نمی‌خوام به این وضعیت عادت کنم.

امید عجیب‌ترین و نجات دهنده‌ترین حس دنیاست.

هرکس که این روزا می‌نویسه، چنل داره، واکنش نشون می‌ده، اصلاً ناشناس می‌ده، کامنت می‌ذاره، دمش‌ گرم. دمتون گرم. همین‌که باعث می‌شید آدم فکر کنه تنها نیست خودش خیلیه. عاشق چنلای تلگرامم. مرسی که همچنان هستید. این شرایط تموم بشه همتون رو یه چی مهمون می‌کنم.

وضعیت دیوونه کننده‌اس اما کاش ما دیوونه نشیم.

خودتون رو به زندگی وصل کنید، با کتاب خوندن، سریال دیدن، پیام دادن به دوستا، حتی پرسیدن حال اون آدمی که نگرانشید، نقاشی بکشید، بنویسید، حرف بزنید، آشپزی کنید، برید قهوه بخورید حتی، یکجوری عوض این بدبختی‌ها و بیچارگی‌ها به خودتون اهمیت بدید و اجازه بدید حس کنه حداقل یکی هواش رو داره، برای خودتون نقطه امن باشید حالا که هیچ‌جا امن و آروم نیست. احتمالا اینجوری یکم آسون‌تر بگذره این روزای بد.

نمی‌دونم بعد این روزا چه بلای بدتری ممکنه یا قراره سرمون بیاد ولی امیدوارم روزای بهتری‌ام باشه.

شبیه آدمایی هستیم که هی کله‌شون رو می‌کنن زیر آب و یک ثانیه میارن بیرون، همونقدر برای یک ذره حال و روز خوب داریم تقلا می‌کنیم و دست پا می‌زنیم، حتی شاید برای کمتر از اون!

اوضاع یکجوریه که آدم مدام به پریدن از پشت بوم فکر می‌کنه.

نمی‌دونم می‌خوام کله‌ام رو کچل کنم یا بلوند!

این همه بگا رفتن و بیچاره بودن کی عوضش در میاد؟ برعکسش رو کی تجربه می‌کنیم پس.

“توی جنگ” بودن رو امروز با پوست و استخون حس کردم. وحشتناکه همه چیز.

نوشته بود “دلم می‌خواد فکر کنم زندگی هنوز نمرده”