💫💫💫💫

دکتر موریس ستودگان

📍قسمت اول: تفسیر تصاویر از "موقعیت کنونی زندگی "

✳️ مهمترین‌ نکات نشانه شناسی

۱. شکل و ارائه از تصویر
۲. تفسیر نوری از تصویر
۳. معناشناسی (تفسیر کاراکترهای انتخاب شده)
۴. پراگماتیک (تفسیر عملی شناخته شده در تصویر)

1. Introduction/Presentation
شکل و ارائه تصویر

(با مهمترین اطلاعات موجود)

🔻عنوان عکس انتخاب شده از دید شخص؟
🔻نام و اطلاعات اصلی از طرف شخص؟
🔻زمان و مکان و مبدأ / چه دوره ای تصویر بوجود امده؟

🔻اندازه تصویر؟
🔻 روش پیاده سازی کارتون یا واقعی یا شخص در تصویر شناخته شده؟

🔻اکنونِ تصویر کجاست؟
🔻آشکارا (انگیزه) تصویر چیست؟

2. Syntactic
موثر بودن تصویر
(تفسیر نوری تصویر، روز یا شب. ماه و فصل)

🔻موتیف (که نشان داده شده است)
🔻رنگ امیزی
🔻تضاد ها
🔻موارد اشکار
🔻تکنیک عکس برداری و تصویر سازی
🔻نور / سایه ، روز و شب
🔻فضايی / چشم انداز
🔻ترکیب نمودارها
🔻ویژگی های دیگر با معنای دوگانه

3. Semantic
معانی یا کاراکترها

🔻چه چیزی را می بینید و چگونه می توانید آنچه که دیده اید را تفسیر کنید؟ تجربه، تحصیلات تفسیر کننده و خلاقیت با توجه به شماره ۱ و ۲ و ۴

4. Pragmatic
(چرا این عکس ما را گمراه یا جذب می کند)

🔻هدف از هنرمند / عملکرد چه میتواند باشد؟
🔻 اثر شخص برجسته ایست؟ پیکاسو یا فان گوخ
🔻آیا عنوان تصویر قابل درک برای بیننده است؟ یا absurd است.

در قسمت دوم در مورد نمودار ها در تصویر توضیح خواهم داد.

دکتر موریس ستودگان‌
قسمت دوم

📍تکنیک های فتوتراپی در مشاوره و درمان

در این روش از احساسات، خاطرات، افکار، و سایر اطلاعات که باعث انتخاب این عکس ها شده به عنوان یک کاتالیزور برای گفتگو در درمان مورد استفاده قرار میگیرد. در درمان عکس های شخصی و عکس های خانوادگی از مراجع حائز اهمیت می باشد.

👈اسرار انتخاب عکس شخصی و عکس خانوادگی و یا تصاویر دیگر

هر عکسی که یک شخص خودش می گیرد یا انتخاب می کند، به نوعی یک پرتره در باره حال اوست. این نشان دهنده یک نوع "آینه برای حافظه" است که نشان دهنده لحظات و افرادی است که بسیار مهم هستند یا بودند که باید برای همیشه به یادگار بمانند. به طور خلاصه، این عکس ها نشان می دهد زندگی فرد در حال گذر است و پرداختن به مشکلات فعلی زندگی شخصی او یا احساس فعلی او از نیازهای اوست. نیازهای شخص از این انتخابها دیده می شود. این تصاویر میتوانند یک رد پا به عنوان دنباله روی از احساس مراجع قابل برداشت باشد، که نشان می دهد که فرد احساسی و فیزیکی در کجای میباشد، و شاید نشان می دهد که او در آینده به چه جهتی خواهد رفت. مثلا تصویر یک عده پرندگان میتواند نیاز به تشکیل خانواده باشد و یا تصویر خانه میتواند نیاز به تغییر مکان باشد. دریا میتواند از عزم به ازادی و گسستن زنجیرها باشد. مثلا انتخاب تصویر یک اسلحه سرد و یا گرم میتواند از یک موقعیتی بگوید که شخص به فکر انتقام است. حتی کنش ها و واکنش ها بر روی کارت پستال، تصاویر از مجلات، و عکس های از مراجع گرفته شده، و یا توسط دیگران ساخته شده اند که به نظر می تواند بینشی به زندگی درونی شخص و اسرار او که قادر به گفتار مستقیم نیست، باز گو کند. مثلا کودکانی که از آزار فیزیکی و یا حتی جنسی رنج برده اند معمولا تصاویر درختان خشک و پوسیده و یا تارعنکبوت، تصاویر تاریک و خون و یا اسلحه انتخاب میکنند. نحوه استفاده از نور در تصاویر بسبار مهم است.

معنی واقعی یک عکس در حقایق بصری قابل رویت است، نه اینکه در آن جزئیات مختلف عکس هایی که در ذهن و قلب ما ایجاد می کند، می تواند تحریک کننده باشند. در حالی که به یک عکس نگاه می کنیم، به خودی خود یک معنی را ایجاد می کنیم که فکر می کنیم از عکس قابل برداشت است. در اینجا تجربه و بازتاب بسیار مهم است. این معنای ممکن است با معنی که در ابتدا توسط عکاس در نظر گرفته شده مطابقت داشته باشد اما الزامی نیست. بنابراین، اهمیت (و پیام عاطفی) بسته به فرد مشاهده گر عکس، به عنوان ادراک و زندگی و تجربه شخصی نقشی بازی میکند و بر تصمیم درمانگر میتواند تاثیر گذار باشد.در واقع آنچه که ما واقعیت در نظر میگیریم، بخشی از داستان ماست. بنابراین واکنش به عکس هایی که برای افرادی که اهمیت خاصی دارند، می تواند درمورد این انتخاب از تصاویر یا اشخاص بسیار مشهود باشد، در صورتی که فقط سوالات را درست مطرح کنیم.

👈چگونه درمانگران از عکس ها برای کمک به مردم استفاده می کنند

اکثر مردم عکس ها را بدون فکر کردن زیاد در مورد دلیل انتخاب آن به درمانگر نشان میدهند. اما عنوان این عکس ها و وضعیت مهم روزمره شخص (کس احساسات مرتبط با ناخودآگاه) می تواند به عنوان نقطه شروع طبیعی انتخاب عکس های شخصی به بحث در مورد احساسات و خاطرات (به خصوص عمیقا دفن و احساسات فراموش شده) همراه با مسائل روان درمانی خدمت فراوان کنند. درمانگران بر این باورند که انتخاب عکس از طرف مراجع در واقع یک دعوت به درون اوست و برای شکستن یخ ها اغلب ملموس میباشند. این تصاویر نشان دهنده نمادین خود سازه ها و رسانه ای استعاری برای اتصال به مراجع میباشد. این تصاویر به ما اجازه می دهد بینش عمیق تر به روح و روان مراجع داشته باشیم، چرا که گاهی کلمات در بیان قاصرند.

تحت هدایت یک درمانگر که با تکنیک های عکس درمانی آشنا است، جلسات درمان با عکس های شخصی مهم، و همچنین تصاویر خانوادگی ممکن میباشد. چرا که لحظات عاطفی از تصویر قابل برداشت میگردد. چنین اطلاعاتی نهفته در تمام عکس های شخصی از مراجع وجود دارد. اگر آنها را بتوان مورد استفاده قرار داد، میتوان با تمرکز بر روی تصاویر در درمان وارد دیالوگ شد و طبیعتا نتایج مرغوب تر خواهد داشت و کمتر توسط مراجع سانسور ناخودآگاه صورت میگیرد.

