می‌گه هر وقت کسی عصبانیت کرد، از رفتار کسی شرم بهت دست داد، هر وقت فکر کردی طرف چقدر cringeئه، یه لحظه فکر کن و به خودت بگو این چی بود که باعث شد چیزی درون من خشمگین بشه؟ چی شد که باعث شد حس cringe بودن بهم دست بده و … یعنی یه لحظه اون برچسب رو از روی شخص مقابل بردار و به این فکر کن که چی باعث شد این حس رو داشته باشم، چی تریگرم کرد؟

کار آسونی هم نیست، ولی شاید این چیزها تاپیک خوبی باشن که بشه تو تراپی ازش حرف زد، روشون فکر کرد، ژورنال کرد و … پروسه طولانی دسترسی به احساس واقعیمون، پیدا کردن دلیل اون حس، پذیرش، و شاید بالاخره موو آن کردن و تو ‌موقعیت‌های مشابه بعدی دیگه تحت تاثیر اون رفتارا نگرفتن.

‍ انور خوجه ،حاکم کمونیست آلبانی ،مبتلا به بیماری بیگانه‌هراسی بود(توضیحا این بیماری همیشه به تحکیم پایه‌های نظام دیکتاتوری منجر می‌شود و لذا بیماری سودمندی برای دیکتاتورهاست).او در طول دوران چهل ساله حکومتش بر کشور فقیر آلبانی ،مدام مردم را از حمله ارتش‌های متجاوز امپریالیستی می‌ترساند .کار جنون خوجه به آنجا کشید که دستور داد هر خانواده‌ای برای خودش یک سنگر بتونی چهارنفره بسازد. مجموعا حدود یک میلیون سنگر بتونی با هزینه‌ گزاف در سراسر خاک کشور ساخته شد ،آن هم در کشوری که کل جمعیتش چهار پنج میلیون نفر بیشتر نبود. آلبانی عملا دور خودش دیواری کشیده بود و هیچ ارتباطی با جهان خارج نداشت.این رهبر دیوانه آلبانی را به منزوی‌ترین کشور جهان بدل کرده بود اما آن را «مستقل‌ترین کشور جهان» می‌نامید و حتی داعیه پیشرفت‌های علمی در ظل اندیشه ‌های گهربار مارکس و انگلس را نیز داشت.تنها کشور جهان که در قرن بیستم در خیابان هایش چراغ راهنمایی وجود نداشت تیرانا بود زیرا اکثر مردم هنوز با گاری اسبی تردد می‌کردند و ماشین شخصی وسیله بورژوایی تلقی می‌شد.مردم این کشور تحت حاکمیت رهبر دیوانه‌اش به سومین کشور در جدول فقیرترین کشورهای جهان بدل شدند.خوجه عاقبت مرد بدون اینکه هیچ سرباز خارجی‌ای پا در خاک آلبانی گذاشته باشد.اصولا نیازی هم به حمله خارجی نبود،دشمن اصلی مردم آلبانی خود خوجه بود.او چنان بلایی به سر مردمش آورد که هیچ دشمن خارجی‌ای قادر به انجام آن نبود.بقایای این سنگرهای بتونی هنوز در آلبانی دیده می‌شود.و طنز تاریخ اینکه بخشی از کمونیست های ایرانی پیرو انور خوجه بودند و از جمله یاد دارم که مقاله مبسوط خوجه درباره «انقلاب ضد امپریالیستی بهمن پنجاه و هفت» و ستایش او از این انقلاب را همین گروه‌ها به فارسی ترجمه و چاپ کردند. باری، اگر می‌خواهید عمق جنون بیگانه‌هراسی انور خوجه و دیگر نظرات مشعشع او را بهتر دریابید حتما این کتاب ها را بخوانید: "صحرای تاتارها " ، " انور خوجه ؛ مشت سرخ آهنین" ، و مجموعه کتاب‌های داستانی اسماعیل کاداره.


بیژن اشتری
Instagram
@bijan_ashtari

‏همیشه خوک‌ها تصمیم می‌گرفتند.

سایر حیوانات هرگز نمی‌توانستند تصمیمی اتخاذ کنند ولی رای دادن را خوب یاد گرفته بودند.

* قلعه حیوانات
* جورج اورول.

«درخت کوچک! قرار است پشت کدام باد پنهان شوی؟»
دلم میخواد اینو نقاشی بکشم.

