📍استرس چگونه بر ما تأثیر می گذارد

پاسخهای گوناگون در مورد استرس و تاثیر ان بروی بدن ما نوشته شده و در زیر چند مورد اساسی ان نام برده شده. به این فکر کنیم که استرس چگونه روی ما تأثیر می گذارد؟

👈 در سطح فیزیکی و روان تنی
انواع درد ها بدنی یا همان سایکوسوماتیک
مانند سردرد , كمر درد , درد گردن , درد معده اسپاس عضلات , درد فک

👈 در سطح انرژی و خواب
مثلا بدون دلیل احساس خستگی کردن , بی انرژی بودن , مشکل خواب , مشکل بی انگیزگی

👈 در سطح احساسات
اضطراب , خشم , افسردگی , ناتوانی , خارج از کنترل بودن ,


👈 سایر علائم عاطفی ناشی از سترس
مانند به راحتی تحریک شدن, بی صبری , پریشان بودن , فراموش کردن

* برخی از علائم جسمی استرس ممکن است در اثر شرایط پزشکی یا توسط داروهایی که مصرف می کنیم ایجاد شود. اگر مطمئن نیستیم که چه عاملی باعث ایجاد علائم جسمی ما شده است ، از پزشک خود سوال کنین که آیا میتواند استرس علت آن باشد یا خیر.

از دید شما چگونه به این سوال پاسخ می دهید؟
وقتی تحت استرس هستید ، کدام یک از این رفتارها برای شما اشنا به نظر میرسد؟

👈 می خورم تا آرام شوم.
👈 خیلی سریع صحبت می کنم و می خورم.
👈 برای آرام شدن از الکل یا سیگار استفاده میکنم.
👈 بی صبری می کنم اما زیاد نتیجه نمی گیرم.

👈 خیلی کار می کنم
👈 کارهایی را که باید انجام دهم به تأخیر می اندازم.
👈 خوابم خیلی کم ، زیاد یا نامیزان است.

👈 من سعی می کنم خیلی کارها را یکباره انجام دهم.

درگیر شدن با هر کدام از این رفتارها ممکن است به معنای این باشد که ما به اندازه کافی نمی توانیم با استرس روبرو شویم و ان را مدیریت کنیم.

برای مدیریت سترس میتوان علایمی که سترس زا هستند را براورد کرد و چگونگی مقابله با ان را مطالعه و یا در مشاوره شناخت. مثلا ورزش کردن, همه نوع حرکتهای ورزشی, مدیتیشن یا مراقبه و ریلکسیشن و همچنین بیو فید بک میتوانند کمک بزرگی در کاهش سترس باشند.

دکتر موریس ستودگان

📍روانشناسان می گویند که دو نوع خودشیفته وجود دارد: از کدام نوع شما هستید؟

همه خودشیفتگان برابر نیستند.

تهیه کننده KOSTAS PAPAGEORGIOU
برگردان دکتر موریس ستودگان.

خودشیفتگان مانند کوسه ها هستند, اسمشان بد در رفته, هر دو نوع به طور کلی به عنوان نیروهای تهدیدآمیز شناخته می شوند ، که باید از آنها ترسید و از آنها دوری کرد.

اما همانطور که هر زیست شناس به شما خواهد گفت ، کوسه ها نقش مهمی در اکوسیستم دریایی ایفا می کنند. و چه بسا كه خودشیفتگان نیز نقش لازم را در جامعه بشری بازی كنند.

این البته ، برخلاف درک گسترده ای از ویژگی های شخصیتی است - این خوب است که مورد قبول دیگران باشیم و با دیگران خوب برخورد کنیم. ولی ظاهرا خودشیفتگی بد است.

در کل ، افراد خودشیفته با رفتارهای پرخطر در چالش هستند ، یک نگاه برتر غیر واقعی نسبت به خود دارند ، بیش از حد اعتماد به خود دارند ، همدلی کمی برای دیگران نشان می دهند و احساس شرم و گناه کمی دارند. اما اگر خودشیفتگی از نظر اجتماعی بسیار سمی است ، چرا همچنان ادامه دارد و چرا گفته می شود که در جوامع مدرن رو به رشد است؟

پاسخ این است که طبیعت انسان پیچیده است. و در حالی که خودشیفتگی غالباً با "صفات مضر" مانند سایکوپت و سادیسم همراه است ، جنبه هایی دارد که بطور کلی مثبت تلقی می شوند ، مانند برونگرایی و اعتماد به نفس.