در جلسات عکس ها نه تنها به صورت منفعلانه مشاهده و بازتاب می شوند، بلکه نیز به طور فعال استفاده میگردد. مثلا مراجع عکس ها را میچیند، با آنها صحبت می کند، به آنها گوش می دهند، آنها را بازسازی می کنند، آنها را تجدید می کند تا داستان های جدید را با آنها بسازد یا نمایش دهد. علاوه بر این، تلاش بر این است که عکسهای شخصی به تجسم دوباره در حافظه و تخیل مراجع به ادغام داستان ها و تجربه های ناخوشایند کمک دیگر کند و وسیله بیان گردد، و یا حتی به یک گفتگوی فعال با دیگر عکس ها میتواند وارد شود.

دکتر موریس ستودگان
قسمت سوم

👈چه تکنیک هایی در عکس درمانی استفاده می شوند؟

گرفتن و یا اوردن تصویر به جلسه درمان فقط آغاز است. هنگامی که عکس مشاهده می شود، نشان می دهد.
گام بعدی این است که همه چیز را فعال کنیم که تصویر را به صورت ذهنی تحریک می کند. بنابراین ما می توانیم به عنوان مثال برای کشف پیام بصری از عکس، وارد گفتگو با مراجع و برداشت او از تصویر انتخاب شده و عنوانی برای تصویر پیدا کند. نتایج حاصل از معرفی، نحوه بیان، تغییرات خیالی در تصاویر و نقاط مختلف با جزئیات بیشتر، از جمله جایگزین‌ کردن افرادی از سیستم با اشیا و یا حیوانات (موضع معنی دادن و قدرت) دقت کنیم. آنچه که عکاسان معمولا در نسخه نهایی (تصویر کامل) تعریف میکنند، فقط آغاز کاری برای درمان با تصویر در سیستم است.

یک وظیفه عمده درمانگر حمایت و تشویق مراجع در شناخت خود و موقعیت خود در تصویر است. درمانگر با دانش و حمایت خود عکس های شخصی و یا عکس های خانوادگی و یا کارت پستال اورده شده را با مشاهده، و اطلاعات اولیه مراجع جمع آوری کرده (به عنوان مثال کارت پستال، عکسها و یا تصاویر از مجلات و جلسات گذشته) با یادآوری، فعالانه بازسازی و یا حتی معرفی شده تا مراجع بتواند سرنخی در انتخابهای خود پیدا کند. این میبایست به شکل بازتاب صورت گرفته تا مراجع به نکته اصلی برای درمان (تغییر سوژه های ذهنی) دست پیدا کند.

بنابراین، هر یک از پنج تکنیک درمان با تصاویر PhotoTherapy در ارتباط با یکی از پنج نوع عکس یا تصاویر زیر اتفاق می افتد. اغلب چندین روش از این تکنیک ها به همراه سایر روش های درمانی هنری و یا روش های شاما خلاقیت استفاده می شود:

۱. عکس هایی که توسط خود مراجع گرفته مثل سلفی و یا حتی نقاشی شده و یا جمع آوری شده. در اینجا مهم انتخاب مراجع میباشد.

۲. عکس های خود مراجع توسط افراد دیگر ساخته شده ( عکس با اگاهی مراجع و یا اتفاقی). تصاویری که مراجع هدیه گرفته و یا برای جمع آوری کسی به او داده.

۳. پرتره ها، یعنی هر عکسی که مراجع با دوربین خود گرفته است. این به معنای واقعی کلمه و استعاری است (در هر صورت، این ها عکس هایی هستند که در آن مشتری دارای پروسه ایجاد و تمامی جنبه های طراحی تصویر تحت کنترل خود بوده است). شخص دیگری در ساخت آنها نقشی نداشته است.

۴. آلبوم های خانوادگی و دیگر مجموعه عکس هایی از زندگینامه خانوادگی مراجع (این است در اینجا به عکس ها که در "خانواده هسته ای" یا "خانواده انتخابی"، طبقه بندی شده اند و یا رسمی و غیررسمی گرفته یا انتخاب شده اند. همچنین ممکن است که آنها در مکان هایی مانند کیف پول و یا دفترچه خاطرات یا حتی در خانه بروی دیوار باشند. گاهی در پردازش کامپیوتر از تصاویری استفاده میشود و من به عنوان درمانگر همیشه کنجکاو میشوم، که چه تصویری آنجا نگهداری میشود.
... و در نهایت

۵. "پیش بینی هایی در عکس"، که از (واقعیت پدیدارشناختانه) استفاده می کنند که معنایی برای هر عکس در طول مشاهده در بیننده به وجود می آورد. همانطور که بیننده به تصویر نگاه می کند، تصورات و واکنش هایی که از یک 👈"نقشه درونی و واقعیت شخص"👉 بهره میگیرند، پدیدار میشود. این در مورد تصمیم بیننده از معنی تصویر دیده شده خبر میدهد. نکته ای که قبلا اشاره کردم. ما نمیتوانیم نسبت به یک تصویر نابینا باشیم، چرا که فیلترهای تصویری ما بلافاصله از ناخودآگاه اطلاعات کسب میکنند.

👈بنابراین، این تکنیک به یک نوع خاص از عکس اشاره نمی کند، بلکه به رابطه کمتر ملموس بیننده یا عکاس با عکس به مثابه آن و وضعیتی که هر فرد دید خود را به آنچه که دیده شده است، خواهد داشت. بدین معنی که دید و احساس درمانگر و مراجع و عکاس نمیتوانند همسو باشند.

👈 درمان با تصاویر در مقیاس های بزرگتر

همانطور که در کتاب فتوتراپی تکنیک که معرفی کردم در حال کاوش در اسرار شخصی و گزارشهای آلبوم خانوادگی مراجع توضیح می دهد، می توان توصیف کرد، که در آن اصول اولیه درمان و عکس نشانه ای از فوتوتراپی به عنوان یک درمان بر اساس سیستم درمانی میباشد.
این تکنیک ها توسط روانپزشکان آموزش دیده به عنوان بخشی از کار درمانی خود استفاده میکنند و به مراجع کمک می کنند تا برداشت ها و بینش های درک شده را بررسی و پردازش کنند. بنابراین با این خلاقیت مراجع می تواند زندگی خود را بهتر درک کند و از انتخاب خود دریچه ای به ناخوداگاه خود بگشایند.

👈بنابراین، این تکنیک بر پایه درمان سیستمی میتوو اند به عنوان "عکس-درمانی" که مراجع در اینگونه فعالیت ها با بازتاب توسط درمانگر بیشتر و نزدیکتر به ناخوداگاه خود میگردد. یا بهتر است بگوئیم که به طرحواره های خود اگاه میگردد. این درمان به عنوان یک تجربه شخصی و هم به عنوان یک تحقق هنری مورد استفاده قرار می گیرد که برای کمک به حل مشکلات مراجعان استفاده میشود.

ادامه دارد

دکتر موریس ستودگان
قسمت چهارم

📍تکنیکهای فوتوتراپی در مشاوره و درمان

اگر چه کاوشهای تصویری (عکس به عنوان درمان) از اکتشافات تصادفی شاید باشد، اما شامل جنبه های "درمانی" متفاوتی است، به ویژه هنگامی که تصویر به عنوان یک عامل برای تغییرات شخصی و اجتماعی عمل می کند. این روش نیازمند حفظ پروسه های انتخاب تصاویر یا عکسبرداری مراجع تحت بازتاب و هدف بندی همراهی حرفه ای درمانگر میباشد.

