🔻درخواست عضوارشد حزب موتلفه از رئیسی: در دولت سیزدهم به تحریم ها دامن نزنید

🔹علاء میرمحمدصادقی از فعالان اقتصادی،عضو اتاق بازرگانی و عضو حزب موتلفه در یادداشتی در روزنامه ایران با اشاره به خواسته های بخش خصوصی از دولت سیزدهم نوشت:

🔹تحریم‌های امریکا باعث شد ایران با مضیقه‌هایی روبه رو شود لذا برای جبران این امر ضرورت دارد که ما با سایر کشورها تعامل داشته باشیم.

🔹به تحریم‌های موجود دامن نزنیم. همه می‌دانیم که کشور در چه شرایطی است و با چه تنگناهایی روبه رو است.

🔹به همین دلیل اگر همه یعنی بخش خصوصی، دولت و مردم کنار هم قرار بگیریم به طور قطع اثرات تحریم کمرنگ خواهد

🎥فیلمی از تجمع مخالفان در کوبا و یکی دو نکته

دشمنان انقلاب کوبا فیلم ضمیمه را در شبکه‌های اجتماعی تحت عنوان «اعتراضات به رژیم آدم‌کش کاسترو» پخش می‌کنند.

📌اما از همین فیلم کوتاه می‌توان حقیقتی را درخصوص جامعه و ساختار سیاسی و اجتماعی کوبا دریافت:

🔻درحالی‌که تعدادی تجمع کرده‌اند و شعار «آزادی» می‌دهند، نیروهای انتظامی بدون هیچ‌گونه سلاح و سپر و باتوم، در آرامش و آشتی‌جویی کامل، مقابل معترضان صف کشیده‌اند تا صرفاً آرامش و نظم عمومی حفظ شود.

🔹تعدادی از شهروندان هم در حال تردد روزمره‌اند.

🔸این فیلم که ادعا می‌شود نشان از «استبداد رژیم کاسترو» دارد، اتفاقاً از مسالمت‌جویی نظام سوسیالیستی و به رسمیت شناختن حق اعتراض حکایت می‌کند.

🔺مقایسه کنید با واکنش پلیس در کشورهای «دموکرات» مانند ایالات متحده و فرانسه نسبت به اعتراضات توده‌ای…


@CubaSolidarity
@maktubaat

🔸‏تمام منطق و استدلال کاپیتالیست ها همین است. حالا که دولت نمی‌تواند مدرسه بسازد بهتر نیست ما مدرسه غیرانتفاعی بزنیم؟ حالا که بهداشت رها شده بهتر نیست ما بیمارستان احداث کنیم؟ حالا که واکسن ندارند، چرا نگذاشتند ما واکسن وارد کنیم.
استدلالی برای افزودن شکاف طبقاتی و علیه برابری..

🔹‏چرا سوال نمی کنید این منطقه آزاد تجاری اگر می‌توانست واکسن بخرد و به خرمایه داران بزند، چرا آن را به دولت با قیمتی توافقی نمی‌فروخت؟ دلیل روشنی دارد. چون منطق سرمایه داری نه برقراری عدالت اجتماعی که چاپیدن هر چه بیشتر و کسب ثروت افزون تر است.

🔸‏غایت آرزوی سرمایه داری، همین واماندگی دولتی است. اغتشاش و آشوب زمینه ساز غارت بیشتر است. اساسا خودشان آشوب می‌سازند تا میوه دو چندان درو کنند. شوک، بحران، ترس و فلاکت شیرین ترین چیز نزد سرمایه سالاران است.

هاتف
@maktubaat

🔻دکتر محمدرضا تاجیک یکی از اصلاح‌طلبانی است که بر شیوه تغییر اصلاح، اصرار و پافشاری دارد. «جریانی در راه است، مانیفستی برای اصلاح‌طلبی دوم» کتابی است که از او به‌تازگی منتشر شده است. در این کتاب با صراحت به آسیب‌شناسی جریان موسوم به اصلاح‌طلبان پرداخته است. با اینکه موضوع گفت‌وگوی ما درباره دولت‌های بعد از انقلاب است، اما به نوعی دربرگیرنده مسائل اصلاح‌طلبان است؛ چراکه چندین دولت از دولت‌های بعد از انقلاب را اصلاح‌طلبان در دست داشته‌اند.