در گفتن این حرف ، منظورم دفاع یا بهانه گرفتن از بدترین نمونه های رفتار خودشیفتگی نیست. درعوض ، من می خواهم عناصر بالقوه مفید انها را برجسته کنم - که می توانند جامعه را قادر سازند تا از پتانسیلهای مثبت شخصیتهای "مضر" بهره ببرد و در عین حال پتانسیل آسیب دیدن از خودشیفتگان را نیز محدود کند.

📍 بهترین نوع خودشیفتگی

دو نوع اصلی از خودشیفتگی وجود دارد: "گرانقدر" و "آسیب پذیر"
"خودشیفتگان آسیب پذیر به نظر میرسد که از خود دفاع بیشتری كنند و رفتار دیگران را خصمانه می دانند ، در حالی كه خودشیفتگان گرانقدر معمولاً دارای اهمیتی بیش از حد برجسته و مشغول با موقعیت و قدرت هستند.

نتایج حاصل از مطالعات ما (در خصوص ویژگی شخصیتی خودشیفتگی ، نه اختلال شخصیت خودشیفتگی) نشان می دهد که خودشیفتگی گرانقدر با مؤلفه های بسیار مثبت استحکام ذهنی ارتباط دارد. این موارد شامل اعتماد به نفس و تمرکز بر دستیابی به اهداف است که به محافظت در برابر علائم افسردگی و استرس کمک می کند.

ارتباط بین خودشیفتگی و استحکام ذهنی ممکن است به توضیح تغییر علائم افسردگی در جامعه کمک کند. اگر فردی از نظر روحی قوی تر باشد ، به احتمال زیاد آنها را به چالش می کشد ، نه اینکه آنها را به عنوان یک مانع تلقی کند.


بنابراین اگرچه همه ابعاد خودشیفتگی خوب نیستند ، جنبه های خاصی می تواند منجر به نتایج مثبتی شود. و کمی خودشیفتگی هنگام مواجهه با شرایط استرس زا می تواند یک ابزار مفید باشد ، با این شرط کمی قدرت ذهنی نیاز است که از این دشواریها عبور کنیم ، چیزی که نارسیستها دارند.

این توانایی که ذکر شد, کمی شبیه به توانایی دویدن هست که در هنگام پیاده روی به تنهایی راه رفتن.کافی نیست. ایده این است که افراد باید انعطاف پذیر باشند. آنها باید وقتی که لازم است ، راه بروند ، اما وقتی لازم است کمی تندتر بدوند. به همین ترتیب ، توانایی فراخواندن کمی خودشیفتگی هنگام مواجهه با چالش ، از نظر اجتماعی یا حرفه ای ، یک مهارت مفید است.

📍 یک پلی به سوی دیگر

تحقیقات اخیر آزمایشگاه ما نشان می دهد که خودشیفتگی ممکن است به عنوان پلی اتصال دهنده بین جنبه های "مضر" (ضد اجتماعی) و جنبه های "مفید" (اجتماعی) باشد. به عبارت ساده ، افراد می توانند از آن پل عبور کنند تا در مواجهه با یک چالش ، از خصوصیات مضر خود استفاده کنند تا مشکل را پشت سر گذاشته و از ویژگی های اجتماعی خود در محیطی که احساس امنیت بیشتری دارند, بهره مند شوند.

کار ما نشان می دهد که به جای درک شخصیت انسان در یک حالت دوگانگی (خودشیفتگی در مقابل قابل پذیرش در اجتماع بودن) ، باید با آن به عنوان یک طیف مداوم در حال تغییر برخورد کنیم.

این اصلا به معنای ترویج گرانقدری خودشیفتگی در قبال یک عزت نفس سالم و فروتنی نیست. در عوض ، این تحقیق ما در مورد ترویج تنوع افراد و ایده ها با حمایت از اینكه صفات مضر مانند خودشیفتگی نباید فقط خوب یا بد تلقی شوند. آنها محصول تکامل و عباراتی از ماهیت بشر هستند که بسته به موقعیت و محتوی ممکن است مفید یا مضر باشند.