از آنجا که درمان با تصاویر بر اساس تعاملات و تکنیک های انعطاف پذیر عمل میکند، از اینرو خود را متعهد به یک مدل و نظریه خاص و یا پارادایم درمانی نمیبیند، بلکه می توان آن را با هر مشاور آموزش دیده و یا درمانگر، صرف نظر از آنچه به دنبال این رویکرد نظری استفاده می شود، آموزش و عملی کرد. این یکی از بسیاری از نقاط مهم در مقایسه فتوتراپی با درمان با هنرهای دیگر است. درمان با تصاویر می تواند توسط بسیاری از درمانگران استفاده شود، حتی اگر آنها به طور خاص در هنر درمانی آموزش ندیده باشند. با مطالعات و تجربه درمانی این قدم تسهیل پذیر است.

فتوتراپی یا همان درمان با تصاویر و عکسهای منتخب مراجع به عنوان "برقراری ارتباطات با تصاویر" به مثابه همان هنر درمانی میباشد، و در نتیجه هیچ تجربه قبلی با دوربین و یا هنر عکس برداری و یا تعریف و توضیح عکسهای منتخب برای مراجع نیاز نیست. برای یک درمان موثر تجربه رواندرمانگر با اینگونه کاردرمانی مورد نیاز است.

از آنجا که فتوتراپی به مراجع این امکان برای مقابله با ساخت و ساز منحصر به فرد و بصری خود از واقعیت را میدهد، گویا زمان متوقف میشود و استفاده از عکاسی یا تصاویر انتخابی باید بیشتر به عنوان یک عمل فعال تا یک حرکت منفعل دیده شود و انعکاس ارزشها را در پی داشته باشد. این روش مانند تمام روشهای هنری دیگر به بازتاب ارزشها و ساختن سوژه های ذهنی جدید ارزش فراوان میدهد.
از نکات ارزشمند این تکنیک همچنین می تواند با موفقیت در مراجعینی استفاده شود که در ارتباطات فیزیکی یا روانی دچار اختلالات میباشند، و اما افرادی که از گروه های حاشیه ای اجتماعی و فرهنگی میباشند، این روش پاسخ گو خواهد بود. اگرچه از دید خطر سوء تفاهم از عناصر ارتباط غیر کلامی میتوان به یقین ابزار مناسب تری پیدا کرد. ، این روش درمان برای اینگونه افراد نیز مفید است.

بنابراین، فتوتراپی برای کار با خارجی ها با مشکل زبان، افراد با عقب ماندگی ذهنی، اقلیت ها، افراد در موقعیت های خاص و موارد مشابه باشد، به عنوان مثال نیز برای کار حل تعارض در مشاوره قبل از ازدواج، میانجیگری طلاق و حوزه های مشابه و توانمندسازی بسیار مفید باشد.

باز انجا که امروزه مردم بیشتر و بیشتر با استفاده از رسانه های الکترونیکی و تصویربرداری دیجیتال، و بسیار استفاده کرده و اسکنر، راه اندازی یک وب سایت خانواده، و یا در حال حاضر با درمان سایبری آنلاین تجربه کسب میکنند، به همین دلیل امکانات جدیدی را برای استفاده از عکس باز در درمان بوجود میاورد.

👈 من از تجربه های خود میتوانم بگویم که تصاویر گاهی قدرت فراوانی در بیان موضوعاتی دارند که با کلمات بیان آن ممکن نیست. و گاهی به خودمان دقت کنیم در چه مواردی و یا سنینی از چه تصاویری یا عکسهای خودمان لذت میبریم و یا خیر. همه اینها گویای وضعیت کنونی روانی ماست. پایان

تهیه: دکتر موریس ستودگان

✅ 10 اختلال عجیب مغز که کاملاً با درک انسان از واقعیت تناقض دارد.


متن از: Tanya Lewis, Business Insider
ترجمه: دکتر موریس ستودگان 2020 March

تصور کنید که می توانید همه چیز شخص دیگری را احساس کنید, مثلا لذت و درد آنها را حتی. یا متقاعد شوید، با وجود همه شواهد زنده برعکس، فکر میکنید که مرده اید.

اینها فقط برخی از اختلالات عجیب مغز است که طی سالیان متمادی کم و بیش باعث ازار انسانهای زیادی شده است. کتاب کلاسیک الیور ساکس ، مردی که همسر خود را برای یک کلاه اشتباه گرفت ، ما را با برخی از عجیب ترین اختلالات مغزی که مردم از آن رنج می برند ، معرفی میکند ، اما این تنها نوک کوه یخ است. در اینجا چند مورد از عجیب ترین شرایط روحی در آورده شده است.

📍 1. سندرم کوتارد Cotard's Syndrom: این اختلال باعث می شود افراد فکر کنند که مرده اند.

👈 آقای ب معلم بازنشسته 65 ساله ای بود که سابقه خانوادگی بیماری روانی نداشت ، هنگامی که ناگهان شروع به داشتن حالات غم انگیز کرد ، او دیگر هیچوقت نتوانست احساس لذت کند ، او خوابید و کمتر خورد و احساس بی فایده بودن در او ایجاد شد. وی بعداً دچار توهماتی شد که اعضای بدن او از کار خود متوقف شده است و خانه اش در حال سقوط است. پس از اقدام به خودكشی ، او اعتقاد داشت كه او مرده است, گر چه او هنوز زنده بود.

این مرد مبتلا به بیماری شناخته شده به عنوان سندرم کوارت (یا سندرم اجساد در حال راه رفتن) بود که در آن بیمار فکر می کند که مرده است. تضاد ان، در بیش از نیمی از موارد ، این بیماران همچنین فکر می کنند که جاودانه هستند. درمان این بیماری می تواند شامل داروهای ضد افسردگی یا ضد سایکوتیک و یا درمان الکترو تشنجی باشد.

📍 2. سندروم پروساپاگنوسیا.
Syndrom Prosopagnosia:
برخی از مردم نمی توانند چهره دیگران را به خاطر بسپارند.

👈 نویسنده و روانشناس الیور ساکس داستان مردی را روایت می کند که "همسر خود را به دلیل کلاه اشتباه گرفته است". او از شرایطی رنج می برد که نتوانسته چهره ها را به نام پروساپاگنوسیا prosopagnosia یا کوری صورت تشخیص دهد. (ساکس نسخه متوسطی از این شرایط را دارد.)

بسته به این که این کیس چقدر شدید است ، ممکن است فرد حتی مشکل با تشخیص چهره های خانواده را نیز داشته باشد ، چهره های غریبه ها را از هم تشخیص دهد یا حتی چهره ای را جدا از یک جسم نبیند.
برخی از مبتلایان به prosopagnosia حتی نمی توانند چهره خود را تشخیص دهند. این بیماری معمولاً در اثر سکته مغزی ایجاد می شود ، اما تا حدود 2.5 درصد از افراد ممکن است با آن متولد شوند.

📍 3. سندرم سیناستیزی آینه لمسی
Mirror-touch synaesthesia:
این اختلال باعث می شود افراد آنچه را که دیگران احساس می کنند احساس کنند.

👈 در قسمت اپیزود نمایش NPR ، Invisibilia ، زنی که مایل به ناشناس ماندن بود, گزارش داد که وقتی می بیند افراد در آغوش گرفته می شوند ، احساس می کند که خودش را در آغوش گرفته است. وقتی می بیند کسی صدمه دیده است ، در همان مکان احساس درد می کند. و او نمی تواند مردم را به خوردن غذا تماشا کند ، زیرا احساس می کند انها در حال فروکردن مواد غذایی در دهانش هستند.

آماندا از یک بیماری نادر به نام سینستزی آینه ای لمسی رنج می برد که باعث می شود بتواند از نظر جسمی آنچه را که دیگران در اطراف خود احساس می کنند احساس کند. اگرچه او اینگونه طریق متولد شد ، افراد دیگر پس از سكته مغزی ، یا اندام قطع عضو (كه می تواند به احساس در اندام "فانتوم" منجر شود) این توانایی حسی را به دست آورده اند. اولین مورد این بیماری در سال 2005 گزارش شد و از آن زمان تاکنون تعداد معدود گزارش های دیگری در این زمینه دیده شده است.

