تنها کاری که تو این شیش ماه تو هرحالت روانی‌ای کنارش نذاشتم استخر رفتن بود.

حقیقتا آدما همونقد که دوستون داشته باشن براتون وقت می‌ذارن و اهمیت می‌دن.

کاش می‌شد این ماه پریودی رو اسکیپ کرد، جدی جون و حوصله‌شو ندارم.

کاش پی‌ام‌اس فقط یک‌بار در عمرش درک می‌کرد که الان و وسط این همه امتحان وحشتناک وقت آمدنش نیست و باعث میشه با اضطراب و ترس، تنهای تنها بمانم. ته چاه. وسط سیاهی.

می‌خوام بشینم گریه کنم، تا صبح گریه.

از لحاظ روحی نیاز دارم عکسم تو کیف پول یکی باشه.

یا بک گراند یکی✨✨🧚🏻‍♂️

ببخشین من نوازش می‌خوام، نوازش طولانی.

یکی از لذت‌های زندگی‌ام رانندگی موقع غروب آفتابه، آسمون خوشگله، هوا خنکه، روز هم دیگه تمومه.

مداد ندارم که درس بخونم. خیلی ربطی نداره ولی خب.

می‌خوام برم شوهر کنم، شوهری که بگه درس ممنون😠

تو این بارون دراز کشیدن کف آسفالت و لبخند زدن مزه می‌ده، ولی نه تنهایی.

اگر دست ها برای نوازش نیستند پس چیستند دادستان؟!

حاضرم یک ساعت مطالب چرت و پرت بخونم اما پنج دیقه درس نه.

اون متنه که می‌گه همه یه مقداری بدجنسن جدا از مقدار صمیمتشون رو آدم با عمق وجودش درک می‌کنه. خیلی دردناکه ولی خب.

آدمایی که حرفام و مدل چت کردنم رو می‌فهمن>>>

حتی نمیدونم مقنعه‌ام کجاست.