این ممکن است به کاهش حاشیه پردازی (مارجین کردن= انگشت نما کردن) افرادی که از صفات مضر برخوردارند ، کمک کند و به بهترین نحو ممکن برای پرورش برخی جلوه های این صفات ، ضمن دلسرد کردن دیگران ، برای منافع جمعی تلاش کند.

@thinkpluswithus setudegan

1

گفتن اینکه ویژگیهای شخصیتی مانند خودشیفتگی بسیار ساده است به توانمندسازی فردی کمک می کنند ، گرچه از نظر اجتماعی سمی هستند. مردم سعی می کنند در یک محیط اجتماعی ، سیاسی و اقتصادی سازگار شوند ، زندگی کنند و برای موفقیت بجنگند که "مرد یا زن خودساخته" را ارتقا بخشند و اگر صفات متضاد مانند خودشیفتگی را نشان دهند ، توجه منفی دیگران را جلب می کنند. با این حال ، خودشیفتگی "گرانقدر" ممکن است کلید محافظت از افراد در برابر چنین فشارهای غیرضروری باشد.

من فکر نمی کنم افرادی هستند که بدون خودشیفتگی بتوانند زندگی کنند. به طور مشترک با سایر خصوصیات روانی ، در یک طیف قرار میگیرند ، که برخی از افراد در این طیف بالاتر از دیگران قرار دارند.

در جای دیگر جهان طبیعی ، ترس و بی اعتمادی انسان به کوسه ها منجر به نگرش گسترده "ما" در مقابل "آنها" شده است. پس از اکران فیلم Jaws ، طبق گفته یکی از متخصصان محافظه کار "ترشح سزیع تستوسترون جمعی" وجود داشت که منجر به هزاران حاشیه شد که کوسه ها را در سواحل آمریکا هدف قرار دادند و به قتل رساندند.

در نیمه قرن گذشته تعداد کوسه ها به طرز چشمگیری کاهش یافته است (تا 92٪). بنابراین تا ما شروع به درک اهمیت کوسه ها برای اکوسیستم دریایی می کنیم ، ما برای مطالعه ما دیگر کوسه ای زنده نخواهد بود.

ما نباید بگذاریم که خودشیفتگان فقط به این دلیل که آنها را درک نمی کنیم به حاشیه رانده شوند. ما به جای شیطانی کردن بخشهایی از شخصیت خود ، باید همه جنبه های آن را به رسمیت بشناسیم - و به بهترین نحو استفاده از آنها را برای منافع خود و منافع جامعه بشناسیم.


این مقاله در گفتگو با اجازه نشر از کاستاس پاپاگورگیو منتشر شده است.

برگردان مقاله: دکتر موریس ستودگان


@thinkpluswithus

2


👈منبع:
Psychologists say there are 2 types of narcissists: Which one are you؟

https://www.inverse.com/mind-body/61035-narcissism-personality-traits-why-some

دکتر موریس ستودگان

📍چند نکته در مورد تمایلات, گرایش و یا فتیش ها

بسیاری از افراد از نیازها, گرایش ها و ترجیحات جنسی خود به طور کلی احساس شرمندگی می کنند. آنها مشکلات زیادی را که با آنها به وجود آمده می بینند و فقط آرزو می کنند از شر این تمایلات و گرایش ها خلاص شوند. اما غالباً آنقدرها هم ساده نیست که بسیاری دوست دارند از ان خلاص شوند. بقول ملانی کلاین چرا که "رابطه با شی" در انها از دیرینه شکل گرفته!

صرف نظر از این که آیا این مورد مربوط به یک تمایل یا فتیش کلاسیک (به عنوان مثال برانگیختن از طریق; جوراب نازک, پاشنه کفش یا لاستیک و چرم) یا یک عمل خاص (به عنوان مثال پریدن ویا نحوه نشستن)، یک تمایل BDSM یا چیز دیگری است, جای بحث دارد. گاهی افراد فکر میکنند که این از هنجارها فاصله میگیرد و به سمت عدم درک و ترس از قضاوت و طرد شدن توسط شریک زندگی (آینده) خود, دچار سترس و پریشانی میشوند.

بسیاری از افراد از "فتیش" صحبت می کنند اما همه ترجیحات جنسی و قلقلک های روان در این زمینه جزو فتیش نیستند و گرچه افسانه های زیادی زمزمه شده اند ولی میبایست اگاهی کافی در این زمینه کسب کرد. برای جلوگیری از سوء تفاهم ، ترجیح می دهم به طور کلی درباره "ترجیح" و "تمایل" صحبت کنم.