سال نو مبارک.🩵

#صد_روز_نوشتن
روز دوم

رسم خانوادگی همیشگی روز دوم عید من رو مضطرب ‌می‌کرد و معمولا از اول تا آخرش رو غر می‌زدم، همراه نبودم و واقعا خوشحال نبودم نکه بخوام تظاهر کنم من واقعا حالم بد بود.
امسال هم همون ماجرا قرار بود تکرار بشه که من سعی کردم چند درجه تغییر کنم و ببینم نتیجه چی میشه و سعی کردم خودخواه بودنم رو کم کنم و به تلاشی که خانواده می‌کنن تا بهم خوش بگذره نگاه کنم پس خندیدم رقصیدم و لذت بردم و دنبال یه نقص نگشتم، مهربون بودم دستمو گذاشتم رو شونه‌ی برادرم و سعی کردم بهش انتقال بدم که خوبم.
آخر شب بهش گفتم امشب از بهترین شبای زندگیم بود، پیشونی مامانمو بوسیدم و اومدم تو اتاق.
من انتظار لحظات فوق العاده رو ندارم همین که تونستم از اون دایره‌ خارج بشم قدم کوچیکی بود که باید برش می‌داشتم.

میو

#صد_روز_نوشتن
روز سوم

«همانطور که اغلب اوقات پیش می‌آید بهترین چیزهای زندگی در پیرامون بدترین‌ها تبلور می‌یابد.»
خوندن این حرف باعث میشه از اندوهم چند قطره‌ای کم بشه که جای خوشحالی داره.
مهارتی که تا حالا یادش نگرفتم؛ نگه نداشتن همه چیزه، مراقب همه چیز نبودن، مدام حواس جمع نبودن و سخت نگرفتنه.

سخت گرفتن چیزی نیست که بخوام برای بقیه زندگی انتخابش کنم.
می‌خوام هر چی دستمه بذارم زمین، آسون بگیرم و فقط راهمو برم و گاهی هم به خودم حق بدم، بشینم بدون اینکه توسط هزار تا پلنر محاصره شده باشم.
هر آدمی حق داره یه وقتایی هیچ کاری نکنه.

#صد_روز_نوشتن
روز چهارم

احساس کردم چند روز میشه که روزام قشنگ نیست یعنی خاکستریه مثل یه پرنده که همینطوری راه می‌ره فقط، بعد داشتم فکر می‌کردم و پیداش کردم، وقتی آدما رفتاری میکنن که حس می‌کنی بهت آسیب زدن، وقتی نوعی صدمه رو حس می‌کنی، ممکنه برای مدتی خودت هم همون کارو با خودت بکنی. روزام قشنگ نبود چون دیگه به خودم و به دوست داشتنِ درستِ خودم نمی‌پرداختم.
اولین قدم دوست داشتن یه آدم چطوریه؟
برداشتمش و اینطوری بهتر شدم.

#صد_روز_نوشتن
روز پنجم

خبرِ خوب!
ماجرایی هست که می‌تونه بهت کمک کنه، شناختن کامل یه فضای کوچیک می‌تونه راهنمایی خیلی مناسبی باشه واسه شناختن فضای بزرگ، شغل، محله‌ی جدید، رفتار با یه سری آدما.
یعنی میگم که اگه من همه‌ی چیزی که نیازه تو رابطه با گیاهم و مراقبت ازش و نیازهاش و نظم تو رسیدگی بهش و انتظار خودم و توانایی لذت بردنم از رشدش و صبوری تو فرایند بزرگ شدنش و مقایسه نکردنش و حرف زدن باهاش و خجالت نکشیدن ابراز حس‌هام به برگ‌هاش و شناختن دنیاش و نگاه علمی بهش و .. رو بشناسم احتمالا خیلی تو ماجراهای دیگه هم خوب پیش میرم، واسه همین به نظرم جای عبور کردن از جریان‌های مختلف خوبه که مدت مناسبی با صبوری تو یه ماجرا بمونم و تماشاش کنم و یادش بگیرم.

Honesty is the best policy.

#صد_روز_نوشتن
روز ششم

داشتم ویدیو‌هام رو نگاه میکردم که حالم روشن بشه و در مورد روز ششم بنویسم، همینطوری که یه سری خاطره‌ دیدم و خوشحالیشونو حس کردم بینش چشمم به احسان عبدی‌پور افتاد که بعد از جسارتِ زیستن من مدام قصه‌هاشو گوش میدم، تو قصه‌هاش به زور بین ده‌تاش یکیش لبخند رو لب آدم میاره ولی انگار منو هشیار کرد که حواست باشه؛ خاطره‌های خودت، نوشته‌های خودت، دنیای خودت، انگشت و چشم و یار و دوست و قلم خودت‌‌.
اگه میخوای روزات رنگشون اونی باشه که برای توئه، مراقب باش که چشم و گوشت غرق نشه کنار بقیه، قصه‌های خودتو زندگی کنی.