📍 4- توهم کاپگراس Delussion Capgras: افراد مبتلا به این مشکل فکر می کنند که یک شخص محبوب توسط شخص تحمیلی جایگزین شده است.

👈 پس از زایمان ، یک زن 36 ساله این هذیان را ایجاد کرد که پسرش و دیگر اعضای خانواده وی توسط جاسوسی جایگزین شده اند. این هذیان به مدت پنج سال ادامه یافت و هر پزشک معالج وی را معاینه کرد چیزی حاصل نشد. سرانجام ، این زن به روش الكترونیك تشنج (كه در آن شوكهای الكتریكی از طریق مغز برای ایجاد تشنج انجام می شود) قرار گرفت ، و علائم روانپریشی وی کاهش یافت.

این زن از آنچه به عنوان توهم Capgras یا سندرم Capgras شناخته می شود ، رنج می برد ، جایی که فکر می کنید عزیزان توسط جاسوسی ، روبات یا بیگانگان جایگزین شده اند. این بیماری معمولاً در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی پارانوئید مشاهده می شود ، اما در بیمارانی که دارای آسیب مغزی یا زوال عقل هستند نیز دیده شده است. همچنین در زنان نسبت به مردان بیشتر است (با نسبت 3: 2).

@thinkpluswithus Setudegan

1

📍5- سندرم دست بیگانه
Alien Hand Syndrom:
برخی از مردم اطمینان دارند كه دست آنها متعلق به آنها نیست.

👈 یک زن 82 ساله دچار سکته مغزی شد و پس از بهبودی حدود شش هفته بعد ، گزارش داد که بازوی چپ وی به او تعلق ندارد. درعوض ، او متقاعد شد كه اندام متعلق به برادرش است كه هنگام سكته مغزی همراه او بوده است. احساس می کرد انگار بازو کاری را که او می خواهد انجام دهد را انجام نمیدهد.

این یک مورد از سندرم دست بیگانه بود ، یک بیماری عصبی نادر که در آن اندام فرد بدون کنترل خود حرکت می کند و باعث می شود احساس کند متعلق به آنها نیست. گاهی اوقات ممکن است بیمار با دست بیگانه به اشیاء برسد و از دست سالم خود برای مهار آن استفاده کند. این بیماری ممکن است هنگام قطع ارتباط دو نیمکره مغز ایجاد شود ، اما می تواند بعد از سکته مغزی یا آسیب دیدگی مغزی نیز اتفاق بیفتد. فقط در حدود چهارده مورد از سندرم دست بیگانه گزارش شده است.

📍6. غفلت نیمکره Hemispatial Neglect: این شرایط نیمی از جهان انسان را نامرئی می کند.

طبق برخی از گزارش ها ، ممکن است بعد از سکته مغزی ، برخی از مردم نیمی از دنیای خود را نادیده میگیرند. به عنوان مثال ، یکی از این بیماران با وجود گرسنگی هنوز ممکن است از خوردن نیمی از مواد غذایی در بشقاب خود غافل شود. یا ممکن است او یک ساعت را نقاشی کند که فقط اعداد 12 تا 6 را نشان می دهند.

👈 این زن از وضعیتی معروف به غفلت نیمکره رنج می برد ، که وقتی آسیب به یک نیمکره مغزی ایجاد می شود ، باعث می شود فرد آگاهی خود را نسبت به یک طرف فضای اطراف خود از دست بدهد. فرد دیگر نمی تواند اطلاعات دریافت شده از آن طرف بدن یا محیط را دریافت کند یا پردازش کند (اغلب طرف مقابل آسیب مغزی).

📍 7. آفانتازیا Aphantasia: افراد مبتلا به این بیماری نمی توانند چیزهایی را در ذهن خود تصور کنند.

👈 یک مرد 65 ساله به نام MX پس از جراحی آنژیوپلاستی عروق کرونر ناگهان توانایی احضار تصاویر از چیزهایی را در ذهن خود از دست داد. وی در رابطه با پرسشنامه ها ، علی رغم اینکه در تست های استاندارد ادراک ، تصاویر تصویری و حافظه بصری انجام می داد ، قادر به تجسم هیچ تصویری نبود.

پس از گزارش محققان ، بیش از 20 نفر دیگر با آنها تماس گرفتند و گفتند که آنها ناتوانی یکسانی در تصویر کشیدن چیزهایی در ذهنشان را دارند. دانشمندان گرچه هنوز یك بیماری عصبی شناخته شده کشف نکرده اند ، اما پندار "aphantasia" را از واژه یونانی تخیل لقب داده اند.

📍 8- سندرم بیت المقدس Jerusalem Syndrom: برخی از افراد هنگام بازدید از شهر و مکانهای مقدس دچار توهمات مذهبی می شوند.

👈 یک مرد سالم آلمانی برای جستجوی دین به اورشلیم آمد و برای تحصیل دین و در جستجو یک دین "واقعی" بود. اما او در پایان با داشتن یک تخیل عجیب روانی در کلیسای مقدس مقبره ، کلیسایی ساخته شده در محلی که تصور می شود عیسی مصلوب شده و دفن شده است, وانمود به دیدن چیزی کرد.

به گفته محققان ، این مرد ممکن است از سندرم بیت المقدس رنج میبرد ، پدیده ای که بازدید کنندگان از این شهر مقدس به توهمات مذهبی و عقاید سایکوتیک می پردازند. روانپزشکان اسرائیلی در سال 2000 گزارش دادند که بین سالهای 1980 تا 1993 هزاردویست گردشگر در مرکز بهداشت روان Kfar Shaul شهر "با مشکلات روحی شدید و ایجاد شده در اورشلیم" پذیرفته شده اند.

اما برخی دیگر از این مطالعه انتقاد كرده اند زیرا نتوانسته اند درمورد اینكه چه كسی در معرض خطر این بیماری است ، و چگونگی پیشگیری از آن ، هیچ كدام از این موارد را نام ببرند.

📍 9- سندرم انفجار سر
Exploding head syndrom :
این اختلال باعث می شود افراد از انفجارهایی در سرشان صدایی بشنوند.

👈 یک مرد 57 ساله هندی که پزشکان در تحقیق دیدند که در دو سال گذشته چهار مرتبه شاکی میشد که وی با صدای "چشمک زن" در سمت راست سرش ، که از وی توصیف "انفجار در سر من" ، از خواب بیدار شده است.

در حقیقت ، این یک وضعیت واقعی است که به عنوان سندرم سر منفجر شناخته می شود. مبتلایان به این مشکل نادر صدایی مانند صدای انفجار بمبی را در سر احساس می کنند ، شلیک گلوله و یا برخی سر و صدا های ناشنوایان دیگر که ظاهراً درون سر آنها سرچشمه گرفته است ، احساس میشود. اما این هیچگونه درد ، تورم یا ناراحتی جسمی دیگر ایجاد نمی کند. کارشناسان نمی دانند علت آن چیست ، اما به نظر می رسد استرس و خستگی نقش دارد. مشخص نیست که این اختلال چقدر شایع است ، اما برخی از مطالعات نشان می دهد که ممکن است در دانشجویان دانشگاه شایع باشد.

@thinkpluswithus Setudegan

2

📍10- سندرم لهجه خارجی
Foreign accent syndrome:
ابتلا به سكته مغزی باعث می شود كه بعضی از افراد با لهجه خارجی صحبت كنند.