👈 سرکوب امیال خود؟

برخی از افراد ادعا می کنند که فقط کافی است برای گذر موفقیت آمیز از این امیال و افکار, تمرین کافی و دیسیپلین داشت. فقط باید به دنبال چیز دیگری بود و از فکر کردن در این زمینه دست برداشت. یا با فکر کردن به چیزی ناخوشایند هنگام عملی کردن آن تمایل و خواسته، آن را هدفمندانه دور زد و ان احساس را نابود کرد.

متأسفانه ، باید بگویم که نمیتوان به راحتی از این امیال و ترجیحات جنسی خود خلاص شد. یک خواسته و یا گرایش جنسی عادت بدی نیست و مطمئناً اعتیاد و یا مضر هم نیست. حتی اگر ممکن است گاهی اوقات چنین احساسی وجود داشته باشد که از ارزشهای اخلاقی و یا نااگاهی سرچشمه میگیرند. این بخشی از تمایلات جنسی شخصی است و بنابراین بخشی از شخصیت فرد است. در نتیجه این کاملا طبیعی میباشد که این بخش در وجود ما حق زندگی دارد و نمیخواهد که سرکوب شود و این قسمت نیز همانند بقیه صفات بایستی زندگی شود و نه سرکوب. چرا که هر سرکوبی میتواند در جایی دیگر به شکل وسواس, پانیک و یا اضطراب جدیدی بروز کند.

البته ، من نمی توانم رد كنم كه بعضی از افراد با سرکوب امیالشان از شر "خواسته ها یا فتیش خود" خلاص می شوند - سوال اینجاست که به چه قیمتی و یا برای چه مدت و یا با چه جانشینی؟
مراجعی میگفت: "دکتر من بر این فتیش پیروز شدم ولی باید فکری به حال مصرف الکلم کنید که به سراغم امده, ظاهرا این چاله پرشدنی نیست. "

اما از شر ان خلاص شدن تنها در صورتی مؤثر است که به هر حال این موارد امیال خیلی بارز و مشخص نباشند. اگر وجود آنها ضروری و یک باید روانی نباشد، مطمئناً می توان آنها را به نوعی کنار گذاشت ولی جانشین مناسب مهم تر است.
👈 درمانگر نمیتواند چیزی را از مراجع بگیرد اما جانشینی برای ان ارائه نکند.

باید فکر کرد چه نیازهای دیگری در زندگی وجود دارد و از انها چشم پوشی می شود و علت ان چیست و چطور پذیرش میشوند...

اما هنگامی که واقعاً نیاز به زندگی کردن و عملی کردن این تمایلات در شخصیت فرد انقدر قوی باشد، که احساس و افکار و رفتار او را درگیر کند, موضوع کمی متفاوت است. یعنی پس این میل و خواهش زنده است و با شخص در حال تعامل است. اگر آن سرکوب شود ، دیر یا زود عواقب و مشکلات به همراه خواهد داشت چرا که در بعضی مقاطع دوباره این میل ظهور می کند و پس از آن میل فقط قویتر و منسجم تر می شود، در اینجا رنجها و مشکلات روانی حتی بیشتر خواهند شد.

👈باید پذیرفت و سعی در تلفیق ان کرد

به همین دلیل من اکیداً توصیه می کنم که سرکوب هیچ تمایلی جایز نیست و باید به ان پایان داد. زیرا اگر سرکوب عملی نشود، احتمالاً شخص خود را مقصر این واقعیت می داند که این کار را نتوانسته به پایان برساند و از عزت و اعتماد بنفسش کاسته میشود. این هیچ ارتباطی با فقدان نظم و انضباط شخص یا موارد مشابه ان ندارد. اما باید پذیرفت که صرفاً با این واقعیت که اینگونه عملی خواهد شد, بی نتیجه میماند.

در واقع ، من فکر می کنم اگر شخص در مقابل ترجیحات و تمایلات خود آنقدر مقاومت نشان دهد، بسیار مضر است, زیرا در این صورت فقط با آن در حال جنگ است. آن افکار فضای زیادی را به خود اختصاص می دهند ، مهم می شوند (اگر از دید منفی فقط نگاه شود). و من احساس می کنم که دقیقاً به همین دلیل است که آن تمایلات و احساسها اغلب از شخص قوی تر می شوند چون مدام به انها پرداخته میشود. به هر فکری بیشتر در خود جای بدهیم, طبیعتا فضای رشد بیشتری خواهد داشت.

