وقتی ابراز علاقه سخته برات اما لقب بی‌احساس رو میدن بهت<

وقتی فیلمام با دوستامو میبینم و متوجه میشم دیگه مثل قبل نمیشیم و فقط با خاطراتشون باید زندگی کنم<

وقتی دیگه امیدی به مثل قبل شدنتون نیست<

وقتی از همه‌چیز فیلم و عکس‌ میگیرم تا همیشه داشته باشمشون درصورتی که اونا هیچ اهمیتی نمیدن<

وقتی دوسش داری اما اون داره درباره یکی دیگه باهات حرف میزنه و کمک میخواد<

وقتی وسط گریه کردن دیگه نفست بالا نمیاد<

وقتی میبینی داره با کاراش زندگیشو نابود میکنه ولی نمی‌تونی بهش کمک کنی چون دیگه نسبتی ندارین<

وقتی فقط بخاطر منافع خودش باهات در ارتباطه و هرموقع کارش تموم میشه ولت می‌کنه<

وقتی خود واقعیت رو هم یادت رفته<

وقتی به این نتیجه میرسم که اون باهام حرف نمیزنه و صرفا فقط جوابمو میده<

وقتی دوست صمیمیت بهت ممه نمیده<

وقتی نمیفهمه نباید دوست صمیمیشو وارد رابطه‌ش با پارتنر و زندگی شخصیش بکنه<

وقتی با ذوق چیزایی که دوست داری رو به خانواد‌ه‌ت نشون میدی و اونا توجهی نمیکنن بهت<

وقتی از مکالمات بزرگسالانه طفره میرن<

وقتی فکرمیکردی خیلی بهت اهمیت میده و الان میبینی که زارت<

وقتی داری از مشکلاتت میگی اما اونا اصلا اهمیت نمیدن و برمیگردن به بحث راجب خودشون<

وقتی سعی میکنی با همکلاسیات ارتباط برقرار کنی اما تنها چیزی که براشون اهمیت داره جنس مخالفه<

وقتی بغض داری اما باید طوری رفتار کنی که کسی متوجه نشه<

وقتی از هرکسی انتظار داشتی پشت سرت حرف بزنه جز اونی که مثلا دوست صمیمیت بود<

وقتی با ذوق چیزیو تعریف میکنی اما کسی اهمیت نمیده پس صداتو کم‌کم میاری پایین<

وقتی دلت میخواد مثل قبل باهاش حرف بزنی اما هیچی دیگه مثل قبل نیست<