👈 یک زن ایرلندی 39 ساله دچار سکته مغزی شد و توانایی گفتار خود را از دست داد. اما در حال بهبودی ، او شروع به صحبت با آنچه در لهجه فرانسوی به نظر می رسید ، کرد. او هرگز در خارج از ایرلند زندگی نکرده بود و انگلیسی زبان اول او بود.

این زن مبتلا به سندرم لهجه خارجی تشخیص داده شد ، اختلال گفتاری نادر كه معمولاً در اثر سكته مغزی ایجاد می شود. اما همچنین گزارش هایی در مورد آن ناشی از تروما یا بیماری روانی یا حتی خودبخودی گزارش شده است. از سال 1941 تا 2009. شصت و دک مورد گزارش شده از این بیماری گزارش شده است.

این مقاله در ابتدا توسط Business Insider منتشر شده است.

@thinkpluswithus. Setudegan

3

دکتر موریس ستودگان

عوامل خودشناسی و مزایای خودآگاهی

الف) عوامل مهم‌ خودشناسی کدامند

خودشناسی به مفهوم دانش و آگاهی از خود و ویژگی‌های فردی است. به عبارت دیگر، خودشناسی شامل دست‌یابی به شناخت درست از خود، نقاط قوت و ضعف، ارزش‌ها و باورها، و روابط با دیگران است. خودشناسی به عنوان یکی از اصول اساسی رشد شخصیتی و ارتقای کیفیت زندگی شناخته می‌شود. در این مقاله، به بررسی عوامل خودشناسی و تاثیر آن‌ها بر روی زندگی فردی و اجتماعی پرداخته خواهد شد.

عوامل خودشناسی
عوامل خودشناسی بسیار گسترده هستند و شامل موارد زیر می‌شوند:

۱- شناخت هویت: شناخت هویت به معنای دست‌یابی به شناخت درست و عمیق از خود، ارزش‌ها و باورهای شخصی و ویژگی‌های فردی است. شناخت هویت جزء مهمی از خودشناسی به شمار می‌رود و تاثیر مهمی در رشد شخصیت و ارتقای کیفیت زندگی دارد.

۲- شناخت هدف: شناخت هدف به معنای داشتن هدف‌های مشخص و قطعی در زندگی است. داشتن هدف در زندگی به فرد کمک می‌کند تا عملکرد بهتری داشته باشد و از افت نشان‌دهنده کارایی در زندگی جلوگیری کند.

۳- شناخت احساسات: شناخت احساسات به معنای دست‌یابی به شناخت درست از احساسات و ارتباط آن‌ها با عملکرد فردی است. آگراهی برای کنترل احساسات و مدیریت آن‌ها در سطح سالم و مفید برای زندگی است.

۴- شناخت توانمندی‌ها و قابلیت‌ها: شناخت توانمندی‌ها و قابلیت‌ها به معنای دست‌یابی به شناخت درست از قابلیت‌های فردی و توانمندی‌های آن است. شناخت توانمندی‌ها و قابلیت‌ها می‌تواند به فرد در انتخاب شغل، رشد شخصیتی و ارتقای کیفیت زندگی کمک کند.

۵- شناخت باورها و ارزش‌ها: شناخت باورها و ارزش‌ها به معنای دست‌یابی به شناخت درست از باورها و ارزش‌های فردی و نقش آن‌ها در زندگی است. شناخت باورها و ارزش‌ها می‌تواند به فرد در تصمیم‌گیری‌های مهم در زندگی و ارتقای کیفیت زندگی کمک کند.

ب)‌ تاثیر عوامل خودشناسی بر زندگی فردی و اجتماعی

عوامل خودشناسی تاثیر بسیاری بر زندگی فردی و اجتماعی دارند. به عنوان مثال، داشتن شناخت هویت به فرد کمک می‌کند تا رشد شخصیتی بیشتری داشته باشد و در انتخاب شغل و راه‌های زندگی بهتر تصمیم‌گیری کند. همچنین، داشتن هدف در زندگی به فرد کمک می‌کند تا از افت نشان‌دهنده کارایی در زندگی جلوگیری کند و به دستاوردهای بیشتری دست یابد.

شناخت احساسات نیز به فرد کمک می‌کند تا بتوان احساسات خود را به بهترین شکل مدیریت کرده و در سطح سالم و مفیدی از آن‌ها استفاده کند. به عنوان مثال، شخصی که به خوبی احساسات خود را می‌شناسد و آن‌ها را به بهترین شکل مدیریت می‌کند، قادر خواهد بود بهترین تصمیم‌گیری‌ها را در زندگی خود اتخاذ کند و در ارتباط با دیگران به بهترین شکل عمل کند.

شناخت توانمندی‌ها و قابلیت‌ها نیز به فرد کمک می‌کند تا در زندگی خود به بهترین شکل عمل کند و در تلاش برای رسیدن به اهداف خود، از توانایی‌های خود به بهترین شکل استفاده کند. همچنین، شناخت باورها و ارزش‌ها به فرد کمک می‌کند تا در تصمیم‌گیری‌های مهم تردید نکند و به بهترین شکل از ارزش‌های و باورهای خود استفاده کند.

در نتیجه عوامل خودشناسی شامل شناخت هویت، شناخت هدف، شناخت احساسات، شناخت توانمندی‌ها و قابلیت‌ها، و شناخت باورها و ارزش‌ها هستند. این عوامل تاثیر بسیاری بر زندگی فردی و اجتماعی دارند و در رشد شخصیتی و ارتقای کیفیت زندگی به دور از شک و تردید کمک می‌کنند. به عنوان نتیجه‌گیری، درک و شناخت بهتری از خود و عوامل خودشناسی می‌تواند به فرد در تصمیم‌گیری‌های مهم زندگی و ارتقای کیفیت زندگی کمک کند.

در قسمت بعد به خوداگاهی خواهم پرداخت.

۱-۳

@thinpluswithus

پ) خوداگاهی در پروسه خودشناسی

همانطور که اموختیم، رشته روانشناسی از دانش‌هایی است که به بررسی و تحلیل رفتار و ذهن انسان می‌پردازد. اکنون‌خودآگاهی یکی از مفاهیمی است که در روانشناسی مورد توجه قرار گرفته و برای افراد بسیار حائز اهمیت است. خودآگاهی به معنی شناخت و فهم بهتر از خود و واکنش‌های خود به محیط است. در اینجا به بررسی مزایای خودآگاهی از نگاه روانشناسی پرداخته می‌شود.

یکی از مزایای خودآگاهی، بهبود روابط اجتماعی است. افرادی که خودآگاهی کافی دارند، بهتر درک می‌کنند که چگونه ارتباطات بین فردی را مدیریت کنند و در روابط اجتماعی بهتر عمل کنند. همچنین، فرد با داشتن خودآگاهی، بهتر می‌تواند نیازهای خود را در روابط اجتماعی بیان کند و از ارتباطات بهتری برخوردار شود.

مزیت دیگر خودآگاهی، بهبود تصمیم‌گیری است. فرد با داشتن خودآگاهی، بهتر می‌تواند تصمیماتی بگیرد که با ارزش‌های واقعی خود همخوانی داشته باشند. همچنین، با داشتن خودآگاهی، فرد بهتر می‌تواند از تعاملات و رویدادهای مختلف در دنیای خود استفاده کند و تصمیمات بهتری بگیرد.

مزیت دیگر خودآگاهی، بهبود سلامت روانی است. فرد با داشتن خودآگاهی، بهتر می‌تواند با احساسات و افکار خود برخورد کند و بهترین راه حل‌ها را برای مدیریت آن‌ها پیدا کند. عدم خودآگاهی می‌تواند منجر به افسردگی، اضطراب و سایر مشکلات روانی شود. با داشتن خودآگاهی، فرد بهتر می‌تواند با این مشکلات روانی مقابله کند و زندگی بهتری را تجربه کند.

