کاش یکی که کلی حرف داره بیاد باهام حرف بزنه.

قبل دوازده نخوابیدن اینجوریه که تو خودت با پای خودت قبول کردی که بیدار بمونی تا بگای سگ بری.

باید پذیرفت که بعضی از دست دادنا تا ابد دردش همونقد زیاد. کم نمی‌شه، عادی‌ام نمی‌شه. فقط یادمیگیریم کنارش به زندگی ادامه بدیم.

کاش اطرافیانم افراد خوش قول‌تری بودن.

هر هدیه‌ای که دسته گل پیچ شده باشه خوش‌حالم می‌کنه.

میو میو.

یجوری بدنم درد میکنه و کرخته انگار کل روز ازم بیگاری کشیدن.

من همه عمر دنبال معنی زندگی بودم
توی نشونه ای یه فورمولی، تش دیدم همش همینه
همین لحظه های خیلی معمولی.

یجوری خواب موندم که تنها راه رسیدنم به کلاس اینه که بتونم تله‌پورت کنم. :))))

یدونه از کارامو انجام دادم تا اینجای روز، می‌مونه شونصدتا دیگه.

درحال حاضر خواسته‌ام از زندگی پیتزاعه، پیتزای زیاد. و پاستا.

اینو همیشه یادت باشه:
«چیزی که انرژی خوبتو میگیره، برای تو نیست!»

من معذرت خواهی نمی‌خوام، درست رفتار کردن می‌خوام.

کاش یکی بیاد به جام بره پمپ بنزین. من نمی‌تونمممم

من در حالی که حتی ریموت پیدا نمیکنم که بتونم از پارکینگ بیرون بیام:

وضعیتم یجوریه که حالا حالاها نمی‌تونم درست حسابی وارد زندگی بزرگسالی شم.

افراد رندومی که تو خیابون باهام مهربونن و بهم محبت می‌کنن یکی از دلایل ادامه دادنم هستن، اینکه یکی که منو نمی‌شناسه باهام مهربونی می‌کنه، کمکم می‌کنه. اگه جایی شد و تونستید آدم مهربون رندوم و رهگذر زندگی بقیه باشید. شاید یکی همون لحظه با همون توجه و محبت ریز شما تا آخر شب خوش‌حال باشه و با خودش بگه درسته همه چیزی بدرد نخوره ولی هنوزم آدمای خوب وجود دارن.

اگه حاضرم باهات تلفنی صحبت کنم بدون خیلی دوست دارم.