینگ چهل دقیقه با آیدا غیبت کردیم

نیاز دارم چیزی بشنوم، چیزی که مثل تمام چیزهایی که شنیدم نیست. چیزی که باعث بشه گرم شدن قلب و حرکتِ نرمِ خون رو توی رگ‌هام حس کنم.