#صد_روز_نوشتن
روز هفتم

بعضی روزا مثل شنا کردن وسط دریای مواجه چه شنا بکنی چه ثابت بمونی موج تو رو همراه خودش می‌کنه.
و ماجرا اینجاست که شاید همین وقت زمان مناسبی برای کمک گرفتن باشه.
کمک گرفتن خیلی راه سالم و درستی واسه رد شدن از این جا به جا شدن وسط دریاست.
به نازنین و هدیه پیام دادم و مشکلم رو بهشون گفتم، گفتم چند روز میتونن فکر کنن بعد با هم صحبت کنیم و بهم بگن باید چیکار کنم. همین الان هم حس میکنم سبک‌ترم و قایق‌های نجات به زودی میرسن. ✨

#صد_روز_نوشتن
روز هشتم

مامانم رو مبل نشسته بود تلویزیون میدید، پیشش رفتم و روی زمین پایین پاهاش نشستم سرمو گذاشتم رو پاهاش گفتم خوبم مامان فقط میشه همینطوری پیشت باشم؟
و گمونم نیم ساعت بغلش کردم، سرمو ناز کرد و چند بار خم شد سرمو بوسید بینش گوشیشو نگاه میکرد فیلمشو میدید و من حس میکردم دارم از آرامش پرواز میکنم، خیلی وقت بود اینقدر از آهسته بودن زندگی کیف نکرده بودم. ✨

#صد_روز_نوشتن
روز نهم

می‌خوندم که کاری که مدت‌هاست تو ذهنته شاید فقط پونزده دقیقه وقتتو بگیره؛ چند روز پیش تبلت هفت هزار ساله‌‌ی همیشه خاموشمو رو از تو کشو درآوردم بردم زدم تو شارژ بعد طاقچه رو روش نصب کردم کتابایی که می‌خواستم رو به کتابخونه اضافه کردم،
اسم اپلیکیشن‌های زبان رو از خواهرم پرسیدم اشتراک‌هامو منظم کردم.
بعد از یک ماه تو کانال تلگرام کلاس یوگام جوین شدم که بتونم بفهمم چی به چیه پینش کردم که چشمم بخوره به اطلاع رسانی‌هاش.
نمی‌دونم چقدر طول کشید این کارا ولی می‌دونم اصلا اونقدری نبود که این همه مدت فکر می‌کردم وقتشو ندارم. حس خوبی دارم بابتش.

#صد_روز_نوشتن
روز دهم

گاهی فکر می‌کنم شناخت و آشنایی و آگاهی اونقدری مهم هست که نوعی کنترل محسوب میشه.
قبل‌ترا وقتی استرس داشتم فکر می‌کردم پایان جهان رسیده و دنیا تموم شده، ولی بعضی وقتا مثل امشب وقتی استرس شروع مجدد کار رو دارم می‌دونم که طبیعیه و احتمالا خیلیا مثل من امشب ترس دارن، می‌دونم فردا با دو تا بغل سرکار حس خوب میگیرم و چند روز دیگه روال کار دستم میاد و شاید کمتر از یک هفته نیاز باشه بیشتر از معمول کار کنم.
می‌دونم نسبت به نیمه‌ی اون سمت سال آگاه‌تر شدم و شبیه یک بره‌ی خندان در دشت نیستم که به راحتی آسیب ببینم از همکارام و همینا باعث میشه با اینکه استرس دارم ترسم کمی بریزه و بهتر باشم.

*-*من هم:

Fashion
Pantone
Mood
Food

همیشه همه منتظر نفر اولن که شروع کنن
پ‌ن: اون دختر اولی ایرانیه

#صد_روز_نوشتن
روز یازدهم

من همیشه سعی کردم اینکارو بکنم، واقعا سعی کردم مهربون باشم واقعی و از ته قلبم جدا از اینکه درسته یا نه سال‌های زیادی با این ذهنیت جلو رفتم که درون هر دیوی یه نور وجود داره تو سعی کن اون نور رو ببینی و حس می‌کنم درست بود اما متوجه نبودم که برای روشن نگه داشتن نور آدما واقعا خودم آسیب می‌دیدم.
این روزا وقتی بخوام مراقب خودم باشم حس آشنایی ندارم ولی سعی میکنم انقد آروم و صبور باشم که روحم پس نزنه این مراقبت رو.
چون تنها چیزی که تا همیشه کنارمه خودمم و باید واسش بیشتر از همه وقت بذارم.

#صد_روز_نوشتن
روز دوازدهم

داشتم کوله‌ها رو نگاه می‌کردم که ببینم چه رنگی دوست دارم بعد ذهنم پرید سمت اینکه من چرا اینقدر کیف و کوله دوست دارم چرا این‌همه رنگا به وجدم میارن‌؟
...
و یاد مکالمه‌ی امروزم با بچه‌ها افتادم یکی از بچه‌ها می‌گفت تراپیستم گفته مهم نیست زندگیت غمگینه یا شاد مهم اینه زندگی داری مثل کتاب چارلی که میگه مهم نیست لیوانت نیمه‌اش پره یا خالی مهم اینه یه لیوان داری و حس کردم خوبه یه ذره آسوده باشم آروم بگیرم گاهی قرار نیست همه‌ چیزای قشنگ دنیا رو داشته باشم، خیلی معمولی وسط دنیای قشنگ باشم کافیه.