نگران نیستم. همه چیز درست می‌شود. آب ریخته روی زمین جمع نه، اما خشک می‌شود. قلب شکسته خوب نه، اما ترمیم می‌شود. و هنوز هم می‌توان، در گلدانی شکسته گل کاشت.

یه دورس قرمز خریدم، کاش زودتر پاییز شه.

دوست دارم ازش عکس بگیرم، دوست دارم نگاهش کنم، دستم رو زیر چونه‌م بذارم و نگاهش کنم، دوست دارم راه رفتنش رو تماشا کنم، جوری که انگار هیچوقت ندیدمش.
دوست دارم سرروی شونه‌هاش بذارم، جوری که انگار هیچوقت من‌رو دلداری نداده.

از دور نگاهت می‌کنم. از دور میگم: “خوش به حال دوست‌هات”

قرار بود شب نمونه اما رفتنی به نظر نمیاد.

بعضی وقتام آدم از اینکه عاقل و منطقی باشه خسته می‌شه، دلش می‌خواد پاش رو بکوبه زمین و جیغ و داد کنه، اما در نهایت بازم موفق نمیشه و میشینه یه گوشه آروم غصه‌اش رو میخوره.

تموم سال‌های کارشناسی تموم شد ولی اخرش هم از اول ترم درس خوندن رو یاد نگرفتم. ایشالا ارشد.

اونی که وسط کلی جمعیت تورو انتخاب می‌کنه و کنارت می‌شینه خیلی بیش‌تر ارزش‌ت رو می‌دونه تا اونی که توی خلوتش و بی‌کسی‌هاش کنارت نشستن رو انتخاب می‌کنه.

خواستم بگم روز سختی بود اما در واقع هرروز روز سختی هستش.

ببعی تو بازیگوشی.

زخمت شاید تقصیر خودت نباشه،
اما درمان شدنت مسئولیت خودته.

امروز هرکاری که فکرش رو کنید انجام دادم تا درس نخونم.

از یادگرفتن خوشم میاد ولی درس خوندن جدی سختمه.

از فردا می‌رم تو تیم زرنگا.

یکی دیگه از سیلی هایی که بزرگسالی بهت میزنه اینه که میبینی بعضیا اونقدر که دوسشون داری دوست ندارن.