او معتقد است " دولت‌ها به علت ساختار سیاسی حاکم بر جامعه ما، آن شأن و منزلتی را ندارند که یک دولت (Government یا State) در کشورهای دیگر دارد. در واقع دولت‌ها یک بازی کوچک در یک بازی بزرگ‌تر هستند؛ تنها یک بازی هستند و نه مطرح‌ترین و مؤثرترین بازی. یک بازی هستند در درون بازی بزرگ‌تر. هنجارها و استراتژی‌ها در آن بازی بزرگ‌تر مشخص می‌شود. آن بازی بزرگ‌تر در واقع به تعبیر لکانی، بازی «دیگری بزرگ» است."

ما قورباغه‌های روی اجاق و عرصه‌ای که هر روز تنگ‌تر می‌شود
درباره حق تغییر رشته، حق دسترسی به اینترنت و …

🔴جامعه ایران جامعه بسته‌ایست که روز به روز بسته‌تر می‌شود. آنها که درباره اموری از قبیل دموکراسی و عدالت و آزادی و حقوق انسانها به طور نظری و یا صرفاً بر اساس چند شاخص محدود اظهار نظر می‌کنند هرگز متوجه این نکته اساسی نمی‌شوند که با زوال آزادی و عدالت و حقوق، اصل این مفاهیم هستند که فرسوده می‌شوند و با از دست رفتن تجربه آزادی، زبان ماست که به کلی معنای آزادی را فراموش خواهد کرد. (ن.ک به یادداشت سقوط زبان فارسی به زبان بردگان)


🔴ما امروز محدودیتهایی داریم که پدران چند نسل قبل ما از شنیدن اعمال چنین محدودیتهایی سخت برافروخته می‌شدند، مثل محدودیت مسافرت از کشوری و اقلیمی به اقلیم دیگر. ما محدودیتهایی داریم که در طول یک نسل اعمال می‌شود و همه به آن عادت می‌کنیم مثل محال شدن خانه‌دار شدن یک شهروند معمولی یا در طول چند ماه به آن عادت می کنیم مثل محدودیت تردد شبانه. در مقابل در عین همه رنجها و ستمها آزادیهایی داریم که به مرور بدست آمده و ما هیچ از حال پدرانمان و مادرانمان نمی‌دانیم، چیزهای به ظاهر کوچکی مثل بیرون رفتن خودسر (!) زن از خانه یا حتی اندکی نظر داشتن زن در انتخاب شوهر. و چیزهایی که ما داریم و معلوم نیست نسل بعدی داشته باشد یا اصلا از آن مطلع باشد: دسترسی به اینترنت یا خیلی عمیقتر امکان آزادانه گفتگو کردن در خانه یا حتی آزادانه فکر کردن در عالم ذهن شخصی.


🔴به هرحال آنچه مهم است اینکه شیب نمودار آزادی و عدالت به شدت منفی است و حسگرهای ما ایرانیان مثل قورباغه در حال پخته شدن معمولا عادت کرده که خودش را با هر وضعیتی تطبیق بدهد. حق تعیین سرنوشت، حق مسافرت،‌ حق انتخاب شغل مورد علاقه، حق ازدواج، حق ارضای جنسی، حق بچه داشتن،‌ حق خانه داشتن،‌ حق ماشین داشتن، حق تحصیل متناسب با استعداد و اخیرا حق تغییر رشته چیزهایی است که ما رسمی و غیررسمی با شیب تندی بویژه در این یک دهه اخیر از دست داده‌ایم و به نقطه‌ای وحشتاک از عدم و ‌تاریکی در حرکتیم که اصل معنای «حق داشتن» از قاموس کلمات حذف خواهد شد، حتی اگر «حق زنده ماندن» باشد.


♦️نیروی سیاسی و اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی ما مردم، بویژه ما دهه شصتیها و زنان، که به دنبال تحرک افقی و زایایی است،‌ هرروز بیش از پیش با بوروکراسیهای مثلثی مرکزی بالابه پایین پدرسالار مهار و دسته‌بندی می‌شود. دیوارکشی‌های اجتماعی و منع انواع و اقسام ترددها و دسترسی‌ها و ایجاد اشکال مختلف نوشته و نانوشته انحصارها در دست سازمانهای مرکزی روز به روز عرصه را بر ما تنگ تر و تنگتر می کند. ما اگر حتی برای بهتر شدن اوضاع امیدی نداشته باشیم،‌ اندک تصوری از ظلمتی که فرزندانمان در آن خواهند زیست کافی نیست که استراتژی معمول ایرانیِ سازگاری با شرایط و گلیم خود را در هر حالی از آب کشیدن، ایستادن در صفهای دلار و بیت‌کوین و سبدکالاو آزمون استخدامی و کنکور پزشکی و آویزان مردان پولدار قدرتمند شدن را، رها کنیم و با آموختن از مقاومت زنانه، حداقل مرزهای در حال سقوط قلمروی محدود آزادی به میراث رسیده از موهبت الهی و طبیعی و در برخی موارد دستآورد رنج‌ها و خونهای دو قرن نهضت رهایی‌بخش اجتماعی و سیاسی را با سرعت کمتری تسلیم کنیم؟

