این لفظ روی ماهت چقد زیباست

من نمی‌دونم کامل بودن چه شکلیه. برام معیار کاملی وجود نداره. اصلا کلمه‌ی کامل ترسناکه. اگر از روز اول یاد گرفته بودیم ناقص بودن هم ستودنیه چی می‌شد؟

حاضرم بشینم زل بزنم به دیوار ولی کارامو انجام ندم.

واقعا برام سواله که چجوری به تنهایی اینقد اتاقم رو بهم میریزم؟ این حجم نامرتب بودن کار یه نفر نمی‌تونه باشه.

باشه.

بخواب که هیچ‌جا هیچ خبری نیست.

انگار که زندگی‌ما همین کتاب‌هاس. کتاب‌های تموم نشده و باز، میخکوب شده به دیوار زندگی. صفحه‌ای پر از نوشته و کلمات، شادی و عواطف، صفحه‌ای دیگر پوشیده از اشک و آه و غم. نانوشته‌هایی‌ام وجود داره. نانوشته‌هایی برای ادامه دادن.

یجوری گرمه انگار چله تابستونه.

از یه جایی به بعد، با این موضوع که همه چیز موقتیه کنار میاییم. همه‌مون.

همه چیز موقتیه. حتی اون چیزی که فکر می‌کنیم موندگاره از بقیه موقتی‌تره.