لطفا اصلا به فیل صورتی فکر نکنید!

ادامه دارد...

1

@thinkpluswithus setudegan

اگر شخصی از تمایل خود خجالت می کشد، می خواهم توصیه کنم که نگاهی به اینترنت بیندازد. پورتال های زیادی برای بسیاری از فتیش های مختلف ، تمایلات ، رویه ها و انواع نگرش ها و گرایش های جنسی وجود دارد. اگر در آنجا کمی جستجو شود و همچنین ممکن است از دیگران ایده های مفیدی وجود داشته باشد، و شخص به سرعت متوجه خواهد شد: "آرزوهای من آنقدر که قبلاً فکر میکردم کمیاب و پوچ نیستند. افراد زیاد دیگری هم هستند که همین احساس ها را دارند. انها هم قبلاً تردیدهای بسیار مشابهی داشتند و اکنون از اولویت ها و تمایلات خود لذت میبرند. میبینم که باید این بخش از خود را نیز بپذیرم و با ان زندگی کنم."

و ممکن است که این روش موثر نباشد.

👈کمک گرفتن حرفه ای راه دیگری میباشد

اگر تا اینجا نکاتی که گفتم کافی نباشد و افکار شخص متشنج تر از این باشد، منطقی است که به فکر درمان گردد. دلیلش این است که، با وجود همه چیز و راه ها و توصیه ها، هنوز از آن بسیار شرمنده، از اولویت خود احساس محدودیت می کند، خود را در معرض تعقیب اخلاق و گناه یا چیز دیگری قرار می دهد, که برایش ازار دهنده میباشند - چنین مشکلاتی که می تواند با گرایش, تمایلات و یا فتیش همراه باشند بسیار متنوع هستند. متأسفانه این دسته از مشکلات معمولا به تنهایی برطرف نمی شوند. اینها محصولات باورها و ارزش هایی هستند که لذت تمایلات و گرایش را نابود میکنند و در اطاق درمان جای خواهند داشت.

باید دانست که در درمان گرایش از بین نمی رود. اما می توان یاد گرفت که چگونه از آن و به طوریکه ازار دهنده نباشد, زندگی کرد. در این نوع درمان بیشتر روی رفتارهای جنسی "معمولی" و نه فتیش تمرکز میشود. در درمان چنین گرایشی اموخته میشود که چگونه بدون احساس شرم و گناه نسبت به آن تمایل و گرایش یا فتیش، شخص ان بخش از شخصیت خود را در خود تلفیق کتد و یا به عبارت دیگر بخش ناخواسته خود را در آغوش بگیرد و ان را به عنوان قسمتی از خود بپذیرد. گاهی اوقات می توان آموخت که دوباره به روشهای متعارف برانگیخته شد - مثلاً - صرفاً از طریق صمیمیت, از طریق نزدیکی های مهر امیز یا از طریق مقاربت های معمولی.

یک درمانگر میتواند روش ها و ابزارهای خوبی در مورد چگونگی هدایت جنسی شخص به او بدهد تا او بتواند از رابطه با شی خود لذت ببرد.

حال هرچیزی که نتیجه افکار شخص در قبال تمایلات یا فتیش او باشد، مثل شرمنده شدن از خود، یا احساس گناه، و سرکوب آن، به جایی نخواهد رسید مگر سترس بیشتر و فشار روانی مضاعف تا نابودی روابط از روی نااگاهی.

باید پذیرفت که این بخشی از شخصیت شخص است - و نفی بخشی از وجود میتواند بسیار مخرب باشد. میبایست آن را به عنوان بخشی از خود پذیرفت، در مورد آن گرایش یا فتیش آگاهی کافی کسب کرد و اطرافیان را مطلع کرد، تبادل ایده کرد و سپس دید که چگونه می توان از آن بیشترین استفاده و لذت را برد - با ان زندگی کرد و یا ان را درمان کرد که همه بستگی به ارزشهای یک شخص دارد!

پایان

از دکتر موریس ستودگان


2
@thinkpluswithus setudegan