‍ ⭕️چرا عرفان خراسانی را ترجیح میدهم؟

🖌 مصطفی ملکیان

✅ از سه جهت عرفان خراسان را ترجیح می دهم :
🔹در جهان اسلام بیشتر به عرفای خراسان بزرگ و نه عرفای غرب جهان اسلام یعنی بیشتر به عرفان کسانی مثل مولوی، عین القضات همدانی، ابوسعید ابوالخیر و امثال اینها وابستگی دارم تا به عرفان غرب جهان اسلام یعنی ابن عربی که در اندلس ظهور کرد. من عرفان شرق جهان اسلام را به مراتب ترجیح می دهم بر عرفان غرب جهان اسلام.
🔹 ولی در عین حال فقط عارفان جهان اسلام مدنظر من نیستند من به مایستر اکهارت که عارف مسیحی است یا ترزا و خوان دلا کروز –دو عارف اسپانیایی- خیلی احساس نزدیکی می کنم و با خیلی از آرای آنها موافقت دارم. به همین ترتیب وقتی به ادیان شرقی رجوع می کنم آراء کسی مثل خصوصاً شَنکَره که یک نوع هندوئیسم وحدت وجودی است، من به او بیشتر وابستگی دارم تا رامانوجا. بنابراین وقتی می گویم عرفان، مرادم عرفان جهان اسلام نیست و عارفان همه ادیان و مذاهب در همه فرهنگ ها مدنظرم هست. ولی اگر در عرفان جهان اسلام بخواهم دست به گزینش بزنم، عرفان شرق اسلام را برمی گزینم و مولانا را شاخص ترین شخصیت می بینم و در عرفان غرب اسلام هم ابن عربی. شکی نیست که من به مولانا قرابت بیشتری حس می کنم تا ابن عربی.

🔹چرایی ترجیح عرفان خراسان:
1️⃣ مقام عمل ترجیح دارد بر مقام نظر
عرفان غرب جهان اسلام بیشتر به بحث های انتزاعی و بحث هایی دربارۀ جهان هستی توجه دارد ولی عرفان شرق جهان اسلام یعنی عرفان خراسان بزرگ، بیشتر ناظر به عمل است به جای آنکه نظریه پردازی کند یا به زبان ساده تر بیشتر از آنکه بخواهد جهان را به ما بشناساند، بیشتر به ما می گوید که چگونه زندگی بکنیم و چگونه باید باشیم و چگونه باید به جهان بنگریم و از نظر من "مقام عمل ترجیح دارد بر مقام نظر".

2️⃣ جان شناسی ترجیح دارد بر جهان شناسی
در عرفان شرق جهان اسلام، جان شناسی بیشتر از جهان شناسی است در سنت سقراطی گفته می شد که "خودت را بشناس" و از نظر کسی مثل افلاطون و سقراط اگر انسان خودش را نشناسد، شناخت بقیۀ جهان هیچ سودی ندارد و اگر خودش را بشناسد، نشناختن جهان هیچ زیانی برای او ندارد. پس کسی مثل سقراط و شاگردش افلاطون تاکیدشان بیشتر بر جان شناسی است تا جهان شناسی. من به این سنت که بیشتر تلاشش بر شناخت انسان است، علاقه بیشتری دارم تا اینکه از مقامات عالم و مراتب عالم ناسوت و لاهوت و جبروت و هاهوت و مراتب مختلف وجود بحث شود. پس در نظر من اولاً مقام عمل ترجیح دارد بر مقام نظر و ثانیا در مقام نظر نیز "جان شناسی ترجیح دارد بر جهان شناسی".