مزیت دیگر خودآگاهی، بهبود عملکرد شغلی است. فرد با داشتن خودآگاهی، بهتر می‌تواند مهارت‌های خود را شناسایی کند و در محیط کار بهتر عمل کند. همچنین، با داشتن خودآگاهی، فرد بهتر می‌تواند با افراد دیگر در محیط کار ارتباط برقرار کند و در تیم بهتر عمل کند.

در نهایت، مزیت دیگر خودآگاهی، بهبود کیفیت زندگی است. فرد با داشتن خودآگاهی، بهتر می‌تواند با تحولات و رویدادهای مختلف در زندگی بهتر عمل کند. همچنین، با داشتن خودآگاهی، فرد بهتر می‌تواند از زمان و انرژی خود بهره‌مند شود و زندگی بهتری را تجربه کند.

در نتیجه، خودآگاهی از نگاه روانشناسی دارای مزایای بسیاری است که شامل بهبود روابط اجتماعی، بهبود تصمیم‌گیری، بهبود سلامت روانی، بهبود عملکرد شغلی و بهبود کیفیت زندگی است. این مزایا نشان می‌دهد که خودآگاهی یکی از مهم‌ترین ویژگی‌هایی است که فرد می‌تواند در زندگی خود از آن بهره مند شود.
۲-۳

@thinpluswithus

منابع برای خودشناسی

American Psychological Association. (2010). Publication manual of the American Psychological Association (6th ed.). Washington, DC: Author.

Baumeister, R. F. (1999). Identity, self-concept, and self-esteem: The self lost and found. In T. Dalgleish & M. J. Power (Eds.), Handbook of cognition and emotion (pp. 681-698). Sussex, UK: John Wiley & Sons, Ltd.

Cohen, S., & Pressman, S. D. (2004). Positive affect and health. Current Directions in Psychological Science, 13(3), 122-125.

Deci, E. L., & Ryan, R. M. (2000). The "what" and "why" of goal pursuits: Human needs and the self-determination of behavior. Psychological Inquiry, 11(4), 227-268.

Fredrickson, B. L. (2001). The role of positive emotions in positive psychology: The broaden-and-build theory of positive emotions. American Psychologist, 56(3), 218-226.

Harter, S. (2002). Authenticity. In C. R. Snyder & S. J. Lopez (Eds.), Handbook of positive psychology (pp. 382-394). Oxford, UK: Oxford University Press.

منابع برای مزایای خودشناسی و خودآگاهی

Brown, K. W., & Ryan, R. M. (2003). The benefits of being present: mindfulness and its role in psychological well-being. Journal of Personality and Social Psychology, 84(4), 822-848.

Ciarrochi, J., Bilich, L., & Godsel, C. (2010). Psychological flexibility as a mechanism of change in acceptance and commitment therapy. In R. A. Baer (Ed.), Assessing mindfulness and acceptance processes in clients: Illuminating the theory and practice of change (pp. 51-75). Oakland, CA: New Harbinger Publications.

Gardner, F. L., & Moore, Z. E. (2006). Mindfulness and acceptance models in sport psychology: A decade of basic and applied scientific advancements. Canadian Psychology, 47(3), 141-156.

Hayes, S. C., Strosahl, K. D., & Wilson, K. G. (2012). Acceptance and commitment therapy: The process and practice of mindful change (2nd ed.). New York: Guilford Press.

Kabat-Zinn, J. (2003). Mindfulness-based interventions in context: Past, present, and future. Clinical Psychology: Science and Practice, 10(2), 144-156.

Langer, E. J. (1989). Mindfulness. Reading, MA: Addison-Wesley.

Linehan, M. M. (2015). DBT skills training manual (2nd ed.). New York: Guilford Press.

Segal, Z. V., Williams, J. M. G., & Teasdale, J. D. (2002). Mindfulness-based cognitive therapy for depression: A new approach to preventing relapse. New York: Guilford Press.

۳-۳

@thinpluswithus

دکتر موریس ستودگان‌

سندروم روده تحریک پذیر

سندروم روده تحریک پذیر (IBS) یکی از بیماری‌های روده‌ای شایع است که با علائمی مانند درد شکمی، تغییر در عادات روده‌ای و نفخ همراه است. این بیماری در حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد جمعیت جهان دیده می‌شود، اما به دلیل اینکه بسیاری از افراد با این بیماری تشخیص داده نمی‌شوند، ممکن است آمار دقیق‌تری از شیوع آن وجود داشته باشد.

علت ایجاد سندروم روده تحریک پذیر هنوز به طور کامل مشخص نشده است، اما فرضیه‌هایی وجود دارد که بر اساس آن‌ها این بیماری ممکن است به دلیل عوامل مختلفی مانند تغییرات در حرکات روده، اضطراب و تنش‌های روحی و مصرف برخی مواد غذایی ایجاد شود. عوامل ژنتیکی، عفونت‌های روده‌ای و بیماری‌های دیگری همچنین ممکن است نقشی در ایجاد سندروم روده تحریک پذیر داشته باشند.

علائم سندروم روده تحریک پذیر به طور متنوعی برای هر فرد متفاوت است اما برخی از علائم شایع آن شامل درد شکمی، نفخ، تغییر در عادات روده‌ای، اسهال و یا یبوست و ترشحات روده‌ای هستند. بسیاری از بیماران از علائم روانی مانند افسردگی، اضطراب و خستگی نیز گزارش داده‌اند.

تشخیص سندروم روده تحریک پذیر بر اساس تاریخچه بیماری، آزمایش‌های خون و مدفوعیتی دقیق مانند آزمایش تصویربرداری روده‌ای و یا آزمایش‌های تشخیصی دیگر انجام می‌شود. با این حال، برای تشخیص سندروم روده تحریک پذیر، باید تمام بیماری‌های دیگری که ممکن است علائم مشابهی داشته باشند ابتدا مورد بررسی قرار گیرند.

به طور کلی، روش‌های درمانی برای سندروم روده تحریک پذیر شامل تغییرات در رژیم غذایی، تمرین بدنی، داروهای تجویز شده توسط پزشک و روش‌های روان‌درمانی است.

تغییرات در رژیم غذایی شامل محدود کردن مواد غذایی تحریکی مانند قهوه، الکل، چای، شکلات، محصولات لبنی، غذاهای چرب و تند، غذاهای با قند بالا و همچنین مواد حاوی فیبر بالا می‌شود. برای بیماران با علائم اسهال، می‌توان غذا‌هایی با کمترین مقدار فیبر مصرف کرد. در مورد بیماران با علائم یبوست، مصرف مواد غذایی حاوی فیبر بالا پیشنهاد می‌شود. همچنین تغییرات در روش تهیه غذا، زمان مصرف غذا و تعداد وعده‌های غذایی نیز می‌تواند به کنترل علائم کمک کند.

تمرین بدنی همچنین می‌تواند به بهبود علائم سندروم روده تحریک پذیر کمک کند. تمرین بدنی به عنوان یک روش درمانی فیزیکی، می‌تواند به بهبود علائم روده‌ای کمک کند و افزایش درک بهتری از بدن به بیماران کمک می‌کند. تمریناتی مانند پیاده‌روی، شنا، یوگا و تمرینات تنفسی می‌تواند به بهبود علائم کمک کند.

در صورتی که تغییرات در رژیم غذایی و تمرین بدنی به تنهایی کافی نباشند، پزشک ممکن است داروهایی مانند ضد اسپاسم، ضد ترشحات روده‌ای و یا ضد اسهال تجویز کند. با این حال، باید توجه داشت که این داروها تنها علائم را تسکین می‌دهند و برای درمان بیماری کامل نیستند.