3️⃣ عرفان شرق با توده های مردم سر وکار بیشتری دارد
عرفان شرق با توده های مردم سر وکار بیشتری دارد و جنبه اَشرافی و آریستوکراتیک ندارد و بیشتر با اصناف و مشاغل سروکار دارد و با توده های مردم سخن می گوید و توده های مردم را بیشترتحت تاثیر قرار می دهد. اما عرفان کسانی مثل ابن عربی، ابن حمزه الفناری و قیصری، عرفان اَشرافی است و نمی شود با آنها مردم عادی را مخاطب قرار داد یعنی مردم کوچه و بازار را. مردم کوچه بازار طاقت آن مباحث نظری و پیچیده نویسی ها و پیچیده گویی ها را ندارند. من هر جا هر آموزه ای که بتواند وجهه ای دموکراتیک تر داشته باشد به این معنا که تعداد بیشتری از مردم را مورد مخاطب قرار بدهد و با تعداد بیشتری از مردم بتواند گفتگو بکند، من این وجه را وجه رجحان می دانم. من معتقدم به اینکه شایسته نیست رضا بدهیم به تعداد محدودی از نخبه ها و اکثریت مردم را رها کنیم. هر قدر بتوان تعداد پرشمارتری را وارد فضاهای روحانی و معنوی یا لااقل فضاهای اخلاقی بکنیم، بهتر است. این کاری است که کسی مثل ابوالحسن خرقانی، ابوسعید ابوالخیر بسیار موفق تر هستند تا کسی مثل قونوی و قیصری یا ابن عربی و دیگران اینها عرفان آریستوکراتیک دارند تا عرفان دموکراتیک و من این را یک وجه مرجوحیت می دانم و آن قبلی را رجحان می دهم.

جریان سوم...

#هیئت_محمد_رسول_الله_"ص"💟


🔆غروب های جمعه ساعت ۱۸🔆


♨️ کرسی آزاد اندیشی

🔆 میهمان این هفته:

✅ استاد دکتر نوربخش

‼️ موضوع: "زندگی مدرن، از خود بیگانگی یا الیناسیون"

〰〰〰〰

🔆 معرفت افزایی:

دکتر خادمیان

‼️ موضوع:

تعقّل و فرآیند پیچیده ی تصمیم گیری

〰〰〰〰

✳️ ستایشگران اهل بیت"ع":

کربلایی محمدجواد نظری
کربلایی علی خوال

☘ توسل : ایام ولادت امام هادی علیه السلام

🆔 نشانی: مشهدالرضا"ع" _ چهارراه زرینه _ کاشانی۳۱

🔻 عباس عبدی: هم اصلاح طلبان به بن بست رسیده اند،هم اصولگرایان، هم براندازان

🔹 درحال‌حاضر همه نیروهای سیاسی کمابیش به بن‌بست رسیده‌اند. منظور از بن‌بست چیست؟ یعنی شیوه‌هایی که تابه‌حال به آن عمل می‌کرده‌اند به نتیجه مورد انتظارشان منجر نشده است.

🔹شاید شیوه اصولگرایان اکنون به نتیجه دلخواه‌شان منجر شده باشد ولی نظر من این نیست. چراکه صرف رسیدن به قدرت چیزی نیست که ذاتا مطلوبیت داشته باشد، بلکه حل مسائل جامعه به تبع حضور در قدرت است که مطلوبیت ذاتی دارد.

🔹 اگر این نتیجه را در سیاست می‌خواهند به دست بیاورند مشخص است که از راه فعلی به دست نمی‌آید؛ این واضح است. حتی این شیوه انتخاب‌شدن نیز مطلوبشان نبود. شما حتی نحوه برخوردشان را با نتیجه انتخابات می‌بینید؛ ناشی از احساس عدم پیروزی و شکست و نوعی سرشکستگی است و می‌کوشند این را توجیه کنند.

🔹اصلاح‌طلبان هم به طور کلی بی‌نتیجه ماندند و حس می‌کنند سیاست‌هایشان دیگر جواب‌گوی اهدافشان نیست. مسئله فقط پیروزی و شکست در واقعیت نیست، بلکه اساسا مسئله این است که حس عمومی چنین می‌پندارد که این سیاست جواب نمی‌دهد و نوعی بن‌بست را تداعی کرده است. بن‌بست اصلاح‌طلبی را سیاست‌های اصولگرایان تشدید هم کرده.

🔹براندازان که طیف دیگری هستند هم به بن‌بست رسیده‌اند چون بخش اعظم آنها در پی دخالت خارجی بودند که آشکارا به بن‌بست رسیده. نمونه افغانستان پیش‌روی آنان است.

🔹اکنون می‌شود گفت عمده نیروهای سیاسی در یک حالت سرگردانی به سر می‌برند؛ باید ببینیم که آیا از دل این بن‌بست یا حس حیرت نیرویی به وجود می‌آید که بن‌بست‌شکنی کند و مسیری را روبه‌روی مردم باز کند و آنها را نسبت به آینده امیدوار کند یا نه؟