روش‌های روان‌درمانی نیز می‌توانند به بهبود علائم کمک کنند. این روش‌ها شامل مشاوره روان‌شناختی، روش‌های مدیتیشن و تنفسی و یا تکنیک‌های مبتنی بر آگاهی هستند. این روش‌ها به بیماران کمک می‌کنند تا با تغییرات در شیوه زندگی و مهارت‌های مدیریت استرس، بتوانند به بهبود علائم کمک کنند.

در کل، سندروم روده تحریک پذیر یک بیماری قابل مدیریت است و با کمک پزشک و روش‌های مختلف درمانی، بیماران می‌توانند با کنترل علائم و بهبود کیفیت زندگی، به راحتی با آن زندگی کنند.

۱-۳

@thinpluswithus

رابطه روده تحریک پذیر و سترس به عنوان عامل روان تنی Psycho-Smatic در روانشناسی بسیار مهم است و این دو عامل با هم رابطه نزدیک دارند. روده یکی از اعضای مهم سیستم گوارش است که مسئول هضم و جذب مواد غذایی در بدن ما می‌باشد. روده تحریک پذیر به معنی واکنش دادن به تحریکات مختلف است، که می‌تواند به طور مثبت یا منفی روی رفتارهای ما تأثیر بگذارد.

به عنوان مثال، تحریکاتی مانند استرس، اضطراب و تنش می‌توانند تحریک پذیری روده را افزایش دهند و به علت این تحریکات می‌توانند عوارضی مانند درد شکم، اسهال، یبوست، تورم شکم و نفخ را ایجاد کنند. از طرف دیگر، مشکلات گوارشی مانند عفونت‌های روده، سیبیل، آسیب‌های فیزیکی و شیمیایی، عوامل موثر در کاهش تحریک پذیری روده هستند.

در ضمن، تحقیقات نشان می‌دهد که روده و روانشناسی به یکدیگر وابسته هستند و تغییر در یکی می‌تواند تأثیر مستقیمی بر دیگری داشته باشد. به عنوان مثال، استرس و اضطراب می‌تواند باعث افزایش تحریک پذیری روده شود و مشکلات گوارشی مانند درد شکم، اسهال و یبوست را تشدید کند. در عین حال، مشکلات گوارشی ممکن است به عنوان عاملی برای افزایش اضطراب و استرس در فرد عمل کنند.

به طور کلی، تحریک پذیری روده و روانشناسی به طور همزمان با هم مطالعه می‌شوند و به نظر می‌رسد که تأثیرات روانشناسی بر روده و برعکس، بسیار پیچیده و تعاملی هستند. در حال حاضر، تحقیقات بسیاری در حوزه رابطه روده تحریک پذیر و روانشناسی انجام شده است و نتایج متعددی به دست آمده است.

یکی از روش‌های درمانی برای کنترل تحریک پذیری روده، استفاده از تکنیک‌های روانشناسی مانند تمرینات تنفسی، مدیتیشن، روان درمانی شناختی-رفتاری و تحریک درمانی است. این تکنیک‌ها می‌توانند به کاهش استرس و اضطراب کمک کنند و در نتیجه تحریک پذیری روده را کاهش دهند.

در کل، رابطه روده تحریک پذیر و روانشناسی بسیار پیچیده است و برای درک بهتر آن نیاز به بررسی دقیق‌تری از عوامل مختلفی مانند تغذیه، سبک زندگی، فعالیت‌های ورزشی و روابط اجتماعی داریم. با این حال، با توجه به تحقیقات انجام شده، می‌توان به این نتیجه رسید که تغییر در روش زندگی و رفتارهای روانشناختی می‌تواند به بهبود علائم روده تحریک پذیر کمک کند.

همچنین، تحقیقات نشان داده است که برخی مواد غذایی می‌توانند تحریک پذیری روده را تشدید کنند و برخی دیگر می‌توانند به کاهش آن کمک کنند. برای مثال، مصرف فیبر بالا، پرهیز از مواد غذایی حاوی لاکتوز، پرهیز از مواد غذایی چرب و حاوی شکر و مصرف مواد غذایی حاوی پروبیوتیک می‌توانند به بهبود علائم روده تحریک پذیر کمک کنند.

در کل، برای مدیریت روده تحریک پذیر، نیاز به یک رویکرد چندگانه داریم که شامل تغییر در سبک زندگی، تغذیه، تمرینات ورزشی و تکنیک‌های روانشناسی می‌شود. به همین دلیل، مشاوره با پزشک گوارش‌شناس و روان‌شناس می‌تواند به شما کمک کند تا راهکارهای مناسبی را برای مدیریت علائم روده تحریک پذیر پیدا کنید.


۲-۳

@thinpluswithus

در زیر لیستی از منابع مرتبط با سندروم روده تحریک پذیر (IBS) آورده شده است و برای مطالعه بیشتر مراجعه شود:

1. National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases (NIDDK). Irritable Bowel Syndrome. https://www.niddk.nih.gov/health-information/digestive-diseases/irritable-bowel-syndrome

2. American College of Gastroenterology. Irritable Bowel Syndrome. https://gi.org/topics/irritable-bowel-syndrome/

3. Mayo Clinic. Irritable Bowel Syndrome. https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/irritable-bowel-syndrome/symptoms-causes/syc-20360016

4. International Foundation for Gastrointestinal Disorders. Understanding IBS. https://www.iffgd.org/digestive-health-a-z/irritable-bowel-syndrome-ibs.html

5. Harvard Health Publishing. Irritable bowel syndrome (IBS). https://www.health.harvard.edu/diseases-and-conditions/irritable-bowel-syndrome-ibs

6. British Dietetic Association. Irritable Bowel Syndrome (IBS) Food Fact Sheet. https://www.bda.uk.com/resource/irritable-bowel-syndrome-ibs-diet.html

7. American Family Physician. Irritable Bowel Syndrome: Diagnosis and Management. https://www.aafp.org/afp/2015/1115/p860.html

8. Gastroenterology & Hepatology. Irritable Bowel Syndrome: Diagnosis and Treatment Options. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3995194/

۳-۳

@thinpluswithus

دکتر موریس ستودگان‌

اهمیت غده تیروئید در اختلالات روانی

غده تیروئید یکی از غده‌های مهم در بدن است که با تولید هورمون‌های تیروئید، عملکردهای مختلفی در بدن را کنترل می‌کند. هورمون‌های تیروئید شامل تری‌ایودتیرونین (T3) و تترایودوتیرونین (T4) هستند که در تنظیم سطح انرژی بدن، رشد و تکامل سلول‌ها، فشار خون، قند خون، متابولیسم چربی و پروتئین‌ها و همچنین حافظه و تمرکز نقش دارند.

بنابراین، هرگونه اختلال در عملکرد غده تیروئید می‌تواند به شکل مستقیم یا غیرمستقیم، تأثیراتی روی سلامت روان داشته باشد.

اختلالات غده تیروئید شامل هیپرتیروئیدیسم (تولید بیش از حد هورمون تیروئید) و هیپوتیروئیدیسم (تولید کمتر از حد هورمون تیروئید) هستند. در هیپرتیروئیدیسم، فعالیت زیاد تیروئید ممکن است باعث افزایش اضطراب، خلق و خو، تنش، عصبانیت، بی‌قراری، درد سر و اختلال در خواب شود. در هیپوتیروئیدیسم، کاهش فعالیت تیروئید ممکن است باعث لکه‌های تاریکی زیر چشم، کاهش انرژی، کاهش تمرکز، افسردگی، اضطراب، افزایش وزن، خستگی و اختلال در خواب شود.

بنابراین، افزایش یا کاهش فعالیت غده تیروئید می‌تواند به شکل مستقیم یا غیرمستقیم تأثیراتی روی روان مادر ضمن، برخی تحقیقات نشان داده‌اند که اختلالات در عملکرد غده تیروئید ممکن است باعث ایجاد اختلالات خلقی و اضطراب در بیماران شوند. به عنوان مثال، بررسی‌ها نشان داده است که افرادی که درگیر هیپرتیروئیدیسم هستند، ممکن است دچار اضطراب، تنش و افسردگی شوند.

همچنین، برخی مطالعات نشان داده‌اند که درمان هیپوتیروئیدیسم با داروهای تیروئیدی می‌تواند بهبودی در اختلالات روانی مرتبط با آن داشته باشد. به عنوان مثال، در یک مطالعه، بهبودی در افسردگی و اضطراب بیماران با هیپوتیروئیدیسم با درمان دارویی دیده شد.

به طور کلی، بررسی‌ها نشان می‌دهند که اختلالات در عملکرد غده تیروئید ممکن است باعث تأثیرات روانی متفاوتی شود. در نتیجه، در صورت بروز هرگونه علائمی مرتبط با عملکرد غده تیروئید، بهتر است به پزشک خود مراجعه کنید تا برای شما تشخیص گرفته و درمان مناسب انجام شود.
۱-۴

@thinpluswithus

درمان اختلالات غده تیروئید شامل استفاده از داروها، رژیم غذایی، و در برخی موارد، جراحی است. درمان هیپرتیروئیدیسم با استفاده از داروهایی که فعالیت غده تیروئید را کاهش می‌دهند، انجام می‌شود. درمان هیپوتیروئیدیسم هم با استفاده از داروهای تیروئیدی انجام می‌شود.

در مورد رژیم غذایی، مصرف موادی مانند یود، سلنیوم و تیروزین می‌تواند به بهبود عملکرد غده تیروئید کمک کند. همچنین، برخی مطالعات نشان داده‌اند که مصرف غذاهایی مانند آجیل، ماهی، گوشت، سبزیجات و میوه‌ها می‌تواند به بهبود عملکرد غده تیروئید کمک کند.

در مواردی که درمان دارویی و رژیم غذایی موثر نیست، جراحی ممکن است لازم باشد. در این روش، غده تیروئید قابلمه‌ای که بیشترین فعالیت را دارد، حذف می‌شود.

همچنین، برای کاهش استرس و افزایش روحیه، انجام فعالیت‌هایی مانند مدیتیشن، یوگا و ورزش می‌تواند مفید باشد. همچنین، مراجعه به مشاور یا روان‌شناس نیز ممکن است به کاهش اثرات روانی اختلالات غده تیروئید کمک کند.

در کل، برای حفظ سلامت غده تیروئید و جلوگیری از اختلالات آن، مهم است که رژیم غذایی سالم و مناسبی را رعایت کنید. برای این منظور، مصرف موادی مانند آجیل، ماهی، گوشت، سبزیجات و میوه‌ها در رژیم غذایی شما بسیار مفید است. همچنین، حفظ سطح مناسب یود در بدن نیز بسیار مهم است. مصرف نمک غنی شده با یود، در مواد غذایی سرشار از یود مانند سبزیجات دریایی و ماهی، و مصرف مکمل‌های یود می‌تواند به حفظ سلامت غده تیروئید کمک کند.

همچنین، برای کاهش استرس، می‌توانید از روش‌های مختلفی مانند مدیتیشن، یوگا، و ورزش استفاده کنید. این روش‌ها می‌توانند به کاهش استرس و افزایش روحیه شما کمک کنند.

در نهایت، برای جلوگیری از اختلالات غده تیروئید، مهم است که به بازرسی و بررسی منظم سلامتی خود پرداخت. در قسمت بعد در مورد تداخل داروهای تیروئید و روان‌پزشکی مختصر توضیح میدهم.

۲-۴

@thinpluswithus

تداخل دارویی

تعدادی از داروهای روانپزشکی ممکن است با داروهای تیروئید تداخل داشته باشند. به طور کلی، داروهایی که برای درمان افسردگی، اضطراب، و اختلالات خلقی دیگر استفاده می‌شوند، ممکن است بر تولید و مصرف هورمون‌های تیروئید تأثیر بگذارند و یا برعکس، داروهای تیروئید ممکن است بر اثر داروهای روانپزشکی تأثیر بگذارند.

برای مثال، داروهای لیتیوم که برای درمان افسردگی، بیماری های دوقطبی و اسکیزوفرنی استفاده می‌شوند، ممکن است باعث کاهش فعالیت غده تیروئید شوند. برخی داروهای ضدافسردگی مانند امیتریپتیلین نیز ممکن است باعث افزایش وزن و کاهش سطح هورمون‌های تیروئید شوند.

بنابراین، بهتر است قبل از مصرف هرگونه داروی جدید، با پزشک خود صحبت کنید و به او اطلاع دهید که داروهای تیروئید را مصرف می‌کنید. پزشک شما ممکن است نیاز به تنظیم دوز داروهای تیروئید شما داشته باشد یا داروهای روانپزشکی را با داروهای تیروئید ترکیب کند.

همچنین، در صورتی که بعد از شروع مصرف داروهای تیروئید یا داروهای روانپزشکی هرگونه علائم جدیدی رخ داد، به پزشک خود اطلاع دهید.
داروهایی که برای درمان اختلالات غده تیروئید استفاده می‌شوند، شامل دو دسته دارویی هستند: داروهای تیروئیدی و داروهای ضدتیروئیدی. داروهای تیروئیدی معمولاً برای درمان هیپوتیروئیدیسم (کاهش فعالیت غده تیروئید) مورد استفاده قرار می‌گیرند، در حالی که داروهای ضدتیروئیدی برای درمان هیپرتیروئیدیسم (افزایش فعالیت غده تیروئید) استفاده می‌شوند.

داروهای تیروئیدی شامل
لوتیروکسین سدیم (Levothyroxine Sodium)،

لیوتیروکسین (Liothyronine) و

تری‌ایودوتیرونین (liotrix) هستند.

لوتیروکسین سدیم یکی از داروهای معروف تیروئید است که برای درمان هیپوتیروئیدیسم استفاده می‌شود. این دارو به عنوان جایگزین هورمون تیروئید طبیعی بدن عمل می‌کند و به کنترل سطح هورمون‌های تیروئید در بدن کمک می‌کند.

داروهای ضدتیروئیدی شامل

متیمازول (Methimazole) و پروپیل تیواوراکیل (Propylthiouracil) هستند. این داروها برای کاهش فعالیت غده تیروئید و درمان هیپرتیروئیدیسم مورد استفاده قرار می‌گیرند.

همچنین، برخی داروهای دیگر نیز برای کنترل علائم مرتبط با اختلالات غده تیروئید مانند اضطراب و افسردگی مورد استفاده قرار می‌گیرند. این داروها شامل آنتی‌اکسیدان‌ها، آنتی‌دپرسانت‌ها و سایر داروهای روان‌پزشکی هستند. این داروها برای کنترل علائم روانی مرتبط با اختلالات غده تیروئید، مانند افسردگی، اضطراب و تنش، مورد استفاده قرار می‌گیرند.

مهم است برای مصرف هرگونه داروی تیروئیدی یا دیگر داروهای مورد نیاز، به دستور پزشک عمل شود و دستورات مصرف دارو و دوز آن نیز رعایت گردد. همچنین، در صورت بروز هرگونه علایم جانبی ناخواسته، به پزشک رجوع شود.

۳-۴

@